VII SA/Wa 79/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i nakazania rozbiórki postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu [...] stycznia 2009 r. (data wpływu do Sądu) skarżąca M.S. wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i nakazania rozbiórki. Wraz z powyższą skargą skarżąca wniosła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. We wniosku skarżąca podała, że o wydaniu zaskarżonej decyzji przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dowiedziała się podczas przeglądania akt sprawy w [...] Wojewódzkim Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] grudnia 2008 r. Ponadto decyzję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z uwagi podwójne awizowanie przesyłki, która w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2008 r. była złożona w Urzędzie Pocztowym. Skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu stwierdziła, że w tych dniach przebywała na urlopie wypoczynkowym i dlatego nie odebrała przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 87 § 1, 2, 3, 4 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, ponadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się go za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jednakże na mocy art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W takich sytuacjach dokonanie czynności po terminie nie powoduje jej bezskuteczności. Przykładowo udzielenie przez organ odpowiedzi na skargę po terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 p.p.s.a.) nie wywołuje ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie niedokonanie czynności w terminie powoduje dla strony ujemne skutki w postaci odrzucenia skargi. Jednakże aby ich uniknąć konieczne jest spełnienie łączne wszystkich pozostałych przesłanek. Wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie 7 dni, od dnia w którym wg skarżącej powzięła ona widomość o uchybieniu terminu i razem z wnioskiem dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, tj. złożyła skargę do sądu. Niestety spełnienie przesłanki uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu nie zostało we wniosku o przywrócenie terminu wykazane, ponieważ skarżąca podała jedynie, że w dniach kiedy przesyłka była złożona w urzędzie pocztowym przebywała na urlopie wypoczynkowym. Skarżąca nie podała dat urlopu wypoczynkowego, ani nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń np. w postaci kopii biletów potwierdzających wyjazd czy kopii umowy o wczasy. Dodatkowo nawet jeśli skarżąca przebywała w czasie kiedy próbowano jej doręczyć zaskarżoną decyzję na urlopie poza miejscem zamieszkania, to po powrocie zastała awiza pozostawione przez pocztę i mimo, że wiedziała o toczącym się postępowaniu nie podjęła próby dowiedzenia się czego te awiza dotyczyły i nie sprawdziła stanu sprawy. Z tych względów należy uznać, że skarżąc nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.