VII SA/Wa 784/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. P. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 199 r, Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 tj.), dalej "Prawo budowlane", po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. P. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] ([...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych dla inwestycji polegającej na rozbudowie z nadbudową i przebudową budynku przy ul. [...] w [...], usytuowanego na działce ew. nr [...] z obr. [...] wraz z budową wjazdu i chodnika oraz przyłączy na działkach nr ew. [...] i [...] z obr. [...] – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę oraz wykonanie robót budowlanych dla inwestycji polegającej na rozbudowie z nadbudową i przebudową budynku przy ul. [...] w [...], usytuowanego na działce ew. nr [...] z obr. [...] wraz z budową wjazdu i chodnika oraz przyłączy na działkach nr ew. [...] i [...] z obr. [...], dla inwestora [...] sp. z o.o. spółka komandytowa. Wydana na skutek odwołania decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] uchyliła w całości decyzję Prezydenta [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, iż dokumentacja projektowo – budowlana jest w części opisowej lakoniczna, co uniemożliwia ocenę wniosku, a występujące w projekcie rozbieżności uniemożliwiają zbadanie, czy inwestycja nie narusza planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 630/13 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, iż organ II –ej instancji winien przeprowadzić postępowanie dowodowe we własnym zakresie. Wskazując, iż organ odwoławczy winien rozpoznać sprawę i odnieść się do zgodności z przepisami zamiaru inwestora. Ponownie analizując sprawę Wojewoda [...] w decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia Prawa budowlanego. Dokumentacja projektowa jest zgodna z unormowaniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] Historyczny, zwanym dalej "Planem" zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w zakresie kondygnacji i wysokości budynku ( do nadbudowy dojdzie w osiach A-C części budynku obecnie jednokondygnacyjnej), współczynnika powierzchni terenu zagospodarowanego zielenią, współczynnika powierzchni zabudowanej, ukształtowania dachu, ilości miejsc parkingowych. Ponadto projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada uzgodnienia rzeczoznawcy ds. bhp, rzeczoznawcy ds. p.poż., rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych, opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, opinię komunikacyjną. Jako załącznik do projektu budowlanego, inwestor przedłożył warunki przyłączenia obiektu do sieci elektroenergetycznej, wodociągowej, kanalizacyjnej, gazowej i teletechnicznej. Projekt budowlany zarówno w części dotyczącej zagospodarowania terenu, jak i architektoniczno-budowlanej sporządzony został zgodnie z wymogami zawartymi w art. 34 Prawa budowlanego oraz rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 3 lipca 2003 r. Do wniosku dołączono opinie i uzgodnienia wymagane zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zaś [...] Konserwator Zabytków w ostatecznych decyzjach: Nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] (zmienionej decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011, znak: [...]) i Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r" znak: [...]), pozwolił na realizację inwestycji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją. Zdaniem organu projektowana inwestycja spełnia § 12, § 13, § 60, § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), dalej "rozporządzenie wykonawcze". Odnosząc się do odwołania organ wskazał, że argumenty podważające rozwiązania przyjęte w projekcie - w tym m. in. wyliczenia powierzchni, zwymiarowania odległości i wysokości budynków - sporządzonym przez projektantów, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - na których to spoczywa odpowiedzialność cywilna za wady dokumentacji projektowej - nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonej dokumentacji budowlanej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. P., dochodząc uchylenia zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 81 ust. 4 Uchwały Nr [...] Rady miasta [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] Historycznego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, którą zatwierdzono projekt budowlany, który: przewiduje nadbudowę budynku o więcej niż jedną kondygnację, co stanowi uchybienie normie art. § 81 ust. 4 pkt 2 lit. a mpzp oraz przewiduje zmianę dachu spadzistego na płaski, co stanowi uchybienie normie § 81 ust. 4 pkt 2 lit. b mpzp; - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany był niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi regulującymi odległość ściany budynku z oknami od granicy działki wobec wadliwości udzielonej w drodze postanowienia Prezydenta [...]Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, polegającej na udzieleniu zgody na odstępstwo pomimo niezałączenia do wniosku propozycji rozwiązań zamiennych oraz pomimo braku pozytywnej opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków; nienależytym uzasadnieniu wniosku o udzielenie zgody, a ponadto nienależytym oraz błędnym uzasadnieniu postanowienia w przedmiocie udzielenia zgody, m.in. co do przeznaczenia wynikającego z mpzp, tj. MN 12 zamiast MN24, co narusza art. 9 ust. 2, 3 i 4 Prawa budowlanego oraz pominięciu skarżącej jako strony postępowania o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, co stanowi rażące uchybienie normie art. 10 § 1 kpa; - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2002 r., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obarczonego niezgodnością z przepisami techniczno-budowlanymi, polegającą na niezachowaniu wymaganej odległości 1,5 m w stosunku do północnej granicy działki takich elementów budynku, jak: zadaszenia zjazdu do garażu oraz dojścia do budynku w formie pochylni; - art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez zatwierdzenie wewnętrznie sprzecznego projektu budowlanego, która to sprzeczność polega na niezgodności części opisowej projektu z częścią rysunkową, które prezentują odmienne kierunki rozbudowy i nadbudowy budynku, odmienne informacje co do faktu podwyższenia bryły głównej budynku oraz jego odległości od granicy z działką skarżącej; - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 6 rozporządzenia z 2002 r. oraz art. 271 § 1 kk, poprzez nierozważenie przez organ II instancji przed wydaniem decyzji, czy wysokość budynku w projekcie została podana poprawnie oraz czy projekt nie jest obarczony niezgodnością z przepisami polegającą na zawarciu w nim oświadczenia będącego poświadczeniem nieprawdy, podczas gdy w świetle stanu faktycznego sprawy, w tym ustaleń poczynionych w toku postępowania karnego stwierdzić należało, że taka możliwość zachodzi; - art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z § 11 mpzp, poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego istotnego braku, jakim jest brak uzgodnień projektu ze [...] Konserwatorem Zabytków; - art. 7 i 77 § 1 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz błędy w ustaleniach faktycznych, a w rezultacie wydanie decyzji niezgodnej z prawem, naruszającej słuszny interes skarżącej, w tym niewyjaśnienie rzeczywistego zamiaru budowlanego inwestora (w zakresie powyżej wskazanym, jak też w zakresie przedmiotu projektu, który przewiduje budowę "budynku" bez sprecyzowania czy chodzi o budynek jednorodzinny czy wielorodzinny); - art. 8 kpa oraz art. 153 ppsa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób umniejszający zaufanie strony do organów państwa, a zwłaszcza utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo wyraźnie wskazywanych przez Sąd i skarżącą uchybień oraz wstrzymanie się od dokonania niezbędnych ocen, na których konieczność Sąd zwrócił uwagę; - art. 9 i 10 § 1 kpa, poprzez uchybienie wynikającemu z tych przepisów obowiązkowi dbałości organów państwa o interesy stron postępowania oraz zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, polegające na całkowitym braku odniesienia się do podnoszonych wielokrotnie w toku postępowania zarzutów skarżącej oraz pozbawieniu skarżącej udziału w postępowaniu w sprawie o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych; - art. 107 § 3 kpa, poprzez zaopatrzenie decyzji w uzasadnienie wadliwe i niekompletne, w tym m.in. podanie powierzchni biologicznie czynnej terenu jako 48,77%, mimo, że pełnomocnik inwestora w toku postępowania sam przyznał, że powierzchnia ta została w projekcie podana błędnie. Skarżąca podniosła, że projekt budowlany przewiduje przekształcenie poddasza nieużytkowego w użytkowe mieszkalne. Tego rodzaju zmiana przeznaczenia powoduje zatem powstanie nowej