VII SA/Wa 804/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k. [...] grudnia 2013 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. W. i A. W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na zadaszeniu tarasu od strony południowo-wschodniej budynku przy ul. G., na działce ew. nr [...], w obrębie G.. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił stan faktyczny sprawy i wskazał, że decyzja Starosty G. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] jest słuszna i prawidłowa w świetle przepisów prawa, zatem brak jest podstaw do jej uchylenia lub zmiany. Organ wskazał, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli projekt budowlany, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy. W dniu 9 i 11 grudnia 2013 r. wpłynęły do organu pisma R. W. zawierające uwagi co do wykonania zadaszenia nad tarasem tak, aby było ograniczone do linii zabudowy budynku od strony wewnętrznej działki nr [...] stanowiącej własność D.W. i nie było wysunięte poza tą ścianę oraz aby zadaszenie było oddalone co najmniej 0,5 m od ściany tegoż budynku, a także zawierające uwagi o innym usytuowaniu rury spustowej odprowadzającej wodę z dachu zadaszenia. Organ powiadomił inwestora o uwagach i wezwał do złożenia wyjaśnień, które wpłynęły do organu w dniu 24 grudnia 2013 r. Decyzja spełnia wymogi art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, a także art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409). Organ stwierdził także zgodność projektu z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i nie stwierdził niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi określonymi rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgromadzona zaś dokumentacja spełniła wymogi określone przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania, tj. naruszenia § 28 i § 29 warunków technicznych, organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdził ich naruszenia. Wody opadowe mogą być odprowadzane na własny teren nieutwardzony, odprowadzanie odbywać się będzie za pośrednictwem rynny i rury spustowej bez uciążliwości dla terenu sąsiedniego, ponadto spadek terenu działki nr [...] skierowany jest w kierunku od działki o nr [...] stanowiącej własność D. W.. Poziom terenu działki inwestora jest niższy o ok. 10 cm od poziomu działki nr [...] a bezpośrednio przy granicy działki nr [...] na działce inwestora nr [...] wykonany jest cokół betonowy ogrodzenia o wysokości ok. 10 cm nad poziomem terenu. Usytuowanie projektowanej zabudowy jest zgodne z § 12 ust. 2 warunków technicznych, zgodnie z którym sytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Możliwość lokalizacji zadaszenia w granicy z sąsiednią działką jest w pełni uzasadniona, z uwagi na fakt, że obydwa budynki posadowione są stycznie we wspólnej granicy. Lokalizacja rozbudowy budynku wynika z decyzji o warunkach zabudowy. Podsumowując organ stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, jak i decyzją o warunkach zabudowy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. złożył D. W. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, nie umożliwiono skarżącemu wypowiedzenia się odnośnie argumentacji inwestorów zawartej w piśmie z dnia 23 grudnia 2014 r. i zgłoszenia nowych dowodów i wniosków dowodowych, co jest sprzeczne z zasadami określonymi w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący zarzucił naruszenie art. 35 Prawa budowlanego oraz § 28 i § 29 warunków technicznych. Wskazał, że wprawdzie usytuowanie rury spustowej będzie powodowało odprowadzenie wody deszczowej na działkę inwestorów, ale w bezpośredniej przyległości do budynku skarżącego i gromadząca się woda opadowa będzie powodowała zawilgocenie ściany budynku skarżącego poprzez przenikanie przez grunt, na którym będzie się zbierała. Organ przedwcześnie podjął decyzję w sprawie zatwierdzenia wadliwego projektu budowlanego co spowodowało wydanie wadliwej decyzji w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. W. i A.W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego polegającą na zadaszeniu tarasu od strony południowo-wschodniej budynku przy ul. G., na działce ew. nr [...], w obrębie G.. Na wstępie należy zatem wskazać, że podstawowym zadaniem organu architektoniczno-budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę jest zbadanie zamierzenia inwestycyjnego w zakresie jego zgodności z przepisami Prawa budowlanego (art. 32 oraz art. 35 Prawa budowlanego). Stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria a mianowicie : - złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; -kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Kolejno wskazać trzeba, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Następnie wskazać należy, że w sprawie -jak słusznie zauważył organ- ma zastosowanie § 28 ust. 2 warunków technicznych, zgodnie z którym dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony. Zastosowanie znajduje również § 12 ust. 3 pkt 2 warunków technicznych, który dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną o ile będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce. Nie znajduje zaś w niniejszej sprawie zastosowania § 29 warunków technicznych zgodnie z którym dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Inwestorzy nie dokonywali takiej zmiany co więcej działka inwestorów ma ukształtowany spadek w kierunku od działki skarżącego a poziom terenu działki inwestorów jest niższy o ok. 10 cm od poziomu działki skarżącego zatem, nie ma możliwości aby woda zalegała przy granicy z działką skarżącego, będzie raczej spływała na działkę inwestorów od granicy w stronę środka działki. Pomiędzy zaś działkami inwestorów i skarżącego jest betonowy cokół ogrodzenia o wysokości ok. 10 cm nad terenem działki inwestorów, co w zupełności odetnie możliwość kontaktu nieruchomości skarżącego z wodą ze spornej rynny odprowadzającej wodę na działce inwestorów. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że przedstawiony projekt budowlany inwestycji jest kompletny, został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, spełnia wymogi określone w art. 32 i art. 35 Prawa budowlanego. Inwestor do projektