VII SA/Wa 77/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala Przedmiotem kontroli Sądu jest zaskarżona przez D. K. decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r., którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 z póź. zm.),zwanej dalej K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania D. K. utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., Nr [...], znak: [...], którą nakazano R. B., K. K., D. K. oraz D. K. w terminie do 30 marca 2010 r. wykonanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] określonych robót budowlanych celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazano użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...].08.2009 r., Nr [...], znak: [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), nakazał R. B., K. K., D. K. oraz D. K. wykonanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] określonych robót budowlanych celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazano użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości takich jak wymiana konstrukcji dachu, wymiana pokrycia dachu i obróbek blacharskich, naprawa ścian szczytowych poddasza, naprawa oraz obniżenie ścianek kolankowych dla wykonania na nich wieńców żelbetowych wzmacniających pod murłatami popękane ściany, wymiana uszkodzonych elementów drewnianych ścian pomieszczeń poddasza, które są elementami więźby dachowej wymiana uszkodzonych elementów stropu nad poddaszem oraz stropu nad parterem, w razie konieczności wymiana stropu, "sklamrowanie" popękanych ścian budynku tj. założenie ściągów w poziomie stropu oraz wykonanie wieńców na ściankach kolankowych .naprawa oraz uzupełnienie/wymiana otynkowania ścian elewacyjnych ,naprawa i zaizolowanie ścian piwnic, naprawa uszkodzeń sklepień piwnic, wykonanie opasek odprowadzających wodę od ścian wokół budynku, remont schodów wejściowych, schodów do piwnicy oraz schodów na poddasze ,naprawa i odtworzenie narożników podokapowych i nadproży, naprawa i odtworzenie detali architektonicznych tj. opasek wokół otworów okiennych, płycin oraz gzymsów. Zakazano również użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Mając na uwadze fakt, że przedmiotowy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym oraz stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zobligowany był do wydania w/w decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym, nakazującej usunięcie tych nieprawidłowości oraz zakazującej użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Pan D. K. We wnioski sprecyzowanym pismem z dnia [...] czerwca 2012r.wskazał na brak jego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją PINB w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., Nr [...] i braku powiadomienia o wszczęciu postępowania oraz braku zgody wszystkich współwłaścicieli na prowadzenie robót budowlanych . [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmawiając stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji nie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiących podstawę do stwierdzenia jej nieważności. Wskazał, że weryfikowana decyzja wydana została w oparciu w oparciu o przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawo budowlane. Zgodnie z powołaną regulacją organ nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania obowiązku. W związku z powyższym stwierdził, iż organ stopnia powiatowego wydał prawidłową decyzję po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, których efektem było niesporne, wobec istniejących dowodów, ustalenie konieczności orzeczenia nakazu wykonania określonych w decyzji robót budowlanych. Nieodpowiedni stan techniczny budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości [...],oraz zalecenie usunięcia nieprawidłowości wynikał z "Ekspertyza stanu technicznego budynku usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] " - sporządzonym przez dr M. P., rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej. Ponadto organ zauważył, iż zakres ww. obowiązków został uzgodniony z [...] Konserwatorem Zabytków we [...] poprzez wydanie postanowienia Nr [...] z dnia [...].06.2009 r. Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż obowiązki wynikające z decyzji nałożonej na podstawie przepisu art. 66 Prawa budowlanego, powinny być nałożone na właściciela obiektu budowlanego lub współwłaścicieli (jeżeli obiekt stanowi współwłasność). W obiektach objętych prawem współwłasności przeprowadzenie poszczególnych prac remontowych jest sprawą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości solidarnie, a w razie sporu winien być rozstrzygnięty przez sąd powszechny. W tym też kontekście wskazał, iż jak wynika z wypisu z rejestru gruntów budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [...] w miejscowości [...] stanowi współwłasność R. B., K. K., D. K. i D. K. Wobec powyższego stwierdził, że organ stopnia powiatowego prawidłowo wskazał ww. jako adresatów weryfikowanej decyzji. Odnosząc się do argumentacji podniesionej przez wnioskującego – D. K. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż wniosek odnosi się w zasadzie do kwestionowania czynności dokonywanych w toku postępowania. Organ wyjaśnił jednak, iż obowiązki nałożone weryfikowaną decyzją zostały uzgodnione z [...] Konserwatorem Zabytków we [...] - postanowienie Nr [...] z dnia [...].06.2009 r., a zatem brak jest podstaw do twierdzenia, iż wykonanie tych obowiązków "spowoduje zniszczenie budynku jako zabytku". Po drugie, korespondencja adresowana do D. K. była kierowana na adres wskazany przez D. K. tj. ul. [...],[...] - adres ten wskazano m.in. w piśmie z dnia [...].11.2008 r., zatem zarzut kierowania korespondencji pod niewłaściwy adres, a tym samym brak umożliwienia czynnego udziału w postępowaniu jest bezzasadny. Po trzecie, postanowienie PINB w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...].03.2009 r. zostało przez D. K. odebrane osobiście, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki. Natomiast w przypadku decyzji PINB w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nastąpiła fikcja doręczenia przesyłki, z uwagi na fakt podwójnego awizowania przesyłki i niepodjęcia jej w terminie. Po czwarte, zarzut błędnie wskazanego w decyzji nazwiska D. K. również jest chybiony, bowiem w chwili wydawania weryfikowanej decyzji brak było jakiejkolwiek informacji od strony postępowania o zmianie nazwiska, a ponadto, na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Nr [...] widnieje podpis D. K., a nie D. K. Organ zauważył również, iż zmiana nazwiska następująca po wydaniu rozstrzygnięcia nie wpływa na wadliwość takiej decyzji, bowiem w dalszym ciągu mamy do czynienia z tą samą osobą. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżona decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., Nr [...], wskazał w uzasadnieniu, że w przedmiotowej sprawie zastosowany został art. 66 Prawa budowlanego, umożliwiający wszczęcie i prowadzenie postępowania, a następnie wydanie decyzji w stosunku do konkretnego obiektu budowlanego, znajdującego się w nieodpowiednim stanie technicznym. Mając na uwadze fakt, że przedmiotowy budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym oraz stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, organ zobligowany był do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 Prawa budowlanego, nakazującej usunięcie tych nieprawidłowości oraz zakazującej użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego braku udziału D. K. w postępowaniu zakończonym decyzją PINB w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r" Nr [...], znak: [...] stwierdzić należy, że wykracza on poza przedmiot weryfikacji decyzji w postępowaniu nieważnościowym. Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest zarzut braku powiadomienia o wszczęciu postępowania, albowiem zawiadomienie PINB w Powiecie [...] z dnia [...].09.2008 r" znak: [...] odebrane zostało prze S. K., a D. K. pismem z dnia [...].09.2008 r. udzielił na nie odpowiedzi. Zdaniem organu odwoławczego również zarzut brak zgody współwłaścicieli na prowadzenie określonych decyzją robót uznać należy za chybiony z uwagi na zastosowany w sprawie tryb art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 Prawa budowlanego, nakładający określone obowiązki na właścicieli nieruchomości.. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji PINB w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., wskazał, że stosownie do wyroku NSA z dnia 13.11.2008 r., sygn. akt: II OSK 1365/07, Lex nr 532603 "O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji". W skardze skierowanej do Sądu, D. K. poza podtrzymaniem argumentacji zawartej we wniosku oraz odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazał również na brak kompetencji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania zaskarżonej decyzji jako wydanej, zdaniem Skarżącego z uchybieniem art. 57 §1 pkt 4 K.p.a. W uzupełnieniu skargi D. K. w piśmie skierowanym do Sądu zawiadomił iż wystąpił do Prokuratury Apelacyjnej we [...] oraz do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z zawiadomieniem o przestępstwie dokonanym przez pracowników Głównego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w związku z wydaną w tej sprawie decyzją. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., Nr [...], znak: [...], którą nakazano R. B., K. K., D. K. oraz D. K. w terminie do 30 marca 2010 r. wykonanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] określonych robót budowlanych celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazano użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 § 1 kpa. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności. Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestionowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie. Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła. W szczególności nie wystąpiła przesłanka podnoszona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i w skardze do sądu z art. 156 § 1 pkt 2 kpa tj. rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa, określa się jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W odniesieniu do przepisów proceduralnych rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji wskutek naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy (zob. wyrok NSA, II SA 1726/00, LEX nr 51233). O rażącym naruszeniu prawa z art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z 11 sierpnia 2000 r., III SA 1935/99, zob. także wyrok NSA z 27 października 1998r ., II SA 1202/98). W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa, a skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. / por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r. , sygn. akt OSK 1134/04, LEXnr 165717/. W ocenie sądu kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012r., Nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowe. Jak wskazano na wstępie rozważań sądu, ponieważ przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być tylko rażące naruszenie prawa, konieczna jest zatem gradacja wad i odróżnienie wad powodujących wzruszalność decyzji, czyli takich które przez swoje istnienie i przez swoje skutki powodują nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego od takich wad, które tej konieczności nie powodują. Zdaniem Sądu analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadą prawną skutkująca uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] decyzją z dnia [...].08.2009 r., Nr [...] wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), którą nakazano wszystkim współwłaścicielom budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości [...] wykonanie określonych robót budowlanych celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazano użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Zgodnie z powołanym przez organ art. 66 ust.1 pkt. 3 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym nakazuje się w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości określając termin wykonania obowiązku. Oceniając więc nałożony na tej podstawie obowiązek skierowany do wszystkich współwłaścicieli w kontekście prowadzonego postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie można ani stwierdzić,że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana bez podstawy prawnej a ni z rażącym naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt. 2) Co więcej organ stopnia powiatowego wydał prawidłową decyzję po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, których efektem było niesporne, wobec istniejących dowodów, ustalenie konieczności orzeczenia nakazu wykonania określonych w decyzji robót budowlanych. Nieodpowiedni stan techniczny budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości [...],oraz zalecenie usunięcia nieprawidłowości wynikał z "Ekspertyza stanu technicznego budynku usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości [...] " - sporządzonym przez dr M. P., rzeczoznawcę budowlanego w specjalności konstrukcyjno- inżynieryjnej. Ponadto, organ zauważył, iż zakres ww. obowiązków został uzgodniony z [...] Konserwatorem Zabytków we [...] poprzez wydanie postanowienia Nr [...] z dnia [...] 06.2009 r. Sąd również nie dopatrzył się w sprawie rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazującego na brak udziału D. K. w postępowaniu zakończonym decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., Nr [...]. Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że wykracza on poza przedmiot weryfikacji decyzji w postępowaniu nieważnościowym, podobnie jak nie potwierdzony a postawiony w skardze zarzut popełnienia przez pracowników organu przestępstwa. Nieuprawnione jest również powoływanie przez stronę art. 108 ustawy z dnia 23.07.2003r, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami skoro obowiązek wykonania określonych prac budowlanych wynika z ostatecznej decyzji organu administracyjnego. Z uwagi na powyższe bezzasadne jest twierdzenie Skarżącego, że wykonanie obowiązków nałożonych skarżoną decyzją spowoduje zniszczenie budynku jako zabytku, albowiem w przedmiotowej decyzji został jasno wskazany obowiązek naprawy i odtworzenia detali architektonicznych. Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji PINB w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., podzielić należy stanowisko organu wskazujące na wyrok NSA z dnia 13.11.2008 r., sygn. akt: II OSK 1365/07, Lex nr 532603 "O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji". Zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej oraz zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że decyzja PINB w Powiecie [...] z dnia [...].08.2009 r., Nr [...], znak: [...], nakazująca Panu R. B., Panu K. K., Panu D. K. oraz Pani D. K. w terminie do 30 marca 2010 r. wykonanie w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...] w miejscowości [...], gmina [...] określonych robót budowlanych celem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, nie jest obarczona żadną z wad prawnych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa tj.: nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną została skierowana do prawidłowo określonych stron postępowania, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, zaś jej wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą. Decyzja ta nie była ponadto niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wydanie nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).