kondygnacji. W zakresie dachu wyjaśniła, że kalenica dachu spadzistego jest punktem przecięcia jego połaci dachowych. Dach projektowanego budynku został natomiast zaprojektowany w taki sposób, że jego połacie nie przecinają się. W efekcie, dach ten należy kwalifikować jako płaski, a nie spadzisty. Zdaniem skarżącej zadaszenie zjazdu do garażu, wbrew twierdzeniom inwestora stanowi część budynku, ponieważ skoro oczywistym jest, że garaż podziemny jest elementem budynku, to podobnie jest nim zadaszenie zjazdu do tego garażu. Również pochylnia, jako że spełnia podobne funkcje, co schody, jest częścią budynku. Te elementy przylegają do północnej granicy działki, co narusza § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z 2002 r. Wskazała, że wbrew obowiązkowi wynikającemu z wyroku Sądu – wyjaśnienia wątpliwości co do opisu zamiaru inwestora wskazanego w części opisowej projektu budowlanego – organ ponownie rozpoznając sprawę pominął ten aspekt. Tymczasem, część opisowa projektu budowlanego zawiera stwierdzenia ewidentnie sprzeczne z częścią rysunkową, np. rozbudowa wg. części opisowej projektu ma nastąpić w kierunku wschodnim, zaś z części rysunkowej wynika, że rozbudowa odbędzie się w kierunkach: wschodnim, północnym i południowym; część opisowa nie mówi nic o nadbudowie, a część rysunkowa wskazuje, że nadbudowa ma dotyczyć wszystkich trzech części budynku, tj. bryły środkowej, wschodniej oraz głównej, zgodnie z częścią opisową projektu planuje się zachować niepodwyższoną bryłę główną, zaś z rysunków wynika, że budynek w rzeczywistości będzie wyższy. Podniosła, że projekt jest rażąco niezgodny z prawem i został oparty na oświadczeniu będącym poświadczeniem nieprawdy. Z postanowienia o umorzeniu postępowania o sygn. [...] wynika, że istotnie czyn został dokonany, a postępowanie umorzone tylko z tej przyczyny, iż nie zostało udowodnione, czy było to "działanie celowe" czy też "wynik błędu ludzkiego". Skarżąca wskazała, że powoływane w sprawie zalecenia i decyzje [...] Konserwatora Zabytków z dnia: [...] stycznia 2009 r., [...] lutego 2010 r., [...] sierpnia 2011 r. oraz [...] marca 2012 r., nie mają znaczenia prawnego dla przedmiotowej sprawy, bowiem zostały wydane w odniesieniu do poprzedniego projektu budowlanego, który został wycofany i zastąpiony nowym projektem datowanym na dzień [...] kwietnia 2012 r. Projekt budowlany z dnia [...] kwietnia 2012 r. nigdy nie został skonsultowany ze [...] Konserwatorem Zabytków i w tym zakresie narusza przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz postanowienia mpzp. Według skarżącej nie wyjaśniono, czy sprawa dotyczy budynku (zgodnie z tytułem projektu) czy budynku wielorodzinnego (w budynku zaprojektowano trzy lokale mieszkalne), a ma to istotne znaczenie, ponieważ dla ceny projektu budowlanego dotyczącego "budynku wielorodzinnego" obowiązują odmienne przepisy niż dla budynków jednorodzinnych. Zatem nie wiadomo czy organy zastosowały prawidłowe przepisy przy ocenie zgodności projektu z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Przypomnieć należy, że zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu poprzedzającej jej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Organ administracji w takiej sytuacji wydając rozstrzygnięcie ma obowiązek kierować się zasadą wyrażoną w art. 153 p.p.s.a., która stanowi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem zaskarżenia. Organ ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał go do samodzielnej oceny materiału dowodowego i wyjaśnienia, czy projekt przewiduje nadbudowę budynku o więcej niż jedną kondygnację i czy zaprojektowane rozwiązania nie są sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego. Organ podkreślił, iż Sąd w wyroku stwierdził, iż projekt niewątpliwie przewiduje nadbudowę budynku, albowiem jest to czytelne w części graficznej projektu - jak z niej wynika - do nadbudowy dojdzie w osi A-C części budynku obecnie jednokondygnacyjnej. Mając na uwadze powyższe wskazówki Sądu organ II –ej instancji ocenił, że inwestor wypełnił wszystkie warunki wskazane w art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego, projektowana inwestycja jest zgodna z warunkami zagospodarowania przestrzennego, spełnia warunki co do ochrony środowiska oraz jest zgodna z przepisami techniczno-budowalnymi oraz, że przedłożony projekt architektoniczno – budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Odnośnie nakazanej przez Sąd oceny materiału dowodowego organ odniósł się do zarzutu niezgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego i wyjaśnił, że inwestycja nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] Historyczny, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2006 r. w tym z przeznaczeniem tego obszaru pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną małogabarytową. Wskazał, że plan w § 81 ust. 4 pkt 2 dopuszcza przebudowę (łącznie ze zmianą funkcji poszczególnych pomieszczeń) oraz rozbudowę budynków mieszkalnych szeregowych, bliźniaczych i wolnostojących, w ramach których zakazuje się : a) nadbudowy budynku o więcej niż 1 kondygnację b) zmiany dachów spadzistych na płaskie. Organ wskazał, że istniejący budynek mieszkalny posiada dwie kondygnacje i poddasze nieużytkowe. Do dobudowy dojdzie w części jednokondygnacyjnej budynku, co spowoduje, że budynek nadal będzie posiadał 2 kondygnacje a poddasze uzyska charakter użytkowy mieszkalny. Organ wskazał, że projekt nie narusza wymagań planu co do wielkości współczynnika powierzchni terenu zagospodarowanego zielenią. Spełniony został także wymóg zapewnienia – zgodnej z planem ilości miejsc parkingowych. Organ wskazał, że projekt architektoniczno-budowlany jest kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, został sporządzony przez uprawnionych architektów i zawiera ich oświadczenie złożone zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazano, że [...] Konserwator Zabytków w ostatecznych decyzjach z dnia [...] lutego 2013 r. (zmienionej decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r.) oraz decyzją z dnia [...] marca 2012 r. pozwolił na realizację inwestycji zatwierdzonej zaskarżoną decyzją. Wskazują, że projekt budowlany zarówno w części dotyczącej zagospodarowania terenu jak i architektoniczno-budowlany spełnia wymogi zawarte w art. 34 Prawa budowlanego i wydanego na podstawie 34 ust. 6 Prawa budowlanego rozporządzenia. Projektowana inwestycja spełnia także wymogi § 12, § 13, § 60, § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). Organ wskazał, iż poza przypadkami określonymi w art. 35 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nie ma obowiązku szczegółowego badania projektu, albowiem szeroko zakreślona w prawie odpowiedzialność cywilna projektanta powoduje, iż to on ponosi odpowiedzialność za prawidłowość projektu. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie organu II -ej instancji nie wypełnia wytycznych wskazanych w wyżej cytowanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Uszło bowiem uwadze organu, iż Sąd uchylając decyzję Wojewody [...] wskazał, że zaistniała konieczność dokonania w sprawie oceny istniejącego projektu i argumentów podnoszonych przez Strony, a zwłaszcza Sąsiada inwestora. W skardze wniesionej do Sądu Pani A. P. wskazała, że zaskarżona decyzja narusza prawo i wskazała szereg uchybień, o których niżej. Sąd, mając na uwadze także treść tych zarzutów zważył, co następuje. Po pierwsze podniosła zarzut naruszenia § 81 ust. 4 pkt 2 lit a i b planu zagospodarowania przestrzennego części terenu [...] Historycznego, albowiem, w ocenie Skarżącej projekt przewiduje nadbudowę budynku o więcej niż jedną kondygnację oraz przewiduje zmianę dachu spadzistego na płaski. Skarżąca podnosi, że przekształcenie zgodnie z projektem poddasza nieużytkowego w poddasze mieszkalne spowoduje powstanie nowej kondygnacji, gdyż zgodnie z treścią § 3 pkt 16 rozporządzenia z 2002 r. " za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Przypomnieć należy, iż organ wskazał, że istniejący budynek ma dwie kondygnacje mieszkalne nadziemne i poddasze nieużytkowe. Wskazał, że zgodnie z ustaleniami Sądu (w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013r.) " dojdzie do nadbudowy budynku w części A-C obecnie jednokondygnacyjnej" oraz, że na skutek nadbudowy budynek będzie posiadał nadal dwie kondygnacje nadziemne mieszkalne i poddasze użytkowe mieszkalne, a zatem nie przekroczy to unormowań zawartych w Planie. W ocenie Sądu stanowisko organu jest prawidłowe, a w odniesieniu do zarzutu przekroczenia ilości dobudowanych kondygnacji nie dojdzie do naruszenia prawa. Przypomnieć należy, iż § 81 ust. 4 pkt 2 Planu stanowi, iż ustala się dla jednostki terenowej, na której położona jest nieruchomość zachowanie istniejących budynków mieszkalnych szeregowych, bliźniaczych