VII SA/Wa 762/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik ( spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz.1333 z późn. zm.), dalej: "p.b.", po rozpatrzeniu odwołania J. L. (dalej: "skarżący", "inwestor") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...]", "organ I instancji") z [...] grudnia 2020 r., nr [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę wielkopowierzchniowej konstrukcji reklamowej, zlokalizowanej na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...], usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr [...] w miejscowości D., gmina [...] - utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że do PINB w [...] w dniu 22 października 2019 r. wpłynęło pismo GDDKiA Oddział w [...] Rejon w [...], w którym zwrócono się o przeprowadzenie kontroli konstrukcji reklamowej, zlokalizowanej na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...], usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr [...] w miejscowości D., gmina [...]. W dniu 15 listopada 2019 r., przeprowadzono czynności kontrolne, w wyniku których ustalono, że na ww. działce znajduje się konstrukcja reklamowa. Konstrukcja stalowa na 5 słupach stalowych przytwierdzonych do betonowych bloków (o wym. ok. 80 cm x 25 cm) ustawionych na gruncie. Do konstrukcji stalowej przytwierdzona została plandeka (powierzchnia reklamowa). Konstrukcja jest podświetlana, do konstrukcji stalowej od góry przymocowane zostały lampy oświetleniowe. Wymiary powierzchni reklamowej wynoszą 12,00 m x 3,00 m. Wysokość całej konstrukcji to ok. 8,00 m. Reklama ustawiona jest w odległości ok. 10 m od krawędzi drogi serwisowej. W trakcie oględzin nie przedstawiono żadnych dokumentów dotyczących legalności inwestycji. Zawiadomieniem z 29 stycznia 2020 r. poinformowano strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przedmiotowej konstrukcji reklamowej. PINB w [...] postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nr [...], wstrzymał powadzenie robót budowlanych przy budowie ww. obiektu oraz nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia - w terminie 90 dni od dnia jego otrzymania - dokumentów w postaci: 1) zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności ww. inwestycji z obowiązującymi ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami wymaganymi przepisami szczególnymi; 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Postanowienie PINB w [...] z [...] stycznia 2020 r. doręczono skarżącemu 27 lutego 2020 r., a zatem 90 dniowy termin na złożenie dokumentacji upłynął 27 maja 2020 r. Ponadto, pismem z 9 października 2020 r. organ I instancji poinformował strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. PINB w [...] (z uwagi na brak przedłożenia wymaganej dokumentacji), powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], nakazał skarżącemu rozbiórkę przedmiotowej konstrukcji reklamowej. Utrzymując w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji [...]WINB wskazał m.in., że PINB w [...] prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. Z ustalonego przez PINB stanu faktycznego sprawy wynika, że na działce o nr ewid. [...], usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr [...] w miejscowości D., gmina [...] znajduje się wielkopowierzchniowa konstrukcja reklamowa w postaci konstrukcji stalowej do której przytwierdzono plandekę - powierzchnię reklamową. Konstrukcja ustawiona jest na 5 słupach stalowych przytwierdzonych do betonowych bloków (o wym. ok. 80 cm x 25 cm) ustawionych na gruncie, konstrukcja jest podświetlana. Wymiary powierzchni reklamowej wynoszą 12,00 m x 3,00 m. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowy nośnik reklamowy stanowi obiekt budowlany, na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a budowa jego bez uzyskania takiej decyzji stanowi samowolę budowalną. Podkreślił przy tym, że w świetle ustawy Prawo budowlane można mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należą, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które zgodnie z art. 28 ustawy wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 ustawy. Do drugiej zaś należą tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których było wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania) dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na budowie, przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W ocenie [...]WINB, tylko instalowanie tablic bądź urządzeń reklamowych nieprowadzące do powstania obiektu budowlanego, podlega zwolnieniu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a taka sytuacja nie miała miejsca w omawianej sprawie. Natomiast cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. A więc o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje wyłącznie sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Zbieżne interpretacje przepisów art. 3 pkt 3 w z w. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w nawiązaniu do pojęcia "trwałego związania z gruntem" są zawarte również w nowszych orzeczeniach sądowo – administracyjnych, m.in. w wyroku WSA w Warszawie z 28 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 891/16. Zdaniem organu odwoławczego, argumentacja zawarta w odwołaniu (odnośnie sposobu interpretowania powyższych zagadnień) jest polemiką z organami nadzoru budowlanego, która pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika jednoznacznie, że zrealizowane przez inwestora urządzenie budowlane jest w rzeczywistości konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno-użytkową całość, czyli budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, wskazująca na znaczną jego masę i jego usytuowanie na 5 słupach stalowych przytwierdzonych do betonowych bloków ustawionych na gruncie (co zapewnia trwałość konstrukcji oraz uniemożliwia jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody) - nie pozwala na jego odmienną kwalifikację i uznanie, że postawienie tego wielkopowierzchniowego nośnika reklamowego w określonym miejscu stanowić będzie roboty budowlane polegające na instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania). Tym samym, zdaniem [...]WINB, organ I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ("przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury jak (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe") i że zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Na realizację ww. nośnika reklamowego wymagane było posiadanie pozwolenia na budowę. W związku z powyższymi ustaleniami, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego prawidłowo ustalił, że właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania). Reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Jednak nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. [...]WINB stwierdził, że PINB w [...] zasadnie, postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia - w terminie 90 dni od dnia jego otrzymania, dokumentacji (wskazanej powyżej). Skarżący nie przedstawił jednak wymaganych dokumentów, zatem wypełniona została dyspozycja art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania), zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki obiektu. Organ odwoławczy przypomniał, że wykonanie nakazanych postanowieniem legalizacyjnym (art. 48 ust. 2 i 3 ww. ustawy) czynności nie jest obowiązkiem, lecz prawem inwestora, z którym ustawodawca wiąże określone skutki. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki, w przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie tych obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawą do orzeczenia nakazu rozbiórki nie było naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, czy też zagrożenie dla bezpieczeństwa, ale nieprzedłożenie dokumentacji określonej postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nr [...]. W takim przypadku organ jest zobowiązany do orzeczenia rozbiórki wobec biernej postawy inwestora w ramach wdrożonej procedury. W konsekwencji, [...]WINB powołaną wyżej decyzją z [...] lutego 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję organu odwoławczego J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 15 k.p.a., poprzez dokonanie niepełnej kontroli instancyjnej sprawy, w szczególności brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu; 2) art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez niezasadne uznanie, że czynność posadowienia urządzenia reklamowego (tablicy), jak na przedmiotowej działce, nie można uznać za "instalowanie" w rozumieniu tego przepisu; 3) art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego oraz art. 7 k.p.a., poprzez brak wydania decyzji o legalizacji wybudowanego obiektu, pomimo takiej możliwości, a w szczególności w obliczu faktu, że reklama posadowiona jest w bezpiecznej odległości od szosy, a tym samym nie stwarza żadnego zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego, stąd też może zostać zalegalizowana. Biorąc powyższe zarzuty pod uwagę skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w [...] z [...] grudnia 2020 r.; uwzględnienie przez [...]WINB skargi w całości; rozpoznanie skargi na rozprawie; a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m.in., że przedmiotowa tablica reklamowa jest instalacją, nie zaś obiektem budowlanym związanym z gruntem. Tablicę (ze względu na posadowienie jej na powierzchni gruntu) można swobodnie odinstalować i ustawić w dowolnym innym miejscu, gdyż stoi ona jedynie na jego powierzchni. Organ błędnie zakwalifikował przedmiotową tablicę jako obiekt budowlany, zamiast czasową instalację nie związaną trwale z gruntem. Skarżący nie zgodził się z tym, że trwałe związanie z gruntem jest wtedy, gdy zostaje zapewniona stabilność reklamy, tj. sama z siebie się nie przewraca. Wskazał, że przedmiotowa reklama, o ile nie występują gwałtowniejsze czynniki naporu np. wiatru, rzeczywiście się nie przewraca, ale z pewnością w przypadku odpowiednio dużej siły wiatru, z pewnością zostanie ona przemieszczona, gdyż istniejące mocowania nie są na tyle trwałe (postawienie na powierzchni gruntu bez jakiegokolwiek fundamentowania), aby wytrzymać każde tego typu zjawisko atmosferyczne. Dalej stwierdził, że [...]WINB w zasadzie bardzo powierzchownie ocenił złożone przez skarżącego odwołanie, nie badając wszechstronnie sprawy, w szczególności nie zastanowił się, że tymczasowo postawiona na powierzchni instalacja (którą dowolnie można przesuwać przy łatwym rozkręceniu i przesunięciu kilku bloków betonu), przeczy zasadom uznania za trwały obiekt budowlany, a wszelkie wyrażone w odwołaniu wnioski i argumenty skarżącego z łatwością uznał wyłącznie za "polemikę". Zdaniem skarżącego, tak niewielki (i ze swej istoty tymczasowy obiekt) nie powinien zostać uznany jako budowla, a już z pewnością nie powinien być zastosowany rygor projektu i uzyskania pozwolenia na budowę wraz z wszelką dokumentacją techniczną, odpowiednią dla budynków przemysłowych. W odpowiedzi na