VII SA/Wa 77/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, , Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej również "GINB", decyzją z [...] listopada 2016 r., znaki: [...] i [...], po rozpatrzeniu odwołania D. A.-M., od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2011 r., znak: [...], w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] lutego 2007 r., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. Decyzją nr [...] z [...] lutego 2007 r. Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. A.-M., zwanej dalej "inwestorem", pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz instalacjami wewnętrznymi (w tym instalacją gazową) i przyłączami, zlokalizowanego na działkach o nr ewid. [...],[...] położonych w G. przy ul. S.. Decyzja Prezydenta Miasta G. została wydana po stwierdzeniu m.in. zgodności projektu zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla K. w G., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta G. z [...] czerwca 2005 r., zwanego dalej "miejscowym planem". W ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] lutego 2007 r. stwierdzono również, że obszar oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud.", obejmuje m.in. nieruchomość położoną przy ul. S. i należącą do M. W., zwaną dalej "skarżącą". Organ wskazał również, że w trakcie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji z [...] lutego 2007 r. skarżąca zgłosiła uwagi m.in. co do zastosowania drewna jako materiału wykończeniowego we fragmencie elewacji budynku, z uwagi na to, że jej zdaniem jest to obcy element w krajobrazie ulicy S.. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie podzielił jednak oceny skarżącej w tym zakresie. Decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] lutego 2007 r. została zmieniona decyzją Prezydenta Miasta G. z [...] lipca 2007 r., zatwierdzającą m.in. zmiany w projekcie budowlanym. Projektowana inwestycja była więc realizowana na podstawie zmienionego projektu budowlanego zatwierdzonego zmodyfikowaną decyzją organu, zwaną dalej łącznie "decyzją o pozwoleniu na budowę". 3. Wskutek pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., Wojewoda [...] wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2011 r. stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 pr.bud. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, że kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Organ stwierdził niezgodność projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z miejscowego planu wynika, że konstrukcja budynków na odcinku ul S., może obejmować maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne, a wysokość budynku mierzona od poziomu przyległej ulicy nie może przekroczyć 8,0 m. Ponadto, nowa zabudowa musi nawiązywać pod względem skali, bryły, podziałów i formy architektonicznej do zabudowy reprezentowanej przez budynki znajdujące się na K., które są wpisane do rejestru zabytków oraz objęte ochroną konserwatorską. Zdaniem organu projekt przedłożony przez inwestora nie spełnia wskazanych wymagań. Nie została też zachowana nieprzekraczalna linia zabudowy od ulicy S. przewidziana w obowiązującym miejscowym planie. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że cześć hali garażowej oraz część wejściowa przekracza ww. ustaloną linię zabudowy. Organ pierwszej instancji stwierdził ponadto, że nie zostały zachowane odległości projektowanego budynku od granicy z działką sąsiednią, określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002, Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Ściana hali garażowej została bowiem usytuowana bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, a nie jest częścią budynku mieszkalnego. W opinii organu pierwszej instancji projekt budowlany budzi wątpliwości pod względem analizy zacieniania i przesłaniania sąsiednich obiektów. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione warunki przedstawione w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. 4. Pismem z 28 marca 2011 r. odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] złożył inwestor. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu wydania mapy do celów projektowych, tj. 10 października 2006 r. na działce przy ul. S., znajdował się i znajduje się nadal budynek ze ścianą bez otworów okiennych bezpośrednio przy granicy z działką inwestycyjną (ul. S.). Dlatego też, według inwestora, projekt budowlany odpowiada wymaganiom § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Dodatkowo, inwestor wskazał, że miejscowy plan sankcjonuje charakterystyczny sposób zagospodarowania nieruchomości położonych wzdłuż ulicy S.. Układ ten stanowią obiekty garażowe wolnostojące lub będące częścią kondygnacji podziemnej lub przyziemnej budynków mieszkalnych. Wszystkie te obiekty garażowe są całkowicie lub częściowo wbudowane w skarpę i stanowią charakterystyczną dla ulicy S. kubaturę odsuniętą od linii zabudowy budynków mieszkalnych i przylegającą bezpośrednio do pasa drogowego. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany tylko odzwierciedla tę praktykę. Zdaniem inwestora, Wojewoda [...] w decyzji z [...] marca 2011 r. nietrafnie zinterpretował obiekt garażowy oraz schody zewnętrzne zaprojektowane na terenie działki zlokalizowanej przy ulicy S. jako "część wejściową". W rzeczywistości o charakterze ulicy S. stanowią powtarzające się schody zewnętrzne prowadzące do poszczególnych budynków mieszkalnych oraz bramy obiektów garażowych w murach oporowych. Miejscowy plan w punkcie 6. dot. "Zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu" uwzględnia ten charakterystyczny sposób uformowania pierzei ulicy S.. Dodatkowo, odwołująca się podkreśliła, że wjazd do zaprojektowanego obiektu garażowego na działce zlokalizowanej przy ulicy S. znajduje się dokładnie w miejscu pierwotnie istniejącego tam obiektu, co jednoznacznie wynika z mapy do celów projektowych. Inwestor nie uznał też zarzutu niespełnienia warunków określonych w § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Powołał się na pomiary geodezyjne i ponowną "Analizę przesłaniania i zacieniania" wykonane w celu potwierdzenia prawidłowości usytuowania inwestycji względem parterowych okien południowych budynku przy ulicy S.. 5. W dniu 7 lipca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora, uchylił decyzję Wojewody [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. o pozwoleniu na budowę. Na decyzję GINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. W. (skarżąca). Sąd w wyroku z 28 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2133/11, oddalił skargę. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie wyroku WSA w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1813/12, uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji nie dokonał pełnej analizy zarzutów sformułowanych przez skarżącą w skardze z 16 września 2011 r. 6. Po ponownym rozpatrzeniu skargi M. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1729/13, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2011 r. oraz wstrzymał jej wykonanie. Sąd uznał, że przy wydaniu decyzji GINB uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. oraz odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności przez ograniczenie prawa stron do udziału w postępowaniu. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1729/13, wniósł inwestor. Naczelny Sąd Administracyjny z 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1165/14, oddalił skargę kasacyjną inwestora. W rezultacie w obrocie prawnym pozostała decyzja Wojewody [...] z [...] marca 2011 r., stwierdzająca nieważność decyzji Prezydenta Miasta G. z [...] lutego 2007 r., zmienionej [...] lipca 2007 r., o pozwoleniu na budowę. Na rozpatrzenie czekało natomiast odwołanie inwestora od wskazanej decyzji Wojewody [...]. 7. Po rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1729/13 oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1165/14, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] listopada 2016 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2011 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda [...] wydał decyzję z [...] marca 2011 r. z naruszeniem przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7 oraz 77 § 1, oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia orzeczenia administracyjnego ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy. Obowiązkiem każdego organu jest więc możliwie najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, czyli wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek jego podjęcia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił też, że organ pierwszej instancji, pomimo wszczęcia postępowania nadzwyczajnego względem dwóch decyzji administracyjnych, składających się na pozwolenie na budowę, kontroli poddał tylko jedną z nich. Jak zaś wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wiążącym wyroku z 25 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1729/13, w postępowaniu należy poddać ocenie każdą z kontrolowanych decyzji pod względem zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Tego rodzaju uchybienie nie może być konwalidowane przez organ drugiej instancji w ramach przysługujących mu uprawnień reformatoryjnych. Kontrola danej decyzji administracyjnej wyłącznie przez organ odwoławczy, z pominięciem organu pierwszej instancji, stanowiłaby natomiast ewidentne uchybienie zasadzie dwuinstancyjności. 8. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem GINB, M. W. pismem z 7 grudnia 2016 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), przez niezastosowanie się przez organ do wiążących go wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1729/13) polegające na odstąpieniu od oceny każdej z kontrolowanych decyzji pod kątem zaistnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności oraz wydanie decyzji uchylającej i przekazanie sprawy do rozpoznania ponownie organowi pierwszej instancji, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe wydanie decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wiążącym ww. wyroku, stwierdzone przez Sąd uchybienia procesowe dotyczą wyłącznie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji, art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone błędnym przyjęciem, że wydanie decyzji rozstrzygającej, zgodnie z wskazaniami zawartymi w wiążącym wyroku sygn. akt VII SA/Wa 1729/13, prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 i w zw. z art. 138 § 2 k.p.a., poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji, w której uchylona decyzja pierwszej instancji nie naruszała wskazanych przepisów. 9. Odpowiadając 11 stycznia 2017 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawione w jej uzasadnieniu. Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w skardze organ stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostają one bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 10. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna, a zaskarżona decyzja zasługuje na utrzymanie w obrocie prawnym. 11. Nietrafność zarzutów skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r. wynika zdaniem Sądu z kilku okoliczności. Po pierwsze, należy pamiętać, że przedmiotem skargi jest kasacyjna decyzja organu odwoławczego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zwrot "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" będący podstawą zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. jest równoznaczny z brakiem przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dawały organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu (vide: np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 1087/17, LEX nr 2454488; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Po 10/18, LEX nr 2447546). W rozpatrywanej sprawie powyższe wymogi zostały spełnione. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował art. 138 § 2 k.p.a., przede wszystkim ze względu na naruszenie przez Wojewodę [...] art. 7 i 77 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że zasadniczy błąd organu pierwszej instancji polegał na ocenie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie pierwszego, oryginalnego projektu budowlanego, podczas gdy inwestor pod wpływem zastrzeżeń organu architektoniczno-budowlanego przedłożyć zmieniony projekt budowlany (nazywany "zamiennym"), który został zatwierdzony decyzją z [...] lipca 2007 r. W tej sytuacji ustalanie jakie wady oryginalnego projektu budowlanego zostały usunięte w projekcie zamiennym, a jakie inne wady pozostały lub pojawiły się w projekcie zamiennym przekracza zakres możliwego uzupełniającego postępowania dowodowego. Pod tym względem decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2016 r. jest prawidłowa, a to uzasadnia oddalenie skargi złożonej do Sądu. Po drugie, zarzucane przez skarżącą naruszenie art. 153 p.p.s.a. też odnosi się do przepisów postępowania. Oznacza to, że zarzut skargi w tym zakresie może i powinien być wzięty pod uwagę przez organ drugiej instancji. W opinii Sądu, art. 153 p.p.s.a. nie został naruszony przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wbrew skarżącej, nie można podnosić zarzutów o niezgodności z prawem budowlanym zatwierdzonego projektu budowlanego, zwłaszcza w wersji projektu zamiennego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta G. z [...] lipca 2007 r., ponieważ w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 marca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2133/11. Wyrok ten został uchylony co prawda przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem w sprawie o sygn. akt II OSK 1813/12. Jednak, jak podkreślił sąd drugiej instancji, podstawą uchylenia wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2133/11 było naruszenie przepisów o charakterze procesowym. Natomiast, zgodność projektu budowlanego z przepisami materialnoprawnymi została przez Sąd Wojewódzki potwierdzona. W szczególności, sąd uznał, że usytuowanie zaprojektowanego budynku wzdłuż granicy z działką sąsiednią (wschodnia ściana spornego budynku), nie narusza § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ponadto, zgodność projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została zbadana przez organ administracyjny wydający pozwolenie na budowę i związany zarówno art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., jak i przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotem badania sądu w omawianej sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2133/11 były również zarzuty dotyczące liczby kondygnacji budynku oraz wymóg maksymalnej wysokości budynku liczonej od poziomu ulicy S. Zdaniem sądu orzekającego w 2012 r. projekt nie naruszał prawa w stopniu rażącym. Tym samym, nie było podstawy do stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2011 r., będąca wówczas przedmiotem skargi do sądu, była w pełni prawidłowa. Należy również zważyć, że powodem uchylenia powołanej wyżej decyzji GINB z [...] lipca 2011 r. przez sąd wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 1729/13 były błędy postępowania, przede wszystkim niezapewnienie stronie właściwego udziału w postępowaniu. W powoływanym wyroku sądu podkreślono konieczność rozróżniania pierwszego projektu budowlanego zatwierdzonego 22 lutego 2007 r. oraz projektu drugiego (zamiennego) zatwierdzonego 2 lipca 2007 r. Sąd rozstrzygający sprawę o sygn. akt VII SA/Wa 1729/13 nie podważał jednak zasadniczych ustaleń rozstrzygnięcia sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2133/11 w zakresie oceny merytorycznej. Tym samym, w powoływanym przez skarżącą wyroku nie zakwestionowano co do zasady oceny prawnej przyjętej we wcześniejszym wyroku WSA o niewystąpieniu rażącego naruszenia prawa w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę z 2007 r. W tym kontekście nie zasługują na uwzględnienie podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące niezgodności projektu budowlanego z prawem. Odpada jednocześnie możliwość rozstrzygnięcia, które prowadziłoby do ostatecznego stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych powodów zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., podniesiony przez skarżącą w rozpatrywanej obecnie skardze, jest całkowicie niezasadny. W świetle ustaleń Warszawskiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyjętych w powołanych wyżej dwóch wyrokach, nietrafny okazuje się również zarzut naruszenia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego art. 138 § 2 k.p.a. Należy bowiem pamiętać, że zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2016 r. organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wojewody [...] stwierdzającą nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę i jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W sytuacji, kiedy w dotychczasowym postępowaniu nie zbadano wyczerpująco różnic między wspomnianym wyżej pierwszym projektem budowlanym oraz drugim projektem (nazywanym "zamiennym") i w związku z tym nie przesądzono ostatecznie, czy projekt budowlany po zmianach utrzymuje stwierdzane wcześniej naruszenia prawa, czy też je koryguje i w jaki sposób, to zasadne jest przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Z tego względu zaskarżoną decyzję GINB z [...] listopada 2016 r. należy uznać za prawidłową, a skargę za niezasadną. 12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.