VII SA/Wa 765/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez [...] S.A. odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...].10.2010 r. znak: [...] została odebrana przez pracownika [...] S.A. w dniu 21.10.2010 r. (prezentata na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Nr [...]). W decyzji zawarta była informacja o trybie i terminie wniesienia odwołania. Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji wynosił 14 dni i upłynął w dniu 04.11.2010 r. Odwołanie skarżący złożył za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10.11.2010 r. W przedmiotowej sprawie złożenie powyższego odwołania nastąpiło z sześciodniowym opóźnieniem, po upływie 14-dniowego terminu przewidywanego do jego wniesienia. Nic może więc budzić wątpliwości, iż nastąpiło uchybienie terminu do w niesienia odwołania. [...] S.A. wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. [...]a S.A. podniosła w skardze, że decyzja ta została skierowana do [...] S.A. na adres: [...] ul. [...] i zgodnie z prezentatą na zwrotnym potwierdzeniu została odebrana przez pracownika [...] S.A. w dniu 21-10-2010r. Spółka zaznaczyła, że wewnątrz [...] S.A. funkcjonuje pionowy wewnętrzny podział zakresów czynności, kompetencji i odpowiedzialności. Zgodnie z tym podziałem przedmiotowa decyzja , po rozpoznaniu sprawy i ustaleniu zakresu kompetencyjnego przez [...], została odesłana do właściwego merytorycznie pionu, tj. do Dyrektora [...] w [...] - [...], [...] ul [...] i zarejestrowana w dniu 27-10-2010r. Wówczas [...] S.A. pismem z dnia 08-11-2010 r. wniosła odwołanie od decyzji nr [...]. Spółka podniosła również, że nie kwestionuje wydanej decyzji, jedynie z uwagi na zachowanie ciągłości usług telekomunikacyjnych świadczonych abonentom zamieszkującym przy ul. [...] w [...], zwraca się z prośbą przesunięcia terminu wykonalności przedmiotowej decyzji do dnia [...]-06-2011 r., w którym przewiduje zakończenie zadania inwestycyjnego. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] dotyczącej nakazu rozbiórki napowietrznej linii telekomunikacyjnej, która została wysłana przez ten organ na adres skarżącego. Z potwierdzenia odbioru wynika, że pracownik spółki potwierdzając to podpisem i pieczęcią spółki odebrał decyzję w dniu 21.10.2010r. (prezentata na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Nr [...]). Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji wynosił 14 dni i upłynął w dniu 04.11.2010 r. Odwołanie skarżący złożył za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 10.11.2010 r. Z treści art. 45 k.p.a. wynika, że jednostkom organizacyjnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. W odniesieniu do osób prawnych obowiązuje wyrażona w art. 41 kodeksu cywilnego zasada, że siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej. Okolicznością bezsporną w sprawie jest to, że na potwierdzeniu odbioru decyzji z dnia [...] października 2010 r., widnieje pieczęć adresata przesyłki oraz własnoręczny podpis osoby odbierającej przesyłkę. Doręczenie pisma osobie prawnej jest skuteczne, jeżeli pismo odebrał jej pracownik poświadczając odbiór własnoręcznym podpisem i pieczątką firmową. Nie jest istotne, czy pracownik miał do tego pełnomocnictwo. Uzasadniony jest zatem pogląd, że to strona odpowiada za winę osób, którymi się posługuje (por. wyrok NSA z 21 września 2007 r. sygn. I FSK 1152/06). Nawet gdyby osoba odbierająca korespondencję dla adresata, nie była upoważniona do jej odbioru, to jeżeli dysponuje pieczęciami jednostki i potwierdza odbiór korespondencji, to można przyjąć domniemanie faktyczne, iż jest ona upoważniona do odbioru pism (por. podobnie postanowienie NSA z 18 października 2007 r. sygn. II FZ 478/07) Domniemania tego skarżąca nie podważyła. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż " zawiadomienie o wszczęciu postępowania" z dnia 29 marca 2010r. wraz z zawiadomieniem o przeprowadzeniu oględzin jak również inne pisma w toku postępowania zostały wysłane na adres spółki przy ul. [...] w [...] i tam odebrane co znalazło wyraz w uczestniczeniu w imieniu spółki w oględzinach. Także zaskarżone postanowienie nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r. doręczono skarżącej na adres w [...] ul. [...]. Skarżąca nie powiadomiła oficjalnie organu o zmianie adresu dla doręczeń. Obowiązek określony w art. 41 § 1 k.p.a. (zawiadomienia o zmianie adresu) powstaje od daty zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i dotyczy tego konkretnego postępowania administracyjnego - to znaczy tylko w tym konkretnym postępowaniu uchybienie temu obowiązkowi powodować może niekorzystne dla strony skutki, o których mówi art. 41 § 2 k.p.a. W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ I instancji prawidłowo doręczył stronie decyzję, natomiast inwestor odwołał się od decyzji już po terminie. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.