VII SA/Wa 793/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. O. i G. O. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia skargę oddala Wojewoda (...) postanowieniem z dnia (...) lutego 2012 r., Nr (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej: kpa), po rozpatrzeniu zażalenia G. i P. O. na postanowienie Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2012 r. Nr (...) odmawiające wydania zaświadczenia o przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia (...) stycznia 2008 r. w sprawie zamiaru wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki ew. Nr (...) w obrębie (...) w W. sprostowane postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r. Nr (...) r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu (...) stycznia 2008 r. do Prezydenta (...) wpłynęło zgłoszenie budowy instalacji przydomowej oczyszczalni ścieków o pojemności 3,5 m3. W dniu (...) stycznia 2008 r. G. i P. O. otrzymali decyzję Prezydenta (...) z dnia (...) stycznia 2008 r. wnoszącą sprzeciw w stosunku do robót ujętych w zgłoszeniu i nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania G. i P. O. od ww. decyzji Wojewoda (...), decyzją z dnia (...) października 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) Prezydent (...) ponownie zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na instalacji przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr (...) obręb (...), przy ul. (...) w W., objętej zgłoszeniem P. i G. O. Od powyższej decyzji wnioskodawcy nie wnieśli odwołania w związku z czym stała się ona ostateczna. W dniu (...) stycznia 2012 r. G. i P. O. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia (...) stycznia 2008 r. w sprawie zamiaru wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki ew. Nr (...) w obrębie (...) w W. Prezydent (...) postanowieniem z dnia (...) stycznia 2012 r. nr (...) odmawiając wydania zaświadczenia żądanej treści powołał się na treść art. 217 kpa i podniósł, iż organ administracyjny może odmówić wydania zaświadczenia m.in. w sytuacji gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu (art. 218 § 1 kpa) albo gdy żąda poświadczenia nieprawdy. Rozpatrując zażalenie na powyższe postanowienie Wojewoda (...) stwierdził, że żądanie strony nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, albowiem bezsporne jest, że skarżący nie skorzystali z prawa do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2010 r. Nr (...). Dodatkowo organ II instancji wskazał, że żądanie wydania zaświadczenia nie może stanowić środka do wzruszenia decyzji mającej walor ostateczności. Postanowienie Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2012 r. Nr (...) zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez G. i P. O. Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu Wojewody (...), że zostało wydane z naruszeniem art. 218 § 1 kpa i art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Wskazali, że od daty doręczenia organowi zgłoszenia do otrzymania sprzeciwu przez skarżących minęły 2 lata i 7 miesięcy, natomiast od daty decyzji Wojewody (...) uchylającej decyzję z dnia (...) stycznia 2008 r. do wydania decyzji na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy upłynął rok i 10 miesięcy. W rezultacie sprzeciw z (...) lipca 2010 r. nie został przez organ wniesiony w ustawowym terminie 30 dni, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Skarżący powołali się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego jednoznacznie wynika, że po upływie trzydziestodniowego terminu od złożenia przez inwestora zgłoszenia o rozpoczęciu inwestycji budowlanej wymagającej takiego zgłoszenia organ traci kompetencje do wydania sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zgodnie z art. 217 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 kpa) Stosownie natomiast do treści art. 218 § 1 kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W niniejszej sprawie G. i P. O. wystąpili z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o przyjęciu bez sprzeciwu zgłoszenia z dnia (...) stycznia 2008 r. w sprawie zamiaru wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki ew. Nr (...) w obrębie (...) w W. Z akt sprawy wynika niewątpliwie, że po zgłoszeniu zamiaru wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki ew. Nr (...) w obrębie (...) w W. decyzją z dnia (...) stycznia 2008 r. Prezydent (...) wniósł sprzeciw do tego zamiaru (doręczony skarżącym w dniu (...) stycznia 2008 r.). Po rozpatrzeniu odwołania G. i P. O. od ww. decyzji Wojewoda (...), decyzją z dnia (...) października 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Prezydent (...) decyzją z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) ponownie wniósł sprzeciw w sprawie wykonania zamierzonych robót budowlanych i wobec braku odwołania skarżących decyzja ta stała się ostateczna. Biorąc pod uwagę powyższe Prezydent (...) nie mógł wydać zaświadczenia żądanej treści albowiem nie jest prawdą, że organ ten przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie z dnia (...) stycznia 2008 r. w sprawie zamiaru wybudowania przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działki ew. Nr (...) w obrębie (...) w W. Wydanie takiego zaświadczenia pozostawałoby niewątpliwie w oczywistej sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy i stanowiłoby naruszenie prawa. Powyższego nie zmienia ocena prawidłowości decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...), wydanej po rozstrzygnięciu kasacyjnym Wojewody (...) z dnia (...) października 2008 r. Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżących, że po upływie trzydziestodniowego terminu od złożenia przez inwestora zgłoszenia o zamiarze wykonania inwestycji budowlanej wymagającej takiego zgłoszenia organ traci kompetencje do wydania sprzeciwu. Jest to bowiem termin prawa materialnego, którego upływ pozbawia organ kompetencji do działania w powyższym zakresie. W rezultacie ww. decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) może wywoływać wątpliwości co do zgodności z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Nie oznacza to jednak, że decyzja Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...) nie została wydana i nie istnieje w obrocie prawnym. Co więcej, dopóki pozostaje ona w obrocie prawnym korzysta z domniemania legalności i wywołuje skutki zgodnie z art. 16 kpa. Aby zatem uzyskać ewentualne zaświadczenie żądanej treści skarżący musieliby skorzystać w pierwszej kolejności z postępowania nadzwyczajnego i złożyć wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta (...) z dnia (...) lipca 2010 r. nr (...), albowiem jedynie wyeliminowanie tej decyzji w tym trybie (ze skutkiem ex tunc) mogłoby teoretycznie umożliwić spełnienie takiego żądania. Na marginesie sprawy, nawiązując do intencji żądania skarżących uzyskania odpowiedniego zaświadczenia wyjaśnić należy, że nawet nieskorzystanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z uprawnienia do wyrażenia sprzeciwu do zgłoszenia zamierzenia inwestycyjnego nie powoduje domniemania wykonania odpowiedniej inwestycji zgodnie z prawem i nie pozbawia możliwości działania organu nadzoru budowlanego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.