VII SA/Wa 770/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi J. Z. i M. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2009 r. znak [...] w przedmiocie sprostowania omyłki. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących J. Z. i M. Z. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 770/09 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009r., Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwana dalej Kpa) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2008r., znak: [...], orzekającej o konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - działki o nr ewid. [...] przy ul [...] w [...], stanowiącej własność J. i M. Z., w celu wykonania robót budowlanych remontowych ściany wschodniej budynku mieszkalnego zlokalizowanego w granicy na działce przy ul. [...] w P., należącego do J. i B. J., objętych zgłoszeniem robót nie wymagających pozwolenia na budowę z dnia [...] listopada 2007r i ustalającej warunki korzystania z w/w nieruchomości w ten sposób, że w wierszu 10 i 11 od góry w/w decyzji istniejący zapis brzmiący: "... działki o nr ewid. [...] przy ul. Spacerowej [...] w P...." zastąpił zapisem o brzmieniu: "...działki o nr ewid. [...] przy ul. Spacerowej [...] w P. oraz w wierszu 23 od góry w/w decyzji istniejący zapis brzmiący: "... na teren działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] ..." zastąpił zapisem o brzmieniu: "... na teren działki o nr ewid. [...] przy ul. [...] ...". W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż w treści swojej decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. błędnie podał nr ewid nieruchomości należącej do J. i M. Z. - zamiast działki o nr ewid [...] wskazana została nieruchomość o nr ewid. [...], na której to znajduje się przedmiotowy budynek należący do J. i B. J. Organ I instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zgłoszenie robót budowlanych, złożone przez J. i B. J. obejmowało roboty budowlane ściany wschodniej budynku mieszkalnego przy ul. [...], usytuowanego na działce o nr ewid. [...] w granicy z działką o nr ewid [...] przy ul. [...] w P., należącą do M. i J. Z., co również potwierdza załączone do zgłoszenia oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością o nr ewid. [...] na cele budowlane. Konieczność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania zgłoszonych prac dotyczy działki o nr ewid. [...] przy ul. [...], nie o nr ewid. [...] przy ul. [...] w P., bowiem pod tym adresem działka o nr ewid [...] się nie znajduje. Znajduje się ona pod adresem ul. [...]. Zarówno w treści decyzji organu pierwszej instancji jak i w treści decyzji Wojewody [...] adresy porządkowe obu nieruchomości wskazano prawidłowo, co pozwalało na jednoznaczne zidentyfikowanie nieruchomości sąsiedniej w stosunku do nieruchomości objętej inwestycją, a której to dotyczyła decyzja orzekająca o niezbędności wejścia na nią. Postępowanie i kończąca je decyzja odnosiła się zatem do konkretnej nieruchomości przy ul. [...] w P., należącej do M. i J. Z. Postanowieniem z dnia [...] marca 2009r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia J. i M. Z. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ II instancji stwierdził, że błędne podanie numeru ewidencyjnego działki [...] zamiast prawidłowego [...] stanowi jedynie oczywistą omyłkę, o której mowa w art. 113 § 1 Kpa., nie mającą wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009r., nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego oczywistość popełnionej omyłki można stwierdzić porównując podany nr działki z całością akt przedmiotowej sprawy. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że to J. i M. Z. w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008r., zwrócili organowi wojewódzkiemu uwagę na błędne podanie nr ewidencyjnego działki, na której zlokalizowany jest budynek przy ul. [...] w P. T. i potwierdzili, że działka o nr ew. [...], na której usytuowany jest remontowany budynek przy ul. [...], należy do J. i B. J., natomiast działka o nr ew. [...] położona przy ul. [...], jest ich własnością. Organ II instancji wskazał też, że zarzuty zażalenia, które sprowadzają się do zakwestionowania prawidłowości rozgraniczenia spornych nieruchomości, nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. i M. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania podług norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Skarżący twierdzą, iż organ naruszył art. 113 Kpa poprzez sprostowanie oczywistej omyłki w sentencji decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. w przedmiocie odmowy stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2008r. orzekającej o konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w P. Zdaniem skarżących uchybienie polegające na podaniu w sentencji decyzji numeru działki sąsiedniej, której decyzja może również dotyczyć jest błędem, który nie podlega naprawieniu w trybie art. 113 Kpa, bowiem zmiana treści decyzji jest zmianą o charakterze merytorycznym i tryb sprostowania, o którym mowa w art. 113 § 1 Kpa nie może w takim przypadku znaleźć zastosowania. Postanowienie o sprostowaniu w żaden sposób nie może dokonywać poprawek, co do meritum rozstrzygnięcia. Sprostowaniu podlegają tylko błędy pisarskie, rachunkowe i oczywiste pomyłki. Natomiast oznaczenie nieruchomości jest jednym z podstawowych elementów decyzji o konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości i nie podlega sprostowaniu. Zdaniem skarżących zamiast postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki Wojewoda [...] winien stwierdzić nieważność decyzji Prezydenta P. z dnia [...] marca 2008r. oraz własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2008r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga jest zasadna, gdyż organy orzekające w sprawie naruszyły art. 113 § 1 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści w/w przepisu organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania według art. 113 § 1 Kpa mogą być błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki, zawarte w wydanych przez organy administracyjne decyzjach. Zakresem sprostowania objęta jest cała decyzja, a więc wszystkie jej elementy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 marca 1998r., sygn. akt I SA/Lu 1091/96 (LEX nr 33532) stwierdził, że skoro w art. 113 Kpa nie ma zawartej ustawowej definicji pojęć "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "oczywiste omyłki", to - stosując ten przepis - należy mieć na uwadze potoczne znaczenie tych pojęć, tj. stosowane w życiu codziennym. Szczególnego rodzaju błędami występującymi w decyzjach administracyjnych oraz innych dokumentach są błędy ortograficzne, gramatyczne, zecerskie, jak również błędy "maszynowe", a więc błędy powstałe "przy przepisywaniu tekstu na maszynie, polegające najczęściej na zmianie lub przestawieniu litery". Sprostowanie dotyczyć może błędu ortograficznego, przestawienia liter, zamiany wyrazów, zgodnie z regułami języka polskiego. Oczywistość omyłki można zatem stwierdzić, porównując tekst decyzji z tekstem niektórych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze 2005). Takiemu sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks (...), s. 512). Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Nie mogą także podlegać sprostowaniu w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 Kpa błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego prawa, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 maja 1988 r., sygn. akt III SA 1466/87, OSP 1990, z. 11-12, poz. 398, z aprobującą glosą W. Tarasa). Zdaniem Sądu, niedopuszczalne jest sprostowanie numeru działki w rozstrzygnięciu decyzji orzekającej o konieczności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania robót budowlanych remontowych. Nie można bowiem uznać, iż wskazanie błędnego numeru działki, na której prowadzone mają być prace budowlane, jest "oczywistą omyłką pisarską". Oznaczałoby to bowiem w istocie, iż organ, badając przesłanki udzielenia pozwolenia na wykonanie w/w robót budowlanych, badał je w odniesieniu do innej działki, niż wynikałoby ze sprostowanego rozstrzygnięcia. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt IV SA 136/02, iż: "Sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 Kpa może dotyczyć tylko nieistotnych wadliwości decyzji, polegających na prostowaniu błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Różnica między "zmianą decyzji", a sprostowaniem decyzji wynika z tego, czy decyzja jest dotknięta wadą istotną, czy też nieistotną, co decyduje również o formie rozstrzygnięcia - decyzją lub postanowieniem. W ocenie składu sędziowskiego orzekającego w niniejszej sprawie, nie można w decyzji o pozwoleniu na budowę numerów określających poszczególne działki, na których ma być realizowana inwestycja, traktować jako cyfr, które nic nie znaczą. Numer działki jest desygnatem konkretnej powierzchni gruntu (nieruchomości) z wszelkimi tego konsekwencjami wynikającymi z przepisów prawa. Numer działki w obrocie prawnym funkcjonuje jako nazwa własna, określająca konkretną wielkość, położenie i ukształtowanie terenu, z czym wiążą się konkretne prawa. Należy zatem zgodzić się z twierdzeniem skarżących, iż organ prostując oczywistą omyłkę całkowicie zmienił sens decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, ze względu na ujawnione naruszenia przepisów prawa procesowego Sąd uchylił zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.