VII SA/Wa 781/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Grzegorz Antas, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASDNIENIE Przedmiotem skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: skarżąca) jest decyzja Wojewody [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] wydana w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu wobec zamiaru zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu 9 kwietnia 2018 r. skarżąca zgłosiła zamiar zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] na lokal biurowy w budynku mieszkalno - usługowym przy ul. [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Prezydent [...] nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia w zakresie: - prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - określenia zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zapewnienia wymaganej ilości miejsc postojowych dla lokalu po zmianie sposobu użytkowania, szczegółowego wskazania zakresu robót budowlanych niezbędnych do wykonania, w celu przekształcenia lokalu mieszkalnego na biurowy, - uzgodnienia dokumentacji projektowej z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, - uzgodnienia dokumentacji projektowej z rzeczoznawcą do spraw higienicznych, - załączenia charakterystycznego przekroju przez lokal, w którym planowana jest zmiana sposobu użytkowania, - wskazania przestrzeni manewrowej w toalecie dla osób niepełnosprawnych o wymiarach co najmniej 1,5 m x 1,5 m. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Prezydent [...] (dalej: Prezydent, organ I instancji) wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania lokalu wskazując, że braki w złożonej dokumentacji zostały uzupełnione jedynie częściowo. Nie uzgodniono bowiem dokumentacji z rzeczoznawcą ds. przeciwpożarowych oraz higieniczno - sanitarnych, przez co nie wypełniono dyspozycji postanowienia z dnia [...] kwietnia 2018 r. Dodatkowo organ I instancji stwierdził, że inwestor zamierza wykonać instalację wentylacji mechanicznej dla lokalu biurowego w budynku mieszkalno - usługowym, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania skarżącej Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda) decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że odpowiada ona prawu. Za niemający znaczenia w sprawie Wojewoda uznał błąd organu I instancji w zastosowaniu jako podstawy prawnej sprzeciwu art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego zamiast art. 71 ust. 3 tej ustawy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 92/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję Wojewody wskazując, że organ nie wyjaśnił, jaki przepis prawa materialnego dawał podstawę do zobowiązania inwestora do uzgodnienia dokumentacji projektowej z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz z rzeczoznawcą do spraw higienicznych. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewoda opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018 r., poz. 1186 ze zm.- dalej Prawo budowlane), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wyjaśnił, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego mieszkalnego lub jego części na obiekt biurowy wiąże się ze zmianą warunków użytkowania obiektu budowlanego w zakresie określonym w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego tj. bezpieczeństwa pożarowego (wymusza potrzebę zmienionej funkcji pomieszczeń do wymagań przepisów przeciwpożarowych), bezpieczeństwa pracy (wymaga zastosowania odpowiednich przepisów kodeksu pracy w odniesieniu do warunków stworzonych nowych miejsc pracy w obiekcie), w zakresie warunków sanitarnohigienicznych (wymaga dostosowania instalacji i dostaw mediów technicznych do potrzeb zmienionej funkcji obiektu lub jego części) a także wpływu na wielkość lub układu obciążeń (nowa funkcja obiektu lub jego części wywołuje inne, niż dotychczasowe obciążenia na konstrukcje obiektu). Wojewoda podniósł, że zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117), w przypadku odbudowy, rozbudowy, nadbudowy, przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a także zapewnienia drogi pożarowej do obiektu budowlanego, gdy ze względu na charakter lub rozmiar robót niezbędne jest sporządzenie projektu budowlanego, którego rozwiązania projektowe dotyczą warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, o którym mowa w ust. 1, uzgodnienie jest wymagane. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że pod względem ochrony przeciwpożarowej zmiany sposobu użytkowania jest wymagane wówczas, gdy konieczne jest sporządzenie projektu budowlanego, co nie ma miejsca w przedmiotowej. Jednakże w niniejszej sprawie dokumentacja dotycząca zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na cele biurowe, została pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Odnosząc się do zobowiązania skarżącej przez organ I instancji do uzgodnienia dokumentacji z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 59) do zakresu jej działania w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności: uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Zdaniem Wojewody z powyższego przepisu nie wynika wprost obowiązek uzyskania uzgodnienia w powyższym zakresie. Z dokumentacji przedłożonej przez skarżącą wynika natomiast, że ilość zatrudnionych na stałe osób nie przekroczy czterech, a działalność realizowana w lokalu polegać będzie głównie na pracach biurowych związanych ze zdalną obsługą apartamentów. Wojewoda ponadto wskazał, że lokal mieszkalny przeznaczony do zmiany sposobu użytkowania na cele biurowe oświetlony jest światłem dziennym w stosunku wynikającym z obowiązujących przepisów prawa (§ 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy). Mając na uwadze powyższe, Wojewoda uznał, że zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy nie wymaga również uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw sanitarno - higienicznych. Niezależnie jednak od powyższych ustaleń Wojewoda uznał, że wykonanie przez skarżącą instalacji wentylacji mechanicznej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W zakresie bowiem instalacji wewnętrznych przepis art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego określa, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, klimatyzacyjnych i telekomunikacyjnych wewnątrz użytkowanych budynków. Skoro pojęcia wentylacji i klimatyzacji nie są tożsame (§ 51 rozporządzenia Ministra Infrastruktury sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) to w ocenie Wojewody należy przyjąć, że art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego nie wyłącza obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę instalacji wentylacji mechanicznej dla powstałego lokalu biurowego w budynku mieszkalno – usługowym. Wojewoda ponownie zaznaczył, że nieprawidłowe zastosowanie przez organ I instancji, jako podstawy prawnej sprzeciwu art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego zamiast art. 71 ust. 3 tej ustawy nie miało znaczenia dla trafności decyzji. W skardze na decyzję Wojewody skarżąca, domagając się jej uchylenia w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenia postępowania w przedmiocie sprzeciwu, podniosła zarzut naruszenia: 1. art. 153 p.p.s.a. poprzez naruszenie zasady związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 92/19; 2. art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez dokonanie ponownej analizy wykonania obowiązków zawartych w postanowieniu Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w części dotyczącej elementów wykonania wentylacji mechanicznej pomimo dokonania takiej oceny prawnej w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r., która nie została zakwestionowana w tej części w wyroku WSA z dnia 25 lipca 2019 r. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wskazana w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r. WSA w Warszawie nieprawidłowość działania Wojewody koncentrowała się na kwestii uzgodnień dokumentacji z rzeczoznawcami do spraw ppoż. i sanitarnych. Sąd nie wskazał natomiast na konieczność badania przez organ zagadnienia związanego z wykonaniem elementów wentylacji mechanicznej. To zdaniem skarżącej oznacza, że organ II instancji wykroczył dalece poza zakres postępowania, którego uzupełnienie zalecił Sąd, uznając za konieczne przeprowadzenie dodatkowej analizy w zakresie wentylacji mechanicznej. Skutkiem jej było stwierdzenie, że wymaga ona uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem w ocenie skarżącej planowane do wykonania elementy wentylacji są typowymi urządzeniami wewnętrznymi, które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego zwolnione są z reglamentacji. Planowane prace można uznać za przebudowę instalacji wentylacyjnej, która nie ma żadnego pływu na bezpieczeństwo konstrukcji oraz nie stwarza zagrożenia dla ludzi i mienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie zarówno organ, jak i Sąd działali w warunkach związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a. Uprzednio bowiem w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał już opisany powyżej wyrok z dnia 25 lipca 2019 r. Zgodnie ze wspomnianym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a tym samym organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, Lex nr 746901, z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex 526493, z 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex 594010, z 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09, Lex 594756). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., II FSK 2523/12, Lex nr 1588086). Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10). W związku z tym, że w kontrolowanej sprawie nie miała miejsca ani zmiana stanu faktycznego, ani też zmiana stanu prawnego organ ponownie rozpoznając sprawę obowiązany był podporządkować zawartym w powyższym wyroku wskazaniom co do dalszego postępowania. W ocenie Sądu organ odwoławczy stosując art. 153 p.p.s.a prawidłowo uznał, że nałożenie w postanowieniu Prezydenta z dnia [...] kwietnia 2018 r. obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w zakresie uzgodnienia dokumentacji projektowej z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcą do spraw higienicznosanitarnych nie miało podstaw w przepisach prawa materialnego. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, w przypadku odbudowy rozbudowy nadbudowy przebudowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a także zapewnienia drogi pożarowej do obiektu budowlanego, gdy ze względu na charakter lub rozmiar robót niezbędne jest sporządzenie projektu budowlanego, którego rozwiązania projektowe dotyczą warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, o którym mowa w ust. 1, uzgodnienie jest wymagane. Z brzmienia tego przepisu jasno wynika, że uzgodnienie ppoż. zmiany sposobu użytkowania jest wymagane wówczas, gdy konieczne jest sporządzenie projektu budowlanego, co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Jednocześnie jak wynika z akt sprawy dokumentacja dotycząca zamiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na cele biurowe, została pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Prawidłowo także organ odwoławczy w świetle wskazań zawartych w wyroku WSA ocenił jako niezasadne żądanie uzgodnienia dokumentacji przedstawionej organom wraz ze zgłoszeniem, z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych, skoro wynika z niej, że liczba osób zatrudnionych na stałe nie przekroczy czterech, zaś działalność realizowana w lokalu będzie polegała głównie na pracach biurowych związanych ze zdalną obsługą apartamentów i nie będzie to działalność związana z przyjmowaniem klientów. Sąd nie podziela zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przez Wojewodę art. 153 p.p.s.a. poprzez przeprowadzenie analizy w zakresie wentylacji mechanicznej w lokalu, a w konsekwencji wykroczenie poza zakres postępowania, którego uzupełnienie zlecił Sąd w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r. Zauważyć bowiem należy, że w wyroku tym tut. Sąd nie odnosił się w ogóle do kwestii oceny zawartej w decyzji Prezydenta, co do konieczności uzyskania przez skarżącą pozwolenia na budowę na wykonanie instalacji wentylacji mechanicznej. Kwestii tej zresztą nie podnosił Wojewoda w poprzedniej decyzji uchylonej wyrokiem z dnia 25 lipca 2019 r., poprzestając wyłącznie na stanowisku, że inwestor nie wykonał obowiązku uzupełnienia dokumentacji w zakresie uzgodnień z rzeczoznawcą do spraw przeciwpożarowych i sprawa higieniczno – sanitarnych. O ile zatem skarżąca nie poruszając w poprzedniej skardze pozostałych przyczyn wniesienia przez Prezydenta sprzeciwu mogła pozostawać w przekonaniu, że kwestia wentylacji mechanicznej została rozstrzygnięta na jej korzyć w poprzednim postępowaniu przed organem II instancji, to trudno mówić o dopuszczeniu się aktualnie przez Wojewodę w tej sytuacji naruszenia art. 153 p.p.s.a. skoro Sąd kwestii tej w żaden sposób nie przesądził. Organ odwoławczy natomiast rozpoznając ponownie odwołanie nie jest związany, ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ I instancji, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Organ ten obowiązany jest rozpatrzyć sprawę w jej całokształcie, zatem zakres postępowania odwoławczego nie jest węższy niż zakres postępowania przed organem I instancji, a organ odwoławczy ma nie mniejsze w tym względzie obowiązki. Powyższe jednak nie zmienia zdaniem Sądu oceny, że zaskarżoną decyzją Wojewoda wadliwie uznał, jakoby skarżąca zamierzała wykonać w lokalu instalację wentylacji mechanicznej, a w konsekwencji miała obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie tej instalacji w lokalu, którego sposób użytkowania zamierzała zmienić. Innymi słowy organ odwoławczy błędnie uznał, że roboty budowlane objęte tą sprawą wymagały (mogły wymagać) uzyskania pozwolenia na budowę. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego oznacza podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Taka zmiana sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszklano – usługowym przy ul. [...] w [...] miała miejsce i została poprzedzona dokonaniem w dniu 9 kwietnia 2018 r. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego na lokal biurowy. Istota sporu w tej sprawie dotyczy oceny zakwalifikowania prac budowlanych objętych zgłoszeniem inwestora. Inwestor zgłosił zmianę sposobu użytkowania wraz z zamontowaniem elementów systemu wentylacji mechanicznej oraz zmiany aranżacji białego montażu w toalecie umożliwiającej zapewnienie przestrzeni manewrowej dla osób niepełnosprawnych. W odniesieniu do systemu wentylacji, należy zauważyć z dokumentacji projektowej załączonej do zgłoszenia wynika, że lokal wyposażony jest w wentylację grawitacyjną (pkt 6). Jednak wobec niewystarczającej ilości przewodów tejże wentylacji, dla prawidłowego zwentylowania nowoprojektowanych pomieszczeń biurowych założono mechaniczne wspomaganie wentylacji (pkt 7). Dalej w dokumentacji wyjaśniono, że wyciąg powietrza z pomieszczeń biurowych realizowany będzie za pomocą kratek wyciągowych higrosterowanych typu BXC 273 firmy [...], zaś kratki należy podłączyć do wentylatora zbiorczego. Z wentylatora wyciągowego typu VAM należy zapewnić wyrzut ponad dach budynku przewodami wentylacyjnymi przeznaczonymi dotychczas do wentylacji lokalu. Z powyższego wynika, że zakres robót budowlanych objęty zgłoszeniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. nie wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. W budynku mieszklano – usługowym istniała bowiem instalacja wentylacji grawitacyjnej, a zakres zgłoszenia obejmował jedynie uzupełnienie tej instalacji za pomocą kratek wyciągowych dla prawidłowego zwentylowania pomieszczeń biurowych, tj. elementów które wspomagają przepływ powietrza. W sprawie nie miał zatem zastosowania, powoływany przez Wojewodę art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego, bowiem skarżąca zmieniając sposób użytkowania lokalu mieszkalnego na biurowy nie musiała, ani nie zamierzała prowadzić robót budowlanych polegających na budowie instalacji wentylacji, skoro instalacja taka istniała już w budynku. Powyższy przepis stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, klimatyzacyjnych i telekomunikacyjnych wewnątrz użytkowanych budynków. O ile zatem istotnie budowa instalacji gazowej i wentylacji, jako niewymienione w art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego nie zostały w dalszym ciągu zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z budową instalacji wentylacji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał wadliwej wykładni art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem tryb dokonania skutecznego zgłoszenia sposobu zmiany użytkowania obiektu budowlanego może dotyczyć tylko takich robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Innymi słowy nawet wtedy, gdy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymaga wykonania robót budowlanych objętych stosownie do art. 29 Prawa budowlanego zgłoszeniem, to wówczas wystarczającym jest dokonanie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania zawierającego jednocześnie wykaz planowanym robót budowlanych objętych art. 29 ww. ustawy. Tylko wówczas, gdy roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, nie może inwestor dokonać zmiany sposobu użytkowania w trybie art. 71 Prawa budowlanego obejmującego takie roboty. Pogląd taki dominuje w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 2424/16, opub. w Lex nr 2528064; wyrok NSA z 15 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1581/14, opub. w Lex nr 2037408) i Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni go akceptuje. Znajduje on potwierdzenie w art. 71 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy zgodnie z którym w przypadku, gdy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-4 Prawa budowlanego. Orzekając ponownie w sprawie Wojewoda uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku. Rozważy ponadto uchylenie decyzji Prezydenta [...] o wniesieniu sprzeciwu oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. W związku z uwzględnieniem skargi, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie ze złożonym wnioskiem, zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w wysokości 997 zł, w tym kwotę 500 zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę 480 zł tytułem kosztów wynagrodzenia pełnomocnika, którego wysokość ustalono na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).