VII SA/Wa 762/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Miasta [...] - Zakładu [...] w Dzielnicy [...] m. [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...]na rzecz skarżącego Miasta [...] - Zakładu [...] w Dzielnicy [...] m. [...] kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżona decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu: 1/ odwołania m. [...], reprezentowanego przez Prezydenta m. [...], z dnia [...] września 2013 r., uzupełnionego pismem z dnia 11 września 2013 r., pismem Zakładu Gospodarki Nieruchomościami w dzielnicy [...] m. [...] z dnia 11 września 2013 r." pismem Zarządu Terenów Publicznych m. [...] z dnia 11 września 2013 r. oraz pismem Zarządu Dróg Miejskich m. [...] z dnia 17 września 2013 r.; 2/odwołania Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prezydenta m. [...], pismem z dnia 11 września 2013 r.; od decyzji Prezydenta m. [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] (znak: [...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku " [...] ", zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał w w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 26 czerwca 2013 r. [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], na podstawie art. 32 i 33 Prawa budowlanego, złożyła wniosek pozwolenie na rozbiórkę budynku " [...] ", zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Prezydent m. [...], pismem z dnia 9 lipca 2013 r., wezwał Inwestora do uzupełnienia wniosku o zgodę właściciela obiektu na rozbiórkę. Powyższe zostało uzupełnieniowe w dniu 10 lipca 2013 r. Pismem z dnia 15 lipca 2013 r. organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie Prezydent m. [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r.. Nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzieli! pozwolenia na rozbiórkę budynku " [...] ", zlokalizowanego na dz. ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Powyższa decyzja z uwagi na omyłkę pisarską, postanowieniem z dnia [...] września 2013 r.. Nr [...] została sprostowana z urzędu. Decyzja zawierała omyłkę polegającą na podaniu w jej sentencji błędnego numeru działki i obrębu - błędnie wskazywała działkę ew. nr [...] z obrębu [...], zamiast dz. ew. nr [...] z obrębu [...], nadto błędnie wskazywała nazwę komórki organizacyjnej urzędu, za pośrednictwem której można wnosić odwołania. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: 1/ m. [...], reprezentowane przez Prezydenta m. [...], 2/ Skarb Państwa, reprezentowany przez Prezydenta m. [...]. Odwołujący zarzucają przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez obrazę przepisu art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 §1 art. 11, art. 61 § 4, art. 77 Kpa oraz przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 28 ust. 1, w zw. z art. 33 ust. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Rozpoznając sprawe w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] wskazaół, że z przeprowadzonej analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r.. poz. 462 z późn. zm.) i jest zgodny z przepisami techniczno- budowlanymi. Nadto przedmiotowy projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Odnosząc się do zarzutów odwołujących wskazano, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, do podstawowych obowiązków projektanta należy m. in. zapewnienie, w razie potrzeby, udziału w opracowaniu projektu osób posiadających uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz wzajemne skoordynowanie techniczne wykonanych przez te osoby opracowań projektowych, zapewniające uwzględnienie zawartych w przepisach zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w procesie budowy (rozbiórki), z uwzględnieniem specyfiki projektowanego obiektu budowlanego. Projektantem, w rozumieniu przepisów ww. ustawy, jest każda osoba uczestnicząca w opracowaniu projektu budowlanego, posiadająca odpowiednie uprawnienia budowlane. Każdy z autorów opracowań projektowych ponosi odpowiedzialność za swoje opracowanie i jego nazwisko wraz z podpisem powinno figurować na odpowiedniej części projektu budowlanego. Przepisy Prawa budowlanego nie regulują kwestii związanych z projektem wykonawczym, stanowiącym jedynie uszczegółowienie projektu budowlanego (m. in. o detale architektoniczne, szczegóły konstrukcyjne i branżowe czy też szczegółowe obliczenia statystyczne, a których zakres skomplikowania i uszczegółowienia nie jest wymagany do przedstawienia w projekcie budowlanym). W kontekście powyższych rozważań podkreślono, iż kwestionowana przez Odwołujących decyzja o pozwoleniu