VII SA/Wa 78/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Paweł Groński (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2007 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej E. G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] Burmistrz Miasta H. udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego w poziomie parteru, zrealizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości J. [...] na podstawie decyzji Wójta Gminy H. z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2005 r. J. C. wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazując w uzasadnieniu na różnice jakie zaistniały w zakresie odległości obiektu oddanego do użytkowania od granicy działki w stosunku do ustalonych w warunkach zabudowy działki. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania z wniosku J. C., stwierdził nieważność decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie daje podstawy do twierdzenia, iż będąca przedmiotem weryfikacji ww. decyzja Burmistrza Miasta H. obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Wskazał, że weryfikowane rozstrzygnięcie zostało wydane po rozpatrzeniu wniosku inwestora – E. G. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie części parterowej obiektu, który został wybudowany na podstawie decyzji Wójta Gminy H. z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika, iż projektowany budynek mieszkalny powinien być usytuowany w odległości 3 m. od granicy z sąsiednią działką nr [...] (obecna numeracja [...]). Tymczasem granica między działkami nr [...] i [...] nie znajduje się w miejscu wskazanym w inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej załączonej do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że zgodnie z informacją zawartą w piśmie Starostwa Powiatowego w M. z dnia [...] września 2005 r. pomiar geodezyjny zawarty w inwentaryzacji jest błędny, gdyż został obalony przez trzy inne pomiary, które wykonane w czasie późniejszym wykazują w sposób nie budzący wątpliwości, że ściana zewnętrzna budynku E. G. znajduje się w znacznej części w granicy działki, zaś w pewnym odcinku ją przekracza. Zdaniem organu stan taki został umieszczony w ewidencji gruntów i jest podstawą projektu rozgraniczenia działek w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w M. pod sygn. akt [...]. Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w toku procesu inwestycyjnego nie zmieniał się stan faktyczny w zakresie dotyczącym umiejscowienia granicy pomiędzy działkami oraz usytuowania obiektu względem tej granicy. W konsekwencji niezgodność lokalizacji budynku z ustaleniami planu zagospodarowania działki miała miejsce już w dacie podejmowania przez organ decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem organu wykonanie inwestycji w sposób niezgodny z planem zagospodarowania terenu stanowi istotne odstępstwo od zaakceptowanego pozwoleniem na budowę projektu budowlanego i rodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Wydanie zatem w takim przypadku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nosi znamiona rażącego naruszenia przepisu stanowiącego materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia i powoduje konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła E. G. W uzasadnieniu zwróciła uwagę na fakt uzyskania zgody od poprzedniego właściciela sąsiadującej działki nr [...] na posadowienie budynku w odległości 1, 50 m. od granicy tej działki. Ponadto wskazała, że w latach 1997 – 2001 zostało wykonanych szereg map, przyjętych do zasobu geodezyjnego, które wskazują na usytuowanie budynku w odległości 2 m. od granicy działki nr [...]. Zwróciła uwagę na trzykrotne zmiany granicy działki o nr [...] i działek sąsiednich, w wyniku których powierzchnia działki stanowiącej własność skarżącej uległa zmniejszeniu o 14 m2 oraz możliwe różnice w granicach działek wynikające z opracowania nowych map numerycznych. Podniosła także, iż organ zakwestionował inwentaryzację powykonawczą budynku na podstawie mapy o nr [...], podczas gdy z mapy tej wynika, iż odległość pomiędzy studnią i ścianą wschodnią budynku jest większa, niż rzeczywista odległość na gruncie. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego i uznał, że rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się protokół z przeprowadzonych oględzin robót budowlanych, sporządzony w dniu [...] stycznia 2003 r. przez pracowników Urzędu Miejskiego w H., którego treść nie wskazuje wprost, iż przedmiotowy budynek został wybudowany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Zdaniem organu w dokumencie tym stwierdzono jedynie lakonicznie, że budynek mieszkalny jednorodzinny został wybudowany według projektu typowego i na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...] wydanego przez Wójta Gminy H. Przede wszystkim natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na fakt, iż z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej załączonej do wniosku inwestora wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny wybudowany na działce o nr ew. [...] został usytuowany niezgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania działki, stanowiącym integralny załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Z projektu zagospodarowania wynika bowiem, że przedmiotowy obiekt powinien być zlokalizowany w odległości 3 m. od granicy z działką o nr ew. [...], natomiast inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza tego budynku wskazuje, iż został on usytuowany w odległości znacznie mniejszej, niż określona w projekcie budowlanym. W ocenie organu wykonanie inwestycji w sposób niezgodny z zatwierdzonym planem zagospodarowania terenu powinno skutkować wydaniem decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, podczas gdy w niniejszej sprawie do wydania takiego pozwolenia doszło. W dalszej części uzasadnienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił uwagę na wadliwość argumentacji zaprezentowanej przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził, iż fakt wykonania w późniejszym terminie pomiarów geodezyjnych, które są rozbieżne w stosunku do pomiaru zawartego w znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji powykonawczej nie może przemawiać za wadliwością decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]. W dacie bowiem wydania tej decyzji dokumentem wiążącym dla organu wydającego pozwolenie na użytkowanie była załączona do wniosku inwestora inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza sporządzona przez uprawnionego geodetę i zaewidencjonowana w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Ponadto, organ II instancji zwrócił uwagę na toczące się w Sądzie Rejonowym w M. postępowanie o rozgraniczenie działek nr ew. [...] i [...] w miejscowości J., w toku którego ustalony zostanie przebieg granicy pomiędzy ww. nieruchomościami, w związku z czym przedwczesne jest przesądzanie o wadliwości pomiaru przedstawionego w inwentaryzacji powykonawczej budynku. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi E. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi E. G. zarzuciła Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego naruszenie art. 7, art. 8, art. 10 i art. 156 § 2 kpa, a w szczególności niepodjęcie kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszenie zasady prawdy obiektywnej. Podniosła, iż organ nie wyjaśnił i nie zbadał wszystkich okoliczności sprawy podnoszonych przez nią w odwołaniu. Ponadto zwróciła uwagę, że decyzja Burmistrza Miasta H., będąca w obrocie prawnym od 3 lat wywołała już określone skutki prawne, które nie mogą być zniesione w drodze postępowania administracyjnego, gdyż mają charakter trwały. Skarżąca stwierdziła także, iż w okresie wydawania weryfikowanej w nadzwyczajnym trybie decyzji nie obowiązywały protokoły obowiązkowej kontroli i żaden akt nie określał wzoru takiego protokołu. Wskazała, iż do wniosku o pozwolenie na użytkowanie parteru budynku mieszkalnego dołączyła wszystkie dokumenty wymagane przepisami prawa czyli oryginał projektu, oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, protokoły odbioru instalacji elektrycznej oraz robót wodociągowo –kanalizacyjnych. W konsekwencji dopełniła wszystkich wymaganych prawem obowiązków a ww. decyzja Burmistrza Miasta H. nie została wydana z naruszeniem art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Dodatkowo E. G. stwierdziła, iż skoro Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołuje się na postępowanie rozgraniczające prowadzone przez Sąd Rejonowy w M., to powinien zawiesić postępowanie administracyjne na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu wydania rozstrzygnięcia tej sprawy przez Sąd. Zarzuciła jednocześnie niezawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego i wynikający stąd brak możliwości zapoznania się przez nią ze zgromadzonym materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów będących podstawą wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest – jak słusznie zwróciły uwagę orzekające w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego – wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej i może być prowadzone wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo. O rażącym charakterze naruszenia prawa powinien decydować jego ciężar gatunkowy i bezsporne ustalenie oczywistego przekroczenia przepisów prawa przez organ orzekający w sprawie. Dlatego czynności procesowe składające się na treść postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powinny być podejmowane przez organy w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny. Nie ulega wątpliwości, że trafność rozstrzygnięcia wydawanego w każdym postępowaniu administracyjnym, w szczególności zaś w postępowaniu nadzwyczajnym, wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. oraz do uzasadnienia wydanej decyzji według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. W związku z powyższym sądowa kontrola prawidłowości podjętej decyzji przy zastosowaniu wskazanego na wstępie kryterium legalności, obejmuje w szczególności badanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej, a to zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych określonych w rozdziale drugim działu I kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd kontroluje zatem, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice określone przepisami prawa, innymi słowy, czy nie nosi cech dowolności. W badanej przez Sąd sprawie organy nadzoru budowlanego oparły swoje rozstrzygnięcie na stwierdzeniu, iż decyzja Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania weryfikowanej decyzji właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1. zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2. uporządkowania terenu budowy. Zgodnie natomiast z treścią art. 59 ust. 5 właściwy organ zobligowany był odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1, w art. 57 ust. 1-4 lub w art. 58. Wspomniane wymagania dotyczą zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę i uporządkowania terenu budowy, jak również obowiązku dołączenia do wniosku o udzielenia pozwolenia na użytkowanie przez inwestora szeregu dokumentów, w tym m. in. oryginału dziennika budowy, oświadczenia o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania, protokołów badań i sprawdzeń, inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w odniesieniu do obiektu, w stosunku do którego wydano pozwolenie na użytkowanie nie zachodziła