VII SA/Wa 772/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić wniosek [...] sp. z o.o. [...] Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] stycznia 2014r., znak: [...]. Pismem z dnia 8 kwietnia 2014r. [...] sp. z o. o [...] Spółka komandytowa z siedzibą w Ł. wniosła za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014r., znak: [...] wraz z wnioskiem o jego wstrzymanie oraz postanowienia go poprzedzającego. Postanowieniem tym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] stycznia 2014r., znak: [...], którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r. nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] października 2013r, nr [...] [...] WINB stwierdził niedopuszczalność zażalenia [...] sp. z o.o. [...] Sp. komandytowa z siedzibą w Ł. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] wymierzającego firmie [...] sp. z o.o. [...] Sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w Ł karę w wysokości 12.000,00 złotych za stwierdzone nieprawidłowości w związku z rozbudową budynku biurowego o szyb windowy zlokalizowanego na posesji przy ul. [...] w Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm)., zwanej dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wprowadzona w cytowanym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady zawartej w § 1 cytowanego przepisu i stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Sąd zauważa, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Przede wszystkim należy jednak podkreślić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W świetle powołanego przepisu prawa (art. 61 § 3 p.p.s.a.) oraz doktryny, Sąd uznał, że wniosek jest niezasadny. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia. Oba postanowienia, których wniosek dotyczy zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności postanowienia. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. A zatem, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, zaskarżone postanowienie nie ma charakteru postanowienia wymagającego wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 p.p.s.a. Ponadto wskazać należy, iż z konstrukcji wskazanej normy prawnej wynika, że na stronie domagającej się udzielenia ochrony tymczasowej spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie danego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca nie powołała żadnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia oraz go poprzedzającego może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.