wolnostojących, dopuszczając ich przebudowę oraz rozbudowę, w ramach których zakazuje się jednak nadbudowy budynku o jedną kondygnację. Istotne zatem znaczenie dla wykładni postanowienia Planu ma ustalenie, sposobu, w jaki należy określać ilość kondygnacji budynku, w sytuacji, gdy budynek składa się z części o rożnych wysokościach. Zgodnie z literalnym brzemieniem w/wym. przepisu budynek jest traktowany jako całość, zakaz nadbudowy nie dotyczy bowiem poszczególnych części budynku. Powyższe, w ocenie Sądu prowadzi do wniosku, że ilość kondygnacji dla indywidualnego budynku winna być określona jednoznacznie. W przypadku budynków składających się z części o różnych wysokościach, racjonalnym jest przyjęcie, iż ilość kondygnacji budynku winna określać najwyższa część budynku. Powyższą interpretację wspiera także "Instrukcja G-5 stanowiąca wytyczne techniczne zalecane do stosowania w Polsce zarządzeniem Głównego Geodety Kraju z 3 listopada 2003 r. Zgodnie z § 19 ust. 16 Instrukcji " w przypadku budynku o zróżnicowanej liczbie kondygnacji poszczególnych jego części , w ewidencji wykazuje się maksymalna liczbę kondygnacji." Powyższy zapis Instrukcji służy sporządzaniu ewidencji gruntów i budynków – zgodnie § 63 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa (Dz.U. Nr 38 poz. 454) z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W rozpatrywanej sprawie dla prawidłowości oceny organ wskazuje , że mamy do czynienia z częściami jednego budynku, w niższej z nich dojdzie do nadbudowy jednego piętra i poddasza użytkowego, w wyższej poddasze nieużytkowe uzyska charakter użytkowego. Tym samym nie ulegnie zmianie wysokość budynku. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu słusznie wskazał organ, że nie dojdzie do naruszenia postanowień § 81 ust. 4 pkt 2 Planu. Wbrew twierdzeniu Skarżącej, zmiana przeznaczenia poddasza z nieużytkowego na użytkowe nie będzie skutkowała naruszeniem Planu -do zwiększenia ilości kondygnacji dojdzie bowiem na skutek zmiany przeznaczenia pomieszczeń, a nie nadbudowy. W kolejnym zarzucie Skarżąca podnosi, iż zaprojektowany dach budynku nie będzie spełniał wymogów określonych § 81 ust. 4 lit. 2 Planu, albowiem nie będzie dachem spadzistym, gdyż jego połacie nie przecinają się, co sprawia, iż dach ten należy traktować jako dach płaski. W ocenie Sądu, rację należy przyznać Inwestorowi. Przepisy prawa nie definiują pojęcia dachu płaskiego ani dachu spadzistego. Dach w zaprojektowanym budynku ( wynika to wprost z dokumentacji projektowej) w miejscach przecięcia kalenicy jest płaski, jednak połacie jego pozostają spadziste. Organ wskazał, że pochylenie połaci wynosi 40 stopni. Plan zagospodarowania przestrzennego nie zakazuje rygorystycznie zmiany kształtu dachu, ale jak wskazuje § 81ust. 4 pkt 2 lit.b. Planu zakazuje się zmiany dachów spadzistych na płaskie. W ocenie Sądu warunek ten w ocenianej inwestycji został spełniony. Dach, którego połacie są pochylone do 40 stopni nie może być uznany za płaski, a skoro tak to w świetle analizowanego przepisu, należy uznać go za dach spadzisty. Tym samym, w ocenie Sądu, zarzut naruszenia § 81 ust. 4 pkt 2 lit. b Planu organ słusznie uznał za niezasadny. Kolejnym zarzutem skargi jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, co do zasadności udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych oraz nieprzedstawienia przez inwestora we wniosku propozycji rozwiązań zamiennych. Organ II –ej instancji stwierdził, że nie doszło do naruszenia § 12 rozporządzenia, albowiem inwestor uzyskał zgodę na odstępstwo, jednak swego stanowiska co do w tym zakresie w żaden sposób nie uzasadnił. Przypomnieć należy, mając na uwadze wytyczne Sądu zawarte w wyroku z dnia 8 sierpnia 2013 r., iż obowiązkiem organu II – ej instancji było odniesienie się do zarzutów wskazanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji. Zwłaszcza, że podkreślała ona zasadnie, iż w toku postępowania jako strona nie miała możliwości uczestnictwa w postępowaniu "incydentalnym" co do odstępstwa. Sąd dostrzega, iż organ I -ej instancji obszernie wypowiedział się w tym zakresie, jednak organ II –ej instancji tej kwestii w ogóle nie badał. W ocenie Sądu, brak w decyzji organu II –ej instancji ponownej oceny uzasadnienia dla odstępstwa stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie § 12 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego – i tu także należy wskazać, że organ w ogóle nie zawarł stanowiska w tej sprawie. Oceny takiej dokonał organ I –ej instancji, który wskazał, że usytuowanie zadaszenia zjazdu do garażu oraz odległość zadaszenia wejścia do budynku jak również sam spadek do garażu na tren działki inwestora są zgodne z przepisami rozporządzenia. Organ I –ej instancji wskazał, że utwardzona nawierzchnia nie jest tarasem ani równią pochyłą a wynika z naturalnego spadku terenu w kierunku [...]