VII SA/Wa 803/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2004 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r. znak [...] – odmawiającą na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 158 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] znak [...] – utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] znak [...] nakazującą H. C. rozbiórkę wybudowanej części budynku magazynowo – gospodarczego o konstrukcji stalowej na nieruchomości położonej w L. przy ul. [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że nie można stwierdzić nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] znak [...] , ponieważ nie jest dotknięta żadną wadą nieważności. Organ stwierdził, że nie zachodzi w kontrolowanej decyzji rozbiórkowej rażące naruszenie prawa – w szczególności, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, przepisu art. 36 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2004 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył inwestor H. C. Skarżący przedstawił w skardze historię jego inwestycji, opisał wydane decyzje odtwarzając je. Nie sprecyzował konkretnych zarzutów wobec zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, z 2002r., poz. 1269 ze zm.) – sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zdaniem Sądu skarga jest niezasadna – zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu nieważnościowym, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Jego zadaniem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, który stanowi, że "(...) nieważność decyzji stwierdza się gdy: 1/została ona wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, 2/ została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3/dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4/została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5/była niewykonalna w dniu jej wydania, 6/w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7/zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa". Należy wskazać, iż badając legalność decyzji w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności, właściwy organ administracji publicznej bierze pod uwagę wyłącznie stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Zdaniem Sądu organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo ocenił zgodność z przepisami prawa decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] znak [...]. Inwestor H. C. dopuścił się samowoli budowlanej. Decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia [...] marca 1997 roku znak [...] inwestor został zobowiązany do wstrzymania wykonania robót budowlanych i przedłożenia dokumentów określających prawidłowość wykonania robót z przedstawieniem rozwiązań docelowych na podstawie dokumentów określających prawo do dysponowania nieruchomością. Nakazu inwestor nie wykonał mimo upomnień, zaś roboty budowlane kontynuował. W tych warunkach zasadne było nałożenie na inwestora nakazu rozbiórki – którego podstawę prawną stanowi art. 36 ust 3 Prawa budowlanego z 1974 roku. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w wypadku, gdy wymagania i warunki określone w decyzji o wstrzymaniu robót budowlanych nie zostaną spełnione w wyznaczonym terminie, właściwy organ administracji publicznej może wydać decyzję nakazującą przymusową rozbiórkę. Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).