VII SA/Wa 792/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym z wniosku skarżącej M. B.-B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. – B. na decyzję . [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakaz doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W dniu 03 marca 2017 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału VII z dnia 11 kwietnia 2017 r. w/w została m.in. wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt. 3 p.p.s.a), tj. złożenia jego odpisu skargi wraz z załącznikami. Postanowieniem z dnia 05 grudnia 2017 r. sygn. VII SA/Wa 792/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w/w, z uwagi na okoliczność nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie, tj. przesłania 1 odpisu skargi. Odpis w/w postanowienia skarżąca odebrała osobiście w dniu 14 grudnia 2017 r. (k.83). W dniu 20 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego k. 123) pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, przy czym do przedmiotowego wniosku dołączono 1 odpis skargi M. B. – B. W treści wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w dniu 14 grudnia 2017 r., tj. w dacie otrzymania przez skarżącą postanowienia WSA w Warszawie z dnia 05 grudnia 2017 r. odrzucającego niniejszą skargę. Pełnomocnik skarżącej wskazał w uzasadnieniu wniosku, iż skarżąca omyłkowo wniosła w dniu 24 kwietnia 2017 r. przedmiotowy odpis skargi za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto we wniosku uwypuklono okoliczność, iż skarżąca jest osobą nieposiadającą wiedzy prawniczej, przez co pozostawała w przekonaniu, iż złożony przez nią odpis skargi przy piśmie z dnia 24 kwietnia 2017 r. został nadany prawidłowo i znalazł się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 136, dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast stosownie do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać tej czynności. Z przywołanych przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może znaleźć zastosowanie tylko wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie, we wskazanym terminie, wniosku przez skarżącego oraz dokonanie czynności, dla której zakreślono termin, nie jest wystarczające dla przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, której uchybił. Niezbędne jest także uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zachowała siedmiodniowy termin, określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Z wniosku wynika, że ustanie przyczyny, dla której uchybiono dokonaniu czynności nastąpiło w dniu 14 grudnia 2017 r., a w dniu 20 grudnia 2017 r. został nadany wniosek oraz została dokonana czynność – tj. złożenie odpisu skargi. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie dopełniła należytej staranności przy składaniu odpisu skargi. Przede wszystkim należy wskazać, iż akcentowane w treści wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi pismo z dnia 12 kwietnia 2017 r. zostało sformułowane w sposób precyzyjny i jasny, a przy tym nie wprowadzający w błąd skarżącej. W sposób zrozumiały dla strony określono w nim obowiązek uzupełnienia braków formalnych skargi, w postaci złożenia 1 egzemplarza odpisu skargi wraz z załącznikami. W nagłówku pisma, w sposób precyzyjny określono podmiot wzywający do uzupełnienia braków formalnych jak i adres jego siedziby. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej szeroko eksponuje okoliczność, iż z uwagi na brak wiedzy prawniczej skarżącej – Sąd winien uznać pismo skarżącej z dnia 24 kwietnia 2017 r. oznaczone jako "pismo procesowe" jako uzupełnienie przedmiotowych braków formalnych skargi, tj. złożenie odpisu skargi. Analiza porównawcza treści skargi z dnia 25 lutego 2017 r., jak i pisma procesowego skarżącej z dnia 24 kwietnia 2017 r. nie pozostawia wątpliwości, iż są to odmienne pisma w zakresie złożonych treści – przez co niemożliwym jest uznanie niniejszego pisma jako odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela przy tym argumentacji wniosku o przywrócenie terminu, iż z uwagi na brak fachowej wiedzy prawniczej skarżącej właściwym było uznanie pisma z dnia 24 kwietnia 2017 r. jako spełniającego wymogi odpisu złożonej skargi. W tym zakresie należy podnieść, że eksponowane okoliczności nie stanowią okoliczności wyłączającej brak winy po stronie skarżącej. Podkreślić bowiem należy, że to na wnoszącej skargę spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności przy wnoszeniu skargi do sądu administracyjnego. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, ponieważ strona dopuściła się niedbalstwa. Odnosząc się natomiast do kryterium braku winy, należy uznać, że o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.