VII SA/Wa 758/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2012 r. sprawy ze skargi C. Z. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego C. Z. kwotę 460 zł (słownie: czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., Nr [...] nakazał J. i J. J. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej części tarasu w budynku mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej na posesji przy ul. H.w W.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r., nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Pismem z dnia 19 sierpnia 2009 r. J. i J. J. wnieśli o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. Pismem z dnia 16 sierpnia 2011 r. J. i J. J. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) uchylił własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., [...] i stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że przy piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r. skarżący przedstawili dowód w postaci protokołu kontroli przedmiotowego obiektu budowlanego przeprowadzonej w dniu 3 sierpnia 2011 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. W treści ww. protokołu kontroli stwierdzono, że w przypadku przystąpienia do rozbiórki rozbudowanej części tarasu trwale związanej z częścią istniejącą i tarasem budynku nr [...] istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ stwierdził, że okoliczność ta nie była znana w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki. Stwierdził również, że powyższa okoliczność stanowi podstawę wydania innego rozstrzygnięcia niż zawarte w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., oraz w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r. Jednocześnie wyjaśnił, że jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest jej niewykonalność (art. 156 § 1 pkt 5 Kpa). Niewykonalność decyzji może mieć charakter faktyczny kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m. in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). W konsekwencji organ stwierdził, że skoro rozbiórka spornego obiektu budowlanego spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] stycznia 2001r. (nakazującą J. i J. J. dokonanie, na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., rozbiórki samowolnie wybudowanej części tarasu w budynku mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej na posesji przy ul. H.w W.) jest obarczona wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. i z tej przyczyny podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku C. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację zawartą w orzeczeniu z dnia [...] listopada 2011 r. i ponownie podał, że w przypadku przystąpienia do rozbiórki rozbudowanej części tarasu trwale związanej z częścią istniejącą i tarasem budynku nr [...] istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ stwierdził, że powyższa okoliczność nie była mu znana w dacie wydawania decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Jednoczesnie stwierdził, że okoliczności wynikające z protokołu oględzin istniały w dniu wydania decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. i są istotne dla sprawy. W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że rozbiórka spornego obiektu budowlanego spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia zatem orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i poprzedzającej ja decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. oraz stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył C. Z. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z 8 K.p.a. poprzez niewyczerpujące ustosunkowanie się w treści uzasadnienia decyzji do podniesionych przez wnioskodawcę (skarżącego) zarzutów i twierdzeń oraz niewyczerpujące wyjaśnienie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia; 2. naruszenie przepisów art. 75 § 1, art. 76 § 3 oraz art. 78 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu z opinii biegłego - rzeczoznawcy z zakresu budownictwa, w celu określenia, czy w przypadku przystąpienia do rozbiórki rozbudowanej części tarasu trwale związanej z częścią istniejącą i tarasem budynku nr [...] przy ul. H. istnieje rzeczywiście zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, w sytuacji gdy zaistniałe w sprawie (wynikające z rozbieżności pomiędzy treścią sporządzonych protokołów kontroli) wątpliwości, co do wiarygodności ustaleń zawartych w protokole kontroli PINB z dnia [...] sierpnia 2011 roku, w pełni uzasadniały przeprowadzenie takiej opinii; 3. naruszenie przepisów art. 80 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, pominięcie okoliczności wskazujących na brak rzetelności ustaleń protokołu kontroli PINB z dnia 3 sierpnia 2011 roku (istotne rozbieżności treści tego protokołu w stosunku do treści pozostałych sporządzonych przez PINB protokołów kontroli) i w konsekwencji oparcie decyzji administracyjnej na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych, polegających na przyjęciu, że rozbiórka spornego obiektu budowlanego spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia; 4. naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 5 w zw. z art. 16 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie istnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2001 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady trwałości decyzji administracyjnej; 5. naruszenie przepisów art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja PINB z [...] stycznia 2001 roku nr [...] była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, podczas gdy jeśli w sprawie nawet wystąpiła inna przesłanka wskazana w art. 156 § 1 K.p.a. (z punktów 1, 3, 4 lub 7) to w dniu [...] stycznia 2011 roku nastąpił upływ dziesięcioletniego terminu na stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji (art. 156 § 2 K.p.a.). W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, w tym także z przyczyn innych niż zostały w niej podniesione. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w trybie wznowieniowym. Orzeczeniem tym organ w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., którą uchylił własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., [...] i stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. powołując w podstawie prawnej art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzja wymieniona jako ostatnia utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] stycznia 2001 r., którą nakazano J. i J.J. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej części tarasu w budynku mieszkalnym w zabudowie bliźniaczej na posesji przy ul. H.w W.. J. i J. J. zwracając się o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009 r. wskazali, że zaistniały nowe okoliczności, nie znane organowi a istniejące w dacie wydania ww. orzeczenia i przywołał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Rozwijając powyższe podali, że że w przypadku przystąpienia do rozbiórki rozbudowanej części tarasu trwale związanej z częścią istniejącą i tarasem budynku nr [...] istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Organ po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nie przeprowadził, zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a., badania przyczyny wznowienia postępowania. Organ nie ustalił więc czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z nową okolicznością faktyczną lub nowym dowodem istniejącym w dniu wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, który nie znany był organowi w dniu [...] grudnia 2011 r. wydał decyzję, którą uchylił własną decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., [...] i stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. powołując się na przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. organ, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 K.p.a. wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Należy jednakże zauważyć, że wznowienie postępowania administracyjnego składa się z kilku etapów, przy czym pierwszy obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia postępowania administracyjnego, następny drugi etap ma miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu i dotyczy badania w pierwszej kolejności rzeczywistego istnienia przyczyny wznowienia. Przepisy postępowania administracyjnego (art. 145 – art. 152 K.p.a.) w sposób wyraźny wyodrębniają wskazane etapy omawianego postępowania. Na każdym etapie organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne rozstrzygnięć. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Do merytorycznej oceny sprawy w trybie wznowieniowym organ może przystąpić dopiero po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła przesłanka wznowienia. Jeśli organ przesłanki takiej wyraźnie nie stwierdzi, to do merytorycznej oceny sprawy przystąpić nie może, bo to godziłoby przede wszystkim w zasadę trwałości decyzji ostatecznej (art. 16 K.p.a.) i naruszało reguły obowiązujące w postępowaniu wznowieniowym. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie zachował reguł rządzących postępowaniem wznowieniowym. Utrzymał w mocy decyzję wydaną w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., a to świadczy o tym, iż przyjął, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia uregulowana w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Należy bowiem zauważyć, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w trybie wznowieniowym należy w sposób bezsporny wyjaśnić, czy występuje przesłanka wznowieniowa. Dopiero w sytuacji stwierdzenia jej występowania, organ może przystąpić do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy czyli w przedmiotowej sprawie do badania decyzji o nakazie rozbiórki pod kątem istnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. na dzień wydania decyzji o nakazie rozbiórki. Wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 K.p.a. nie przesądza powyższej kwestii. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 K.p.a. W razie stwierdzenia, że przyczyna wznowieniowa w sprawie nie wystąpiła organ orzeka stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. W sytuacji ustalenia, że przyczyna wznowieniowa w sprawie występuje, organ wydaje rozstrzygnięcie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 151 § 2 tej ustawy. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wymaga uchylenia jako nie spełniająca wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W ocenie Sądu słuszny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i 107 K.p.a. Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawiera bowiem właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ ograniczył się jedynie do zacytowania zapisu z protokołu kontroli z dnia 3 sierpnia 2011 r., podczas gdy w aktach znajduje się również opinia techniczna z marca 2009 r., sporządzona przez K. N. dotycząca możliwości zlikwidowania tarasu. Opinia zawiera konkluzję, że kontynuowanie robót rozbiórkowych nie jest możliwe, gdyż mogłoby zakończyć się katastrofą budowlaną. Opinia ta została sporządzona na wniosek inwestorów J. i J. J. i była znana organowi – Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji o nakazie rozbiórki z dnia [...] grudnia 2001 r. Organ pominął także wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z opinii rzeczoznawcy z zakresu budownictwa, w celu ustalenia czy rzeczywiście istnieje zagrożenie dla ludzi i mienia w przypadku rozbiórki samowolnie wybudowanej części tarasu. Jedynie bowiem brak możliwości technicznych wykonania rozbiórki bez zagrożenia dla ludzi i mienia, przy istniejącym stanie wiedzy, stanowiłby o niewykonalności faktycznej decyzji o nakazie rozbiórki. W tym miejscu należy zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 K.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 948/00, LEX nr 50114). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ może odmówić przeprowadzenia dowodu, jeżeli żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Pomijając dowód zgłoszony przez stronę organ winien umotywować swoje stanowisko. Podkreślić w tym miejscu wypada, że możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową W orzecznictwie sądowo-administracyjnym i literaturze przedmiotu ugruntowało się stanowisko, podzielane przez skład orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Stosownie bowiem do przepisów art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy. W związku z tym pod adresem organu odwoławczego musi być skutecznie wyartykułowany zarzut naruszenia przepisów art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., gdyż w przeprowadzonym postępowaniu pominięto dowody, których przeprowadzenie było konieczne do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić należy, że zachowanie wymagań wynikających z treści art. 7, art. 10, art. 77, art. 79 K.p.a. jest bezwzględnym obowiązkiem organu. Nie przesądzając kierunku i zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia naruszenie przez organy uprawnień procesowych strony w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy , obligowało Sąd do wyeliminowania decyzji organów obu instancji z obrotu prawnego jako zapadłych z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania administracyjnego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji po upływie 10 lat od daty decyzji organów nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego i powiatowego w przedmiocie rozbiórki należy zauważyć, że art. 156 § 2 K.p.a., wyłącza możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, gdy od dnia jej ogłoszenia lub doręczenia upłynęło 10 lat jedynie z przyczyn nieważności wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1, 3,4 i 7 K.p.a. Natomiast zaskarżoną decyzją organ stwierdził nieważność decyzji z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Z tych też powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt 1 sentencji. Na podstawie art. 152 powyższej ustawy Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku. O kosztach O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 200 ww. ustawy.