VII SA/Wa 769/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Anna Wdowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego, uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę energetycznej linii kablowej SN 15 KV, stacji transformatorowej słupowej i linii NN ze złączami w miejscowości W. gm. Ż. i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując art. 157 § 2 kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazał, iż decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę energetycznej linii kablowej w miejscowości W. obejmuje budowę na działkach ewid. nr [...] i [...]. Zainteresowany jest właścicielem działek nr [...] i [...] graniczących bezpośrednio z działką [...] obejmującą budowę linii kablowej, natomiast działka [...], na której zgodnie z projektem planowana była budowa stacji transformatorowej, nie graniczy z żadną z działek zainteresowanego. Wskazując dalej na przepisy z dziedziny ochrony środowiska, z których wynika, że linie elektroenergetyczne posiadające napięcie poniżej wartości 110KV nie powodują przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (w przedmiotowej sprawie chodzi o linie o napięciu 15KV), organ odwoławczy w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego uznał, że działki zainteresowanego nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, a co za tym idzie, zainteresowany nie ma przymiotu strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę i w konsekwencji nie może skutecznie wnosić o stwierdzenie nieważności tej decyzji, która zresztą nie dotyczyła przywołanej przez zainteresowanego wymiany słupa linii SN-15KV na działkach nr [...] i [...] w gm. Ż.. Skargę sądową na powyższą decyzją wniósł zainteresowany właściciel działek [...] i [...], domagając się jej uchylenia i zarzucając użycie przez organ nieprawdziwych argumentów i ich miałkości, nie rozpatrzenie w całości okoliczności faktycznych oraz ich błędną oceną i naruszenie art. 7, 8, 9, 10 kpa, a także art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Skarżący podniósł, że przedmiotowy słup przesyłowy został przemieszczony z działki [...] na sąsiadującą działkę nr [...] w toku procesu inwestycyjnego, co oznacza, że inwestor jednostronnie odstąpił od zatwierdzonego decyzją Starosty [...] projektu budowlanego i zmienił posadowienie słupa, jak również przebieg całej linii średniego napięcia biegnącej przez działkę skarżącego. Zdaniem skarżącego, w dacie decyzji Starosty [...] posiadał on interes prawny do występowania w postępowaniu administracyjnym inwestora [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego, bowiem w zgłoszonym projekcie budowlanym zamierzano przebudować istniejącą sieć przesyłową i zbudować nowe urządzenia energetyczne na działce będącej własnością skarżącego ([...]), a także na granicy jego nieruchomości z sąsiednią działką nr [...]. To, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu i realizując inwestycję przeniósł infrastrukturę na inną nieruchomość potwierdza – zdaniem skarżącego – tezę o jego nielegalnym działaniu. Skarżący przywołał też decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2005 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2003 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, co jego zdaniem, ma znaczenie podstawowe i wskazuje na wadliwość planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podkreślając że przedmiotem badanej decyzji Starosty [...]z dnia [...] lutego 2004 r. jest wydanie pozwolenia na budowę linii energetycznej słupowej, nie zaś wymiana słupa linii SN-15KV, przy czym linia kablowa wyprowadzona ze słupa zlokalizowanego na działkach [...] i [...] w całości przebiega na działce [...] (nie należącej do skarżącego) i dlatego skarżącego nie uznano za stronę przedmiotowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skarga podlega uwzględnieniu, ale tylko i wyłącznie ze względów proceduralnych. Decyzja objęta skargą sądową została wydana w postępowaniu nieważnościowym, należącym do postępowań nadzwyczajnych. W postępowaniu tym badaniu podlega decyzja wydana w postępowaniu zwykłym pod kątem naruszenia przepisu art. 156 § 1 kpa. Ocena, jakiej podlega badana decyzja, ma na celu stwierdzenie, czy organ przy wydawaniu kontrolowanej decyzji nie naruszył art. 156 kpa i tylko w takim zakresie orzeka organ nadzorczy. Jest to postępowanie w nowej sprawie, o zwężonym i ściśle określonym przepisami kpa zakresie, w którym to postępowaniu organ nadzorczy nie orzeka o istocie sprawy objętej postępowaniem zwykłym, a jedynie o naruszeniu (bądź nie) przez organ administracji przepisu kpa, stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Tak określony zakres postępowania nadzorczego w I instancji, zakreśla ramy postępowania przed organem odwoławczym. Stosownie do treści art. 157 § 2 kpa postępowanie nieważnościowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a w myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03, poz. 2016) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar ten według art. 3 pkt 20 w/w ustawy, jest terenem wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Decyzja objęta kontrolą w postępowaniu nadzorczym obejmowała budowę energetycznej linii kablowej SN 15KV, stacji transformatorowej słupowej i linii NN ze złączami na działkach nr [...] i [...]. Jak wynika z akt sprawy, skarżący jest właścicielem działek nr [...] i [...] graniczących bezpośrednio z działką [...], natomiast działka [...], na której planowana była budowa stacji transformatorowej, nie graniczy z żadną z działek skarżącego. Ochronę przed działaniem pól elektromagnetycznych (oddziaływanie na środowisko) zapewniają przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 62/01, poz. 627) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 257/04, poz. 2573). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne o napięciu znamionowanym wynoszącym nie mniej niż 220KV. Z kolei w myśl § 3 ust. 1 sprawdzenia raportu mogą wymagać takie przedsięwzięcia jak stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie energetyczne o napięciu znamionowanym nie niższym niż 110KV, nie wymienione w § 2 ust. 1 pkt 6. Oznacza to, że linie elektroenergetyczne, posiadające napięcie poniżej wartości 110 KV nie powodują przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektroenergetycznych w środowisku. W niniejszej sprawie chodzi o linię o napięciu 15KV. Wyjaśnić tu należy skarżącemu, iż przytaczane przez organ przepisy prawa z zakresu ochrony środowiska stanowiły podstawę rozważań co do zakresu oddziaływania na środowisko przeprowadzonej linii i wiążącego się z tym ewentualnego naruszenia interesów osób trzecich. Rozważania te służyć miały do ustalenia, czy skarżący posiada przymiot strony w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę linii energetycznej. Nie kwestionując prawidłowości przeprowadzonych rozważań stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dostatecznie kwestii przymiotu strony, bowiem przeprowadził rozważania o braku wpływu pól magnetycznych natomiast pominął kwestię położenia działki i przebiegu linii średniego napięcia, co podnosił skarżący. Wprawdzie argumenty skargi jak i te które przedstawił skarżący na rozprawie nie były absolutnie przekonujące dla Sądu, a skarżący nie wykazał w sposób niezbity, że naruszono jego interes prawny, tym niemniej skoro organ odwoławczy jako pierwszy oceniał kwestię strony postępowania, to jego obowiązkiem było wyjaśnienie w pełnym zakresie tego zagadnienia. Organ odwoławczy odniósł się tylko do oddziaływania środowiskowego, a powinien odnieść się także do przebiegu linii względem położenia działki skarżącego nr [...], co stanowiłoby o wyjaśnieniu w pełnym zakresie zagadnienia przymiotu strony postępowania. Wprawdzie organ wypowiedział się przynajmniej częściowo w tej materii w odpowiedzi na skargę, jednakże w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło odniesienia się do relacji: przebieg linii średniego napięcia a położenie działki [...], które to zagadnienie podnosi skarżący. W ocenie Sądu rozważania organu wymagają więc uzupełnienia, stosownie do obowiązków organu, wynikających z art. 7 i 77 kpa, a mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Naruszenie tych przepisów proceduralnych stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Przy orzekaniu zastosowano art. 152 w/w ustawy.