na rozbiórkę czyni zadość wymogom przepisów Prawa budowlanego, posiada wszystkie elementy wymagane przepisami prawa i została sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Nie ulega też żadnej wątpliwości, że Inwestor wbrew twierdzeniom Odwołujących posiada zgodę właściciela obiektu objętego pozwoleniem na jego rozbiórkę i została ona włączona do akt sprawy. Za całkowicie chybiony, w tym kontekście uznano zarzut jakoby prawo użytkowania wieczystego jakie posiada Inwestor w stosunku do działki, na której znajduje się budynek objęty wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę nie uprawniało go do rozbiórki tego budynku. W przedmiocie sprostowania niniejszej decyzji, organ odwoławczy nie podzielił poglądu jakoby omyłka pisarska dotycząca błędnego oznaczenia działki nie dała się sprostować w trybie przewidzianym przez przepis art. 113 Kpa. Omyłka ta miała zdaniem tut. organu charakter oczywisty. Podkreślono, że całe postępowanie od momentu złożenia wniosku, zawiadomienia stron, konsekwentnie wskazywało na właściwe oznaczenie działki, nadto nie budziło wątpliwości, że jego przedmiotem jest budynek dawnego " [...] ". W przedmiotowej sytuacji ponad wszelką możliwość nie zachodzi sytuacja, na jaką wskazują Odwołujący, ponieważ w ocenie organu żadna ze stron w wyniku tej omyłki nie została wprowadzona w błąd, co do meritum decyzji. Organ odwoławczy podziela w tej kwestii stanowisko Inwestora i stwierdza, że w przedmiotowym przypadku omyłka pisarska, polegająca na podaniu w sentencji decyzji błędnego numeru działki może być sprostowana w trybie art. 113 Kpa, czemu dał wyraz rozpatrując zażalenie na postanowienie organu I instancji w przedmiocie sprostowania przedmiotowej decyzji. Za całkowicie chybiony uznano zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 10 Kpa. Zdaniem organu odwoławczego strony zostały prawidłowo zawiadomione o toczącym się postępowaniu, a z uwagi na niezmodyfikowanie materiału dowodowego nie było konieczności ponownego informowania stron o jego zakończeniu. Zdaniem organu odwoławczego strony miały zapewniony udział w przedmiotowym postępowaniu. Wojewoda [...] nie podzielił również poglądu jakoby zbyt wąsko ustalony został krąg stron postępowania. W szczególności zdaniem organu odwoławczego nie ma żadnego uzasadnienia, aby za strony postępowania uznać władających działkami sąsiednimi, położonymi poza obszarem oddziaływania inwestycji objętej inkryminowaną decyzją. Zaznaczono, że władający działkami ew. nr [...] oraz [...], nad którymi znajdują się konstrukcje zadaszeń budynku objętego przedmiotową decyzją byli powiadomieni i brali udział w przedmiotowym postępowaniu. Natomiast w kwestii konstrukcji pasaży istniejących nad tymi działkami to nie są one objęte wnioskiem Inwestora i nie są przedmiotem rozbiórki. Podobna sytuacja zachodzi także w przypadku podnośnika znajdującego się na działce ew. nr [...], czy tunelu wychodzącego do ul. [...]. Podkreślono, że Inwestor ma obowiązek zabezpieczyć przed negatywnym oddziaływaniem wszystkie obiekty sąsiadujące z jego inwestycją. Wojewoda [...] nie podzielił również stanowiska, zgodnie z którym organ I instancji winien był zawiesić postępowanie z wniosku Inwestora z uwagi na toczące się postępowanie cywilne, dotyczące najmu przedmiotowej nieruchomości. Powyższa okoliczność nie znajduje żadnego uzasadnienia, ponieważ Inwestor jest ponad wszelką wątpliwość uprawniony do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma uprawnień do wnikania w stosunki cywilno prawne między Inwestorem, a osobami trzecimi. Spór w tej kwestii stanowi jedynie okoliczność faktyczną. Pozostałe zarzuty odwołania, jak naruszenie przepisów art. 32 i 33 Prawa budowlanego poprzez nieprzeanalizowanie, czy do wydania decyzji potrzebne były inne dokumenty, jak np. przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, czy działanie wbrew interesowi społecznemu, organ odwoławczy uznał,iż należy je potraktować ad absurdum. Zarzuty odnoszące się do szeregu utrudnień dla otoczenia (zwiększenie gęstości zabudowy, hałas etc.) w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie interesów faktycznych odwołujących, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych przepisów prawa i pozostają bez wpływu na niniejsze odwołanie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 lipca 1999r., sygn. akt: IV SA 1492/98, LEX nr 47835). Zgodnie z art. 35 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bądź rozbiórkę. Skargę na te decyzję złożyło Miasto [...] Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy [...] m. [...]