VII SA/Wa 764/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi wniesionej przez D. D. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...], o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Tą ostatnią organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla T. D., dwuetapowego zespołu wielorodzinnego zabudowy mieszkaniowej (5 budynków typ Dom nad Bulwarem 3 (BN) "[...]" oraz instalacji gazowych, na działce nr ew. [...],[...] obr. [...] ul. Z. w O. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że na wniosek D. D. z dnia [...] czerwca 2014 r., Starosta W., postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] (wskazując w podstawie prawnej na przepis art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.). Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] umorzył to postępowanie, stwierdzając, że D. D. nie posiada przymiotu strony. Od decyzji tej wpłynęło odwołanie, a po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję, którą uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta W. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r., stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Od decyzji tej odwołanie do Wojewody [...] złożyła E. D., działająca w imieniu syna D. D. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta W. wydał decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., którą odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. Od decyzji tej odwołanie do Wojewody [...] złożyła E. D., działająca w imieniu syna D. D., a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] ponownie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Starosta W. w dniu [...] października 2015 r. wydał po raz kolejny decyzję, nr [...], w której odmówił cyt.: "uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], w sprawie budowy dwuetapowego zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej 5 budynków typ "Dom na Bulwarem 3" (BN) "[...]" oraz instalacji gazowych na działce nr ew. [...],[...] obr. [...], ul. Z. w O., stwierdzając brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a., w części dotyczącej projektu architektoniczno-budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych". Od decyzji tej odwołała się E. D., działająca w imieniu syna D. D., zarzucając naruszenie: art. 145 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 140 kodeksu cywilnego, poprzez ich niezastosowanie, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 7, 8, 9, 77 § 1 k.p.a. Organ II instancji rozpatrując sprawę wskazał, że jedną z podstawowych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. jest zasada trwałości decyzji administracyjnych gwarantująca bezpieczeństwo obrotu prawnego, a w szczególności bezpieczeństwo praw nabytych. Decyzja taka może być wzruszona jedynie na podstawie przepisów przewidzianych w k.p.a. - m. in. w wyniku wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.) jest instytucją procesową stwarzająca prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzja została wydana, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową. Wznowienie postępowania nie służy usuwaniu wad decyzji, lecz wyłącznie usuwaniu następstw szczególnie ciężkich wadliwości proceduralnych, które mogły wpłynąć na treść decyzji oraz jej skutki prawne. W wypadkach wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a., które uzasadniają wznowienie postępowania, wadą dotknięte jest samo postępowanie, a nie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Po wznowieniu postępowania, na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Postępowanie zmierzające do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej może być przeprowadzone tylko po wydaniu przez organ i doręczeniu stronom wymaganego postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie takie postanowienie organ I instancji wydał. Jest to postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy Starosta W. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., w części dotyczącej projektu architektoniczno-budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Jak wynika z akt sprawy w dniu 19 sierpnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego W. w O. dokonał kontroli przedmiotowej budowy przy ul. Z. w O. na dz. nr [...] i [...] i stwierdził niezgodność zagospodarowania terenu z zatwierdzonym, decyzją Starosty W.nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., projektem budowlanym. W związku z tym, strony zostały poinformowane o wszczęciu przez PINB w O. postępowania administracyjnego z urzędu, w sprawie dokonanych istotnych odstąpień od projektu zagospodarowania działki, zatwierdzonego decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę dwuetapowego zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej 5 budynków typ "Dom nad Bulwarem 3" (BN) "[...]" oraz instalacji gazowych na działce nr ew. [...],[...], obr. [...], ul. Z. w O., przeniesioną decyzją Starosty W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. na nowego inwestora – J. Sp. Jawna. Następnie PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie ww. inwestycji, w sposób istotny odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę. Dalej, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] PINB w O. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zagospodarowania działek nr ew. [...],[...], obr. [...], w O., związanego z budową dwuetapowego zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej (5 budynków i instalacje gazowe) uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Z chwilą uprawomocnienia się decyzji nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w dniu [...] grudnia 2014 r. wystąpił z wnioskiem do Starosty W. o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., w części zagospodarowania działki, zgodnie z art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W dniu [...] grudnia 2014 r. Starosta W. wydał decyzję nr [...], znak: [...], którą uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], w części zagospodarowania działki. Następnie PINB w O. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] zatwierdził dla inwestora J. Sp. Jawna projekt budowlany zamienny zagospodarowania działek nr [...],[...], obręb [...], związany z budową dwuetapowego zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej (5 budynków + instalacje gazowe) oraz zezwolił na wznowienie robót wg ww. projektu. Wojewoda [...] podał przy tym, że zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), w skład projektu budowlanego wchodzi projekt zagospodarowania działki lub terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Jak wynika z akt sprawy decyzja Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] została uchylona "w części zagospodarowania działki", własną decyzją tego organu z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. W związku z czym, po kolejnym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji podejmując decyzję nr [...] z dnia [...] października 2015 r. odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji nr [...] "w części dot. projektu architektoniczno-budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Mając na uwadze powyższe, Wojewoda stwierdził, że z ww. powodów decyzja Starosty W. nr [...] z dnia [...].10.2015 r., znak: [...] jest zgodna z prawem. Wskazał, że nowy projekt zagospodarowania terenu budowy dwuetapowego zespołu wielorodzinnej zabudowy mieszkaniowej 5 budynków typ "Dom na Bulwarem 3" (BN) "[...]" oraz instalacji gazowych na działce nr ew. [...],[...] obr. [...] ul. Z. w O., zatwierdzony został przez PINB w O. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Tut. organ nie mógł się więc ustosunkować do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, a dotyczących projektu zagospodarowania działki, m. in. odległości pomiędzy budynkami, gdyż nie są to już kompetencje organu architektoniczno-budowlanego lecz nadzoru budowlanego. Wojewoda dodał, że zgodnie z intencją E. D., działającej w imieniu syna D. D., decyzja Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], w części zagospodarowania terenu została uchylona i nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Stwierdził w efekcie, że dalsze postępowanie w niniejszej sprawie przed organami administracyjno-architektonicznymi jest bezprzedmiotowe. W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody [...], skarżący – D. D., reprezentowany przez matkę E. D. wniósł o jej uchylenie oraz nakazanie wydania w terminie miesiąca od uprawomocnienia się wyroku decyzji uchylającej w całości decyzję ostateczną Starosty W. nr [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - przepisu prawa materialnego, to jest: art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę przyznania skarżącemu praw strony; - przepisów prawa proceduralnego, to jest: a) art. 145 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; b) art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę wskazanych zarzutów oraz zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podczas prowadzenia postępowania powinno zostać zbadane, czy były respektowane normy prawa administracyjnego, chroniące okolicznych mieszkańców, a zawarte w takich aktach jak: ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzucił dalej, że postępowanie było prowadzone z naruszeniem wszelkich zasad postępowaniu administracyjnego, nakazujących możliwie najdokładniejsze rozpoznanie sprawy, rzetelne rozważenie zebranego materiału dowodowego, informowanie stron o przebiegu postępowania i jego wynikach, jak również zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zauważył, że fakt uchylenia wcześniejszych decyzji Starosty przez Wojewodę, zobowiązywał Starostę do uwzględnienia stanowiska Wojewody w powtórnie prowadzonych postępowaniach. Tymczasem z działań Starosty nie wynikało, aby wziął on pod uwagę zalecenia wskazane przez Wojewodę, m. in. dotyczące dokładnego zbadania warunków technicznych inwestycji, w tym m. in. odległość obiektu budowlanego (trzyklatkowego bloku, nie jak wskazuje się w decyzji pięciu budynków) od granicy nieruchomości, będącej własnością skarżącego. Powinny być również zbadane inni warunki techniczne obiektu, fakt zmiany stosunków wodnych na działkach sąsiednich, będący skutkiem realizacji inwestycji, a także fakt nadmiernego zacieniania budynku stanowiącego własność skarżącego przez nowobudowany obiekt. Skarżący podniósł, że pomimo zaleceń Wojewody nie zbadano rzeczywistej sytuacji, w szczególności prawidłowości wyznaczenia granic budynku na gruncie, czy też rzeczywistego wpływu inwestycji na stosunki wodne lub na zacienianie domu skarżącego. Wskazał, że z prostych pomiarów przeprowadzonych na terenie budowy przez skarżącego i innych mieszkańców osiedla wynika, iż budowany blok, a w szczególności wejścia do jego klatek schodowych, znajdują się w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki skarżącego. Pomiary te były przeprowadzane przez mieszkańców osiedla wielokrotnie, każdorazowo zaś uzyskana odległość była mniejsza niż wymagana prawem minimalna odległość ściany budynku od granicy działki. Dlatego nieuprawnione są twierdzenia, iż usytuowanie obiektu spełnia wszelkie normy prawne. Skarżący dostrzegł nadto, że sporna budowa spowodowała znaczące zanieczyszczenie środowiska zarówno hałasem jak i spalinami. Na terenie niewielkiej działki położonej na osiedlu domów jednorodzinnych wybudowano bloki dla co najmniej 100-150 osób. Osiedle M. jest osiedlem o zabudowie typowo jednorodzinnej. Jest to tzw. zielone osiedle, na którym niewielkie domy usytuowane są w toczeniu ogrodów. Na tego typu osiedlu nie można budować bloków, w których ma zamieszkać kilkadziesiąt rodzin. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, ale z innych przyczyn niż w niej podniesione, które to Sąd wziął pod uwagę z urzędu, a te - uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji. I tak, Sąd stwierdza, że decyzja zaskarżona choć nie jest dotknięta wadami podniesionymi przez skarżącego, to jednak jest niegodna z prawem, albowiem została wydana z istotnym naruszeniem przepisu art. 145 § 1 k.p.a. z uwagi na nieuwzględnienie przesłanki pozytywnej z niego wynikającej, co skutkowało wadliwym zastosowaniem w okolicznościach sprawy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zważyć na wstępie trzeba, że Sąd kontrolował decyzję Wojewody [...] z dnia 4 lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...], o odmowie uchylenia po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], w części dotyczącej projektu architektoniczno-budowlanego budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Dla porządku wyjaśnić należy, iż tą ostatnią organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla T. D., dwuetapowego zespołu wielorodzinnego zabudowy mieszkaniowej (5 budynków typ Dom nad Bulwarem 3 (BN)) "[...]" oraz instalacji gazowych, na działce nr ew. [...],[...] obr. [...] ul. Z. w O. Postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. wznowione zostało postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], w oparciu o art. 149 § 1 i 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., na żądanie skarżącego sformułowane w piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. W dniu [...] października 2015 r. Starosta W. orzekł w tej sprawie, po wznowieniu postępowania, po raz kolejny, wskazując w podstawie prawnej przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. i uznając tym samym, że przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wystąpiła. Co istotne, wziął pod uwagę, iż równolegle do niniejszego postępowania prowadzone jest postępowanie przez organ nadzoru budowlanego, w związku z istotnym odstąpieniem inwestora od projektu budowlanego. W wyniku tego postępowania, w dniu 23 grudnia 2014 r. Starosta W. wydał decyzję na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego o uchyleniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], w części zagospodarowania działki. Stąd też, orzekając w dniu [...] października 2015 r., organ I instancji odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. w części dotyczącej projektu architektoniczno-budowlanego projektowanych budynków. Niemniej, w uzasadnieniu decyzji rozważając interes prawny skarżącego z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, wziął pod uwagę także projekt zagospodarowania terenu. Wojewoda [...] utrzymując w mocy to orzeczenie, słusznie zaakcentował przede wszystkim ww. aspekt sprawy, związany z wydaniem decyzji w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, uchylającej w części kwestionowaną decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prawidłowo także w uzasadnieniu wydanej decyzji stwierdził, że z ww. powodu dalsze postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Pomimo tego wydał wadliwe orzeczenie, tj. utrzymujące w mocy decyzję merytoryczną organu I instancji, zapadłą w ww. trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne prawidłowo przez ten organ dostrzeżone, winny zaś doprowadzić tenże organ do stwierdzenia, że postępowanie wznowieniowe nie może być kontynuowane i zakończone jedną z decyzji wymienionych w art. 151 k.p.a., wobec braku w obrocie prawnym decyzji ostatecznej kończącej sprawę. Rozwijając powyższe Sąd zauważa, iż stosownie do treści art. 145 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania jest możliwe w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Przywołany przepis reguluje dopuszczalność wznowienia wskazując na to, że tryb ten może znaleźć zastosowanie tylko wówczas, gdy dana sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta, a więc – zakończona, a przy tym orzeczenie załatwiające tę sprawę ma charakter ostateczny. W niniejszym przypadku chodzi o sprawę dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2014 r. skarżący zakwestionował bowiem decyzję Starosty W. wydaną w tym przedmiocie, co istotne – pozostającą wówczas w obrocie prawnym i będącą decyzją ostateczną. Okoliczności te uległy jednak zmianie, z uwagi na odrębne postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. w stosunku właśnie do inwestycji realizowanej w oparciu o ww. decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2014 r. Mianowicie, jak wynika z akt, decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] organ ten w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zagospodarowania działek nr ew. [...] i [...] obr. [...] w O., a pismem z dnia 18 grudnia 2014 r. zwrócił się do Starosty W. o uchylenie decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r., w części zagospodarowania działki, zgodnie z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. W efekcie, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] (ostateczną od dnia [...] stycznia 2015 r., zgodnie z uwidocznioną na niej klauzulą), Starosta W. uchylił decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę, w części zagospodarowania działki. Warto przy tym dostrzec, iż przepis art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania ww. decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r.), stanowił, że właściwy organ uchyla decyzje o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3. Bezspornie decyzja wymieniona w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego została wydana i stała się ostateczna. Tym samym, Starosta W. obowiązany był zastosować ww. art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego i na jego podstawie uchylić w całości decyzję ostateczną z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Niemniej, w niniejszej sprawie na podstawie ww. przepisu, doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego tylko części decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], tj. w zakresie dotyczącym zagospodarowania działki. Niezależnie od tego, uwzględniając ww. rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2014 r., nie można było przyjąć procedując w trybie wznowienia, iż w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja ostateczna kończąca (w całości) sprawę dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwuetapowego zespołu wielorodzinnego zabudowy mieszkaniowej (5 budynków typ Dom nad Bulwarem 3 (BN)) "[...]" oraz instalacji gazowych, na działce nr ew. [...],[...] obr. [...] ul. Z. w O. Odpadła tym samym przesłanka pozytywna dopuszczalności wznowienia (jak i kontynuowania) postępowania. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć zarzutów w niej podniesionych nie podzielił. W kontekście tych zarzutów Sąd zauważa jedynie, że w wyniku postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego, w dniu [...] marca 2015 r. organ ten wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny dotyczący zagospodarowania terenu spornej inwestycji oraz zezwolił na wznowienie robót wg. tego projektu, a także – nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego. Zatem, skarżący może obecnie poszukiwać ochrony swojego interesu prawnego w związku z realizacją ww. inwestycji przed PINB W. Rację ma bowiem Wojewoda [...], który wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż wobec uchylenia w części decyzji ostatecznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. (tj. w zakresie projektu zagospodarowania działki), brak jest podstaw do rozważania w niniejszym postępowaniu zarzutów skarżącego dotyczących projektu zagospodarowania działki, m. in. tych dotyczących zachowania odległości, czy sposobu odprowadzania wód gruntowych, jak i zacieniania. Orzekając ponownie w sprawie Wojewoda [...] obowiązany będzie uwzględnić powyższą ocenę Sądu dokonaną w kontekście przepisu art. 145 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.