VII SA/Wa 768/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. C., K. C. i J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską, w ten sposób, że w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 768/16, w miejsce "W. C." wpisać "W. C.", w miejsce "K. C." wpisać "K. C.", w miejsce "J. C." wpisać "J. C." oraz w miejsce "J. C." wpisać "J. C.". W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem i można go dokonać w każdym czasie. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Ponadto mówiąc o błędzie pisarskim należy mieć na uwadze widoczne, wbrew zamierzeniom Sądu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do sprostowania uzasadnienia postanowienia w zakresie błędnego wpisania nazwiska stron postępowania. Wskazanie zamiast nazwiska "C.", nazwiska "C." w pierwszym wersie uzasadnienia, a także 6 licząc od końca było zabiegiem niezamierzonym i stanowiło wynik błędu pisarskiego. Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.