VII SA/Wa 775/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Tadeusz Nowak, Sędziowie ( NSA, WSA Bogusław Moraczewski, Mariola Kowalska (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2005 r. sprawy ze skargi K. i I. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących K. i I. L. kwotę 1200 zł ( tysiąc dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym 1000 zł (tysiąc złotych ) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1999r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Wytwórni [...] " [...]" S.A. w R. pozwolenia na budowę pawilonu wejściowego z windą z lokalizacją na działce nr [...] przy ulicy W. w R. . W uzasadnieniu organ wskazał, iż rozpoznając niniejszą sprawę wzięto pod uwagę wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2003r., sygn.akt IV SA 1282/02. Organ podkreślił, iż o konkretnej, co do miejsca usytuowania lokalizacji obiektu budowlanego przesądziła decyzja z dnia [...] marca 1999r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wynika to z zapisu zawartego w pkt 3 decyzji o warunkach w brzmieniu: "lokalizacja –zgodnie z propozycją wnioskodawcy, wg załącznika graficznego do niniejszej decyzji". Lokalizacja pawilonu z windą jest identyczna na załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji o warunkach zabudowy z lokalizacją na załączniku nr 1 do decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ pokrywa się z usytuowaniem ww. obiektu.. W tej sytuacji, w ocenie organu nie mają zastosowania przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane normujące i określające warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a odnoszące się do sytuowania budynków na działkach budowlanych. Nie doszło zatem do naruszenia art. 5 prawa budowlanego. Obiekt został zrealizowany na terenie będącym własnością inwestora, spełnione zostały ponadto wymagania określone ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K. i I. L.. Wskazali, iż Prezydent Miasta [...] planem zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik graficzny do decyzji o pozwoleniu na budowę rozszerzył lokalizację tej inwestycji o działkę nr [...], mimo braku przez inwestora prawa do dysponowania tą działką. Na działce nr [...] zgodnie z projektem technicznym przyłączy i instalacji wodno- kan. oraz centralnego ogrzewania, wykonano: 1. pkt 5.1 planu- drogę pożarową w celu uzyskania dojazdu do kotłowni olejowej inwestora 2. pkt 7 planu -posadzono zieleń, 3. wg zał. nr 4 i 5 do decyzji nr [...] z dnia [...].06.1999r. -studnie kanalizacyjne wraz z przyłączami. Ponadto Urząd Miejski w [...] pismem z dnia [...] października 2000r. rozbieżności lokalizacyjne pomiędzy decyzjami wytłumaczył tym, iż inwestor przedłożył dokumenty, z których wynikało jego prawo do działki nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. po rozpatrzeniu odwołania , utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji nie dostrzegł naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego . Nie można również stwierdzić, iż wydana decyzja naruszała interes prawny skarżących, o którym jest mowa w art. 5 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w treści wniesionego do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołania należy wskazać, iż są one niezasadne i dotyczą wydanej ww. decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego pawilonu wejściowego z windą, które odnoszą się do tych samych poruszanych spraw, będących już przedmiotem rozpatrywania przez organy administracji publicznej, organy samorządowe, GINB i sąd administracyjny. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli K. i I. L. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] oraz wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż obie zaskarżone decyzje poświadczają nieprawdę, iż występuje zgodność lokalizacji inwestycji wynikająca z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 1999r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy /inwestycję zlokalizowano na działce o nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1999r. w sprawie pozwolenia na budowę, w której na planie zagospodarowania, działki, stanowiącym integralny załącznik do tej decyzji, lokalizację inwestycji rozszerzono o działkę nr [...], do której inwestor nie miał żadnych praw. Na skutek zrealizowanej inwestycji, do działki o nr [...] brak jest możliwości dojazdu, natomiast prawo przejazdu działką o nr [...] i [...]wynikało z bezpłatnej służebności gruntowej obciążającej powyższe działki na rzecz działki o nr [...]. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakażonej decyzji. Dodał ponadto, iż nie dostrzegł naruszenia interesu prawnego skarżących wynikającego z art. 5 Prawa budowlanego oraz naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana z oczywistym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i mogło mieć wpływ na wadliwe zastosowanie przez organ art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności powoływanych przez skarżących. W szczególności organ II instancji nie zbadał zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz w odwołaniu. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego stosownie do brzmienia art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że przed organem odwoławczym następuje powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności i dochodzenia prawdy obiektywnej w każdym stadium postępowania, chyba, że zachodzi wyjątkowa sytuacja objęta dyspozycją art. 138 § 2 kpa. Organ odwoławczy ma możliwość nie tylko skontrolowania decyzji organu I instancji lecz również zbadania sprawy pod kątem zgłoszonych w toku postępowania wniosków i zarzutów osoby niezadowolonej z wydanej decyzji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przed organem I instancji, przy czym organ odwoławczy może w inny sposób ocenić materiał dowodowy zebrany i zanalizowany przez ten organ. Dowodzi to, iż organ odwoławczy rozpatruje sprawę ponownie merytorycznie w całym jej zakresie. Bez znaczenia jest w tym wypadku tryb w jakim toczy się postępowanie. W każdym bowiem postępowaniu administracyjnym aktualność zachowują podstawowe zasady procedury administracyjnej jakimi są obowiązek organu ustalenia stanu faktycznego oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie. Z zasady tej wynika również obowiązek dokonania oceny podniesionych zarzutów. Wprawdzie w postępowaniu nieważnościowym ocena kontrolowanej decyzji jest zawężona jedynie do ustalenia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., niemniej organ winien był wykazać w sposób nie budzący wątpliwości, iż zarzuty skarżącego pozostają bez związku z oceną ważności kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odniesienie się przez organ do zarzutów skarżącego polegające na jednozdaniowym stwierdzeniu, iż organ nie dopatrzył się naruszenia art. 5 i 35 Prawa budowlanego, wskazując jednocześnie na bliżej niesprecyzowane postępowania sądowe i administracyjne, należy ocenić jako naruszenie zarówno art. 7 i 77 k.p.a., jak również art. 138 k.p.a. i to w stopniu mającym niewątpliwy wpływ na rozstrzygnięcie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy