VII SA/Wa 778/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [....] z dnia [....] września 2017 r., znak: [....] w sprawie ze skargi Polskich Kolei Państwowych S. A. z siedzibą w W. na postanowienie [....] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [....] stycznia 2018 r. znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [....] z dnia [...] września 2017 r., znak: [ ]. Strona skarżąca – P. S. A. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] stycznia 2018 r. znak: [....] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 2000 zł z powodu uchylenia się od wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. W skardze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji, tj. postanowienia Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [....] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], z powodu naruszeń zaskarżonych do Sądu postanowień. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że przedmiotowe obowiązki zostały wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte postanowienie organu I instancji, tj. postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [....] z dnia [....] września 2017 r., znak: [....], nakładające grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 2000 zł z powodu uchylenia się od wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji nie został prawidłowo uzasadniony. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie powołała nawet ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania aktu, nie wskazała na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki w związku z wykonaniem ww. orzeczenia. Strona skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej i finansowej. Nie podała żadnych okoliczności i nie przedstawiła dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania postanowienia. Tak skonstruowany wniosek uniemożliwia dokonanie oceny, czy i jakie negatywne skutki mogą wystąpić w razie wykonania ww. postanowienia. Sąd wskazuje także, że konieczność zapłacenia przez stronę skarżącą grzywny nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Dolegliwość finansowa związana z obowiązkiem uiszczenia grzywny stanowi istotę zastosowania tego środka przymusu w postępowaniu egzekucyjnym i tym samym nie przesądza o ziszczeniu się przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., szczególnie, że strona skarżąca może uniknąć uiszczenia nałożonej grzywny w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Ponadto, w przypadku uwzględnienia skargi i uchylenia postanowienia nakładającego grzywnę, odpadnie podstawa do jej uiszczenia. Brak podstawy wywoła ten skutek, że grzywna, o ile zostanie wcześniej uiszczona, podlegać będzie zwrotowi w pełnej wysokości. Nadto, należy wskazać, że nie można mówić o możliwości spowodowania nieodwracalnych skutków, jeśli istnieje możliwość dochodzenia zwrotu uiszczonej grzywny. Przede wszystkim podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku należności pieniężnych niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza taką sytuację, gdy należność uiszczona w wyniku wykonania postanowienia nie będzie mogła zostać naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na koniec, zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności; zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy lub rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.