. W skardze zarzucili: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust 4 pkt. 1 i art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 07.07.1994r., Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu zgody właściciela nieruchomości ozn. dz. nr ew. [...], obręb [...], położoną w [...], na wykonywanie robot budowlanych dotyczących łączników zlokalizowanych na ww. działce konstrukcyjnie powiązanych z budynkiem objętym skarżoną decyzją a także polegające na braku prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania ww. nieruchomością nr ew. [...], obręb [...], na cele budowlane; - naruszenie art. 33 ust 4 pkt. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 63 § 2 Kpa poprzez wydanie decyzji mimo braku zgody właściciela obiektu [...] sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo-akcyjna, a także poprzez oznaczenie działki niezgodnie z wnioskiem o rozbiórkę i w efekcie badanie przesłanek udzielenia pozwolenia wobec innej działki niż wskazana przez inwestora; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 15 i 77 § 4 w związku z art. 6 i 7 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie zmiany stanu faktycznego sprawy zaistniałej do dnia orzekania przez organ drugiej instancji, a polegającej na zmianie właściciela obiektu objętego pozwoleniem na rozbiórkę; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77 oraz Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nierozważenie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy; - naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, tj.: art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, gdy w przedmiotowym stanie prawnym i faktycznym nie było podstaw do utrzymania w mocy tejże decyzji; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 354 w związku z art. 659 § 1 i art. 673 § 3 kodeksu cywilnego, jak również art. 690 w związku z art. 222 kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że konieczność wykonania zobowiązania w postaci stosunku najmu zgodnie z jego treścią, w sposób odpowiadający jego celowi społeczno-gospodarczemu i zasadom współżycia społecznego nie jest okolicznością prawną stojącą na przeszkodzie do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę obiektu, którego dotyczy ów stosunek cywilnoprawny, zwłaszcza w trakcie trwającego sporu o ustalenie jego istnienia, gdyż rozbiórka obiektu zniweczy cel w jakim Skarżący wynajął tę nieruchomość i nie pozwoli na korzystanie z niej w takim zakresie, w jakim prawo cywilne i ukształtowany przez strony stosunek najmu dają możliwość, jednocześnie nieprzewidując jego wypowiedzenia z powodu podjęcia przez wynajmującego zamiaru rozbiórki obiektu, zaś najemca może domagać się zakazania działań zakłócających spokojne korzystanie z przedmiotowego budynku; - naruszenie przepisów postępowania w stopniu istotnym dla wyniku sprawy, tj. naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez niezasadne przyjęcie, że postępowanie w przedmiocie ustalenia istnienia stosunku prawnego, nie stanowi zagadnienia wstępnego do zawieszenia postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy wskutek ustalenia istnienia tegoż stosunku prawnego, który został nawiązany do 2016r., rozbiórka obiektu będzie sprzeczna w szczególności z art. 354 w związku z art. 659 § 1 i art. 673 § 3 kodeksu cywilnego, jak również art. 690 w związku z art. 222 kodeksu cywilnego; - naruszenie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego i art. 61 § 4 Kpa poprzez nieuwzględnienie wszystkich stron postępowania i nieustalenie kręgu stron postępowania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a także na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylenie postanowienia Wojewody [...] z dnia [...].02.2014r., nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197). W niniejszej sprawie przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że została ona wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów.. Wstępna analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta [...], w brzmieniu jakie miał ten akt przed wydaniem postanowienia z dnia [...] września 2013 r. o sprostowaniu jego sentencji w trybie oczywistej omyłki, pozwala na stwierdzenie, iż dotknięta była ona oczywistą wadliwością polegającą na rozbieżności między zawartym w niej rozstrzygnięciem (w sentencji decyzji jak i uzasadnieniu), które wskazuje, że zgoda na rozbiórkę dotyczy budynku położonego na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...], a rzeczywistym numerem działki, której dotyczył wniosek inwestora. Tego typu wadliwość