. Organ II –ej instancji mimo nakazu Sądu, by rozstrzygnął sprawę ponownie nie odniósł się w ogóle do tego zarzutu, mimo że pojawił się on w odwołaniu i ponowiony został w skardze do Sądu. Skarżąca podnosi, iż w jej ocenie zadaszenie zjazdu do garażu stanowi element budynku, a pochylnie spełnia tożsamą funkcje jak schody i jako taka winna być traktowana. Kolejny zarzut dotyczy rozbieżności pomiędzy częścią opisową a graficzną projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku poprzedzającym rozpoznanie sprawy przyznał, że część opisowa projektu jest lakoniczna ale nie na tyle by nie dało ustalić się zamiaru Inwestora. Sąd także wskazał, że iż organ w trybie art. 136 kpa dysponuje możliwością przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Tymczasem w toku postępowania Organ nie skorzystał z takiej możliwości, a jedynymi dokumentami, które rozszerzyły zakres postępowania dowodowego były dwie opinie w przedmiocie zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego złożone przez Inwestora. W rozpatrywanej sprawie organ II –ej instancji winien rozpatrzyć zarzuty odwołania mając na uwadze treść art. 35 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego. Jak wskazał w wyroku z dnia 10 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II OSK 44/12 "Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi (np. warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Skarżąca zarzuca, że projekt architektoniczno-budowlany nie został skonsultowany ze [...] Konserwatorem Zabytków. Zarzut ten winien także być wyjaśniony przez organ II-ej instancji. W aktach sprawy znajdują się decyzje [...] Konserwatora Zabytków, w tym decyzja z dnia [...] lutego 2010 r. zezwalająca na przebudowę, rozbudowę i częściową rozbiórkę budynku przy ul. [...] w oparciu o dokumentację projektową autorstwa W. M. ze [...] 2010 r. Decyzja ta została zmieniona decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. w związku ze sporządzeniem w 2011 r. nowej wersji projektu budowalnego. Sąd dostrzega, że przedłożony projekt autorstwa W. M. składa się z dwóch tomów – dokumentacji budowlanej (t. I) i dokumentacji architektoniczno-budowlanej (t.II). Projekt w tomie pierwszym zawiera dokumentację z 2011 r. jest ona ostemplowana pieczęcią [...] Konserwatora Zabytków, tom drugi takiego "opieczętowania" nie zawiera. Przypomnieć jednak należy, że to nie do Sądu, lecz do organu należy dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie i ich ocena prawna. Organ II –ej instancji w tym zakresie także nie odniósł się do zarzutów odwołania, a winien to uczynić mając na uwadze zawartość projektu, cel jego sporządzenia oraz przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. 2013.poz.762). Nadal należy podtrzymać stanowisko wyrażone w orzeczeniu poprzedniego Sądu, że organ I –ej instancji dokonał obszernej oceny materiału dowodowego, natomiast organ odwoławczy w istocie nie rozpoznał sprawy na nowo, zwłaszcza nie odniósł się do zarzutów odwołania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, naruszając zwłaszcza art. 153 p.p.s.a., albowiem wbrew wytycznym zawartym w wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2013 r. sygn. akt. VII SA/Wa 630/13 organ II –ej instancji nie rozpatrzył sprawy w całości i nie odniósł się do zarzutów odwołania, bądź uczynił to w sposób lakoniczny, uniemożliwiając kontrolę legalności wydanej decyzji przez Sąd orzekający w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien zastosować się do wytycznych Sądu zawartych w sprawie VII SA/Wa 630/13, odnosząc się do zarzutów odwołania. Przypomnieć należy, że organ odwoławczy - jak organ pierwszej instancji związany przepisami art. 7 kpa, art. 77kpa, art. 80 kpa i art. 107 kpa. Wobec powyższego Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a orzekł jak w pkt I sentencji wyroku, orzeczenie sformułowane w punkcie II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.