VII SA/Wa 785/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 4 marca 2015r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. za pośrednictwem organu wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlane w W. z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] wymierzające inwestorowi – P. Sp. z o.o. karę w wysokości 187.500,00 złotych z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu handlowo-usługowego wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą położonego na działkach nr ew. [...], [...], [...] obr.[...] przy ul. [...] w M. W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca ograniczyła się w istocie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz do wskazania, iż w świetle ilości i zakresu naruszeń prawa zasadne w jej ocenie jest wstrzymanie, aby nie narażać jej na nieuzasadnione koszty. Powyższe nie wypełnia, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wnioskując o wstrzymanie skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę wykonania postanowienia z punktu widzenia powyższego przepisu. Skarżąca Spółka nie wykazała na czym miałaby polegać znaczna szkoda w majątku strony, nie wykazała jaki jest stosunek nałożonego na skarżącą obowiązku w stosunku do jej dochodów i majątku. Wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia niemożliwa była ocena czy na skutek zapłaty określonej kwoty w majątku skarżącej wystąpiłaby szkoda dużych rozmiarów. Ocena bowiem rozmiarów ewentualnej szkody winna być dokonywana w odniesieniu do majątku strony, a wartości tej w uzasadnieniu wniosku w żaden sposób nie wykazano. Wskazać należy, iż nie mogą stanowić uzasadnienia wniosku zarzuty skierowane przeciwko zaskarżonemu postanowieniu. Nie można ich uznać za uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, gdyż nie spełniają przesłanek o których mowa art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarzuty postawione postanowieniu będą wzięte pod uwagę na etapie merytorycznego rozstrzygania sprawy, a nie w momencie rozpatrywania wpadkowego wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, gdyż zniweczyłoby to cel sądowej kontroli postanowienia. Reasumując stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie wykazała okoliczności, pozwalających stwierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może spowodować skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.