zgodność wykonania z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Twierdzenie to oparł przede wszystkim na informacji zawartej w piśmie Starostwa Powiatowego w M. z dnia [...] września 2005 r., z której wynika, iż pomiar geodezyjny zawarty w inwentaryzacji jest błędny, gdyż został obalony przez trzy inne pomiary. Nawiązując do tych ustaleń należy uznać, że nie mogą one stanowić o wadliwości decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. Skoro [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że pomiar geodezyjny zawarty w inwentaryzacji geodezyjnej jest błędny, gdyż został obalony przez trzy inne pomiary to nie mógł w sposób nie budzący najmniejszej wątpliwości przyjąć, iż Burmistrz Miasta H. naruszył w sposób rażący obowiązujące przepisy prawa. Jak słusznie podniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego organ I instancji nie mógł w oparciu o fakt wykonania w późniejszym terminie pomiarów geodezyjnych, które są rozbieżne w stosunku do pomiaru zawartego w znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji powykonawczej stwierdzić wadliwości decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...]. Należy w tym miejscu zawrócić uwagę, że argumenty przedstawione przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące błędnego przyjęcia przez organ I instancji za podstawę oceny legalności decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. późniejszych pomiarów geodezyjnych oraz toczącego się przed Sądem Rejonowym w M. postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości o nr ew. [...] i [...] przemawiają w istocie za koniecznością odmowy stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Jak bowiem wskazał Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przesądzanie o wadliwości pomiaru przedstawionego w znajdującej się w aktach sprawy inwentaryzacji powykonawczej budynku jest co najmniej przedwczesne. Tym niemniej organ II instancji utrzymał w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r. opierając to rozstrzygnięcie – poza uwagami dotyczącymi lakoniczności protokołu z przeprowadzonych oględzin budowlanych – właściwie na jednym tylko argumencie dotyczącym usytuowania budynku w odległości innej od granicy działki, niż określona w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Przy czym podkreślenia wymaga, że organ oparł się wyłącznie na wspomnianej inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, na której nie określono dokładnej, liczonej w metrach odległości posadowionego budynku od granicy działki. Organ II instancji stwierdził jedynie, że budynek został usytuowany w odległości "znacznie mniejszej", niż określona w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w żadnym stopniu nie ustosunkował się do argumentów strony podnoszonych w odwołaniu dotyczących m. in. zgody poprzedniego właściciela działki nr [...] A. B. na usytuowanie budynku w innej odległości działki, co zostało również przewidziane w analizie technicznej budynku dołączonej do projektu oraz ewentualnych nieścisłości wynikających z wykonania nowych pomiarów i różnic pomiędzy mapami analogowymi i numerycznymi. Zgodzić się zatem należy z zarzutami skargi, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności stanu faktycznego, które mogły być podstawą wydanej decyzji. Zdaniem Sądu dokonane przez organy ustalenia nie uzasadniają stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta H. z dnia [...] stycznia 2003 r., zaś analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może – wbrew twierdzeniom organu I instancji – prowadzić do konkluzji, że weryfikowana decyzja obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa. Podkreślenia wymaga, że aby stwierdzić nieważność decyzji, nie wystarczy ustalenie naruszenia prawa w toku postępowania prowadzonego przez organ, lecz należy jednoznacznie stwierdzić, że naruszenie to ma charakter kwalifikowanej wady prawnej wskazanych w art. 156 kpa. Stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem, czyli sytuacją gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Podważenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego argumentów zawartych w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, przy jednoczesnym oparciu rozstrzygnięcia na niewyjaśnionym dostatecznie stanie faktycznym sprawy nie mogło zdaniem Sądu prowadzić do zastosowania nadzwyczajnego środka w postaci stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W sytuacji bowiem, gdy organ II instancji nie dysponuje wystarczającymi i przekonywującymi dowodami wskazującymi bezspornie na ewidentne naruszenie przepisów prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji powinien skorzystać z przysługujących mu w tym zakresie instrumentów procesowych i uchylając decyzję organu I instancji przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego. W niniejszej sprawie postępowanie to powinno dotyczyć w szczególności dokładnego ustalenia odległości budynku od granicy działki w oparciu o inwentaryzację geodezyjną powykonawczą będącą podstawą wydania przez Burmistrza Miasta H. decyzji z dnia [...] stycznia 2003 r. Podkreślić przy tym należy, że szczególnie wnikliwe i rzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu reguł procesowych określonych w art. 7 i 77 kpa jest w niniejszej sprawie dodatkowo uzasadnione nadzwyczajnym charakterem tego postępowania administracyjnego. Należy także dodać, że jeżeli wspomniane postępowanie nie jest w stanie doprowadzić do ustaleń wskazujących ponad wszelką miarę na naruszenie przepisów Prawa budowlanego przez Burmistrza Miasta H., to organ nie ma podstaw do uznania, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 i art. 200 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.