decyzji administracyjnej nie może być usuwana postanowieniem organu w trybie sprostowania oczywistej omyłki. Zatem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było dopuszczalne prostowanie sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sposób w jaki dokonał tego Prezydenta Miasta [...], postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. W odniesieniu do tego postanowienia wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Granice ingerencji w treść decyzji administracyjnej w drodze sprostowania oczywistej omyłki są ograniczone. Instytucja sprostowania oczywistej omyłki o jakiej mowa w przywołanym przepisie dotyczy oczywistych omyłek pisarskich, polegających na niewłaściwym - wbrew zamierzeniu organu - użyciu wyrazu, jego widocznie mylnej pisowni, opuszczeniu jednego bądź kilku wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. Prostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. może zatem dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica pomiędzy zmianą decyzji a jej sprostowaniem wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną czy też nieistotną i decyduje to również o formie rozstrzygnięcia, które następuje odpowiednio decyzją lub postanowieniem. Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może jednak prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest zatem możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (vide: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA 1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa). Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA oznaczenie numeru działki stanowi istotny element rozstrzygnięcia, gdyż konkretyzuje dopuszczalność prowadzenia określonych robót, w precyzyjnie oznaczonym miejscu. Nie można w decyzji czy to lokalizacyjnej czy też dotyczącej pozwolenia na budowę, numerów określających poszczególne działki, na których jest planowana lub ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu-nieruchomości z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki funkcjonuje w obrocie prawnym jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość i ukształtowanie terenu z czym wiążą się konkretne prawa. Zatem sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a. nie może dotyczyć numeru działki, bowiem w takim zakresie nie podpada to pod pojęcie błędu czy omyłki w rozumieniu wskazanej wyżej normy (podobnie w wyrokach NSA z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK1815/06 publikowany zbiór Lex nr 443701, z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt IV SA 136/02- niepublikowany). Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia stronie, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Wypływająca z komentowanego przepisu zasada związania organu administracji publicznej wydaną przez siebie decyzją oznacza w aspekcie proceduralnym to, że decyzja, która została doręczona (ogłoszona) stronie, nie może być zmieniona ani uchylona przez organ, który ją wydał, inaczej niż w postępowaniu administracyjnym przewidzianym w kodeksie i z udziałem stron tego postępowania. W odniesieniu do treści decyzji związanie o którym mowa dotyczy zawartego w niej rozstrzygnięcia (sentencji, osnowy). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy w wyniku wydania postanowienia z dnia [...] września 2013 r. organ w istocie dokonał nie sprostowania oczywistej omyłki, ale merytorycznej zmiany decyzji. Działanie takie, sprzeczne z treścią art. 113 k.p.a. zostało zaakceptowane przez Wojewodę [...]. W konsekwencji więc, w wyniku wydania niezgodnego z prawem postanowienia o sprostowaniu, organ doprowadził do sytuacji, w której organ odwoławczy rozpoznawał odwołanie od decyzji o innej treści. Stan taki, z punku widzenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), nie może być akceptowany. W istocie bowiem Wojewoda [...] dokonał kontroli innej decyzji, nie poddał zaś kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...] w brzmieniu nadanym mu decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., której to treści organ nie mógł sprostować w trybie art. 113 k.p.a. W konsekwencji więc uznając, że zarówno w przypadku decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. jak i decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy wskazane akty należało uchylić na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. Jednocześnie należy wskazać, że wobec nie przeprowadzenia kontroli instancyjnej przez Wojewodę [...] decyzji organu I instancji Sąd nie mógł dokonać oceny zasadności pozostałych zarzutów zawartych w skardze.