skargę, [...]WINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W kontrolowanej przez Sąd decyzji, materialnoprawną podstawę jej wydania stanowi art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy podkreślić, że nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, tzn. stwierdzenie przez organ faktu zaistnienia samowoli budowlanej nie prowadzi wprost do nakazania rozbiórki wzniesionego nielegalnie obiektu budowlanego. Przed orzeczeniem rozbiórki organ nadzoru budowlanego ma bowiem obowiązek zbadania, czy jest możliwa legalizacja danego obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności organ administracyjny powinien ustalić, czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Skarżący kwestionuje przyjęcie przez organy obu instancji, że nośnik reklamowy – wielkopowierzchniowa konstrukcja reklamowa, wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu, stan faktyczny w niniejszej sprawie, wynikający z ustaleń organów i poczyniony na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach administracyjnych został dokładnie wyjaśniony, zaś rozstrzygający sprawę organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie oraz wydał rozstrzygnięcie nie naruszając prawa. Opis zamierzenia budowlanego i jego lokalizacja stanowiły okoliczności nie budzące wątpliwości w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Sąd orzekający podziela stanowisko organów obu instancji co do tego, że wielkopowierzchniowa konstrukcja reklamowa, zlokalizowana na działce oznaczonej nr ewid. [...], usytuowanej w ciągu drogi krajowej nr [...] w miejscowości D., gmina [...] jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i wymaga pozwolenia na budowę. Nie mieści się ona bowiem w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obowiązującym na dzień wydania decyzji), nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Wskazać należy, że z zestawienia treści art. 3 pkt 3 i art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wynika niewątpliwie, że ustawodawca traktuje urządzenia reklamowe i tablice reklamowe (tablice reklamowe wprowadzone do art. 3 pkt 3 od 11 września 2015 r.) z punktu widzenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, w różny sposób, tj. w zależności od tego, czy stanowią budowlę, a więc są wolno stojące i trwale związane z gruntem, czy też nie kwalifikują się jako budowla. Zasadą jest więc, że wniesienie budowli, za którą ustawa uznaje m. in. urządzenie reklamowe i tablice reklamowe wolno stojące i trwale związane z gruntem, wymaga pozwolenia budowlanego. Wyjątkiem natomiast - zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego na roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, które nie są wolnostojące i nie są trwale związane z gruntem. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na działce wyżej opisanej, znajduje się nośnik reklamowy trwale związany z gruntem, o całkowitej wysokości ok. 8,00 m, w postaci wielopowierzchniowej konstrukcji reklamowej. Z opisu wynika, że jest to konstrukcja stalowa - na 5 słupach stalowych przytwierdzonych do betonowych bloków (o wym. ok. 80 cm x 25 cm) ustawionych na gruncie. Do konstrukcji stalowej przytwierdzona została plandeka (powierzchnia reklamowa), konstrukcja jest podświetlana, do konstrukcji stalowej od góry przymocowane zostały lampy oświetleniowe. Wymiary powierzchni reklamowej wynoszą 12,00 m x 3,00 m. Reklama ustawiona jest w odległości ok. 10 m od krawędzi drogi serwisowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sporny nośnik reklamowy to konstrukcja przestrzenna, stanowiąca całość techniczno-użytkową, zaś parametry techniczne tego obiektu (zwłaszcza wielkość tego urządzenia) nie pozwalają na przyjęcie, że stanowi on instalację nie wymagającą pozwolenia na budowę. W trakcie kontroli skarżący nie okazał wymaganych dokumentów dotyczących legalności realizacji niniejszej inwestycji. W konsekwencji, słusznie organy przyjęły, że niniejszy nośnik reklamowy wybudowano bez uzyskania pozwolenia na budowę, a zatem taki stan faktyczny stanowił przesłankę do zastosowania procedury z art. 48 ust. 1 pkt Prawa budowlanego. Przy czym co istotne, organ uprzednio podjął próby legalizacji spornego nośnika reklamowego albowiem nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Procedura legalizacyjna, określona została w art. 48 ust. 2 - 5 Prawa budowlanego. Jak stanowi art. 48 ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym, stosownie do ust. 3 powołanego przepisu, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 Prawa budowlanego. Jak wynika z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1., tj. nakazujący wydanie decyzji o rozbiórce. W przedmiotowej sprawie skarżący, postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., został wezwany do przedłożenia wymaganej dokumentacji, celem legalizacji nośnika reklamowego. Postanowienie PINB w [...] doręczono skarżącemu 27 lutego 2020 r., jednakże do dnia wydania decyzji przez organ I instancji żądana dokumentacja nie wpłynęła. W konsekwencji, zdaniem Sądu orzekającego, organy administracji dokonały prawidłowej kwalifikacji niniejszego nośnika reklamowego na gruncie przepisów ustawy Prawo budowlane oraz poddały wszechstronnej analizie zgromadzony materiał dowodowy, tym samym prowadząc postępowanie nie dopuściły się (wbrew stanowisku strony skarżącej) naruszenia przepisów procesowych mający istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym - na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy.