VII SA/Wa 761/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi P. w W. - Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym wiaduktu. skargę oddala Svan. akt VII SA/Wa 761/09 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zw. dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania P. SA w S. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] ([...]) nakazującej P. S.A. usunięcie nieprawidłowości w stanie technicznym wiaduktu drogowego zlokalizowanego na działce nr [...] w S., gm. S. w terminie do dnia [...] poprzez wykonanie wyszczególnionych w tej decyzji robót budowlanych - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w przypadku ustalenia nieodpowiedniego stanu technicznego, organ zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, zgodnie z art. 66 Prawa budowlanego. Ze znajdującej się zaś w aktach sprawy ekspertyzy technicznej wynika, że ww. wiadukt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, dlatego określone w niej roboty zostały nakazane zaskarżoną decyzją. Ponadto organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż działka o nr ew. [...] na której jest zlokalizowany sporny wiadukt, jest własnością Skarbu Państwa i pozostaje w użytkowaniu wieczystym P. SA. w W. Natomiast działka o nr ew. [...] stanowiąca pas drogowy drogi gminnej kończy się przed wiaduktem i się z nim nie łączy, brak jest więc podstaw do uznania, iż wiadukt leży w ciągu drogi gminnej. Nie był zatem zasadny zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r., o drogach publicznych, jak i ustawy z dnia 8 marca 1990r., o samorządzie gminnym. Organ dodał, że użytkownik wieczysty gruntu jest jednocześnie właścicielem obiektów na nim zlokalizowanych, a skoro tak to jako użytkownik wieczysty działki o nr ew. [...] jest jednocześnie właścicielem spornego wiaduktu. Spółka może być zatem adresatem ww. nakazu. Organ podniósł, że wskazane w odwołaniu umowy między P. a P. S.A. dotyczą jedynie korzystania z określonych linii kolejowych. Z dokumentów tych nie wynika, że obejmują sporny wiadukt, lecz tylko linie kolejowe. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. S.A. w W. wnosząc uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 ustawy z dn. 21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U.2007/19/115) poprzez przyjęcie, że zarządcą drogi i wiaduktu jest P. SA, podczas gdy zarządcą jest Wójt Gminy S.; 2) art. 20 ww. ustawy z dn. 21.03.1985r. poprzez przyjęcie, że obowiązek utrzymania drogi i wiaduktu spoczywa na użytkowniku wieczystym, czyli P. S.A., chociaż z obowiązujących przepisów wynika, iż jest to obowiązek zarządcy drogi, czyli Wójta Gminy S., 3) art. 7 ustawy z dn. 8.03.1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U 2001/142/1591) poprzez nie wzięcie pod uwagę, iż sprawy związane z zapewnieniem infrastruktury do komunikacji, transportu lokalnego i poruszania się należą do zadań własnych gminy, w tym sprawy związane z drogami gminnymi, mostami, wiaduktami, ulicami, itp.; zatem nakładanie obowiązków w tym zakresie na inny podmiot, jak np. P. S.A., jest rażącym naruszeniem wymienionych przepisów, 4) art. 5 ust. 1 ustawy z dn. 28.03.2003r. o transporcie kolejowym (Dz.U. 2007/16/94) w zakresie wadliwego ustalenia osoby zobowiązanej do utrzymywania i zarządzania infrastrukturą kolejową, w rozumieniu art. 14 i art. 15 ustawy z dn. 8.09.2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji PP PKP (Dz.U. 2000/84/948). W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nakazującą P. S.A. usunięcie w trybie art. 66 ust 1 pkt 1, 2, 3 i ust. 2 Prawa budowlanego nieprawidłowości w stanie technicznym wiaduktu drogowego położonego na działce nr [...] w S., gm. S. Materialnoprawną podstawę działania organów stanowił art. 66 Prawa budowlanego, który służy usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Nakaz wskazany w powołanym wyżej przepisie organ nakłada na podmioty wymienione w art. 61 Prawa budowlanego, to jest na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, na których spoczywa obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, tj. zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. W świetle przytoczonych wyżej regulacji należało podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że sporny wiadukt usytuowany jest na działce o nr ew. [...], przekazanej przez jej właściciela tj. Skarb Państwa w użytkowanie wieczyste P. S.A. Zgodnie z art. 233 kc w granicach, określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie gruntu Skarbu Państwa lub gruntu należącego do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków w użytkowanie wieczyste, użytkownik może korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. W tych samych granicach użytkownik wieczysty może swoim prawem rozporządzać. Ponadto, stosownie do treści art. 235 § 1 kc budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do jednostek samorządu terytorialnego bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność. To samo dotyczy budynków i innych urządzeń, które wieczysty użytkownik nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste. Niewątpliwie zatem nałożenie wykonania określonego przez organy nadzoru budowlanego obowiązku odpowiada treści art. 61 Prawa budowlanego. Podkreślić przy tym trzeba, że sporny wiadukt nie leży w ciągu drogi gminnej wbrew zarzutom skargi. Działka o nr ew. [...] stanowiąca pas drogowy drogi gminnej gminy S., jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, kończy się bowiem przed wiaduktem i nie jest z nim połączona. Nie można zatem podzielić argumentacji skargi o naruszeniu zarówno przepisów art. 19 ust. 2 i 20 ustawy z dnia 21 marca 1985r., o drogach publicznych jak i art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990r. - o samorządzie gminnym. Na koniec wyjaśnić dodatkowo należy, że wprawdzie w aktach sprawy znajduje się kopia umowy z dnia [...] mocą której skarżąca spółka przekazała działkę nr [...] w trwały zarząd P. [...] S.A., nie przesądza to jednak o wadliwości zaskarżonej decyzji, skoro w świetle art. 61 Prawa budowlanego obowiązek, o którym mowa w art. 66 ww. ustawy organ nadzoru budowlanego może nałożyć na właściciela bądź zarządcę obiektu budowlanego. W związku z powyższym, jako niezasadny należało ocenić również zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz.U. 2007/16/94) odnośnie wadliwego ustalenia osoby zobowiązanej do utrzymywania i zarządzania infrastrukturą kolejową, w rozumieniu art. 14 i art. 15 ww. ustawy z dnia 8 września 2000r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji PP PKP (Dz.U. 2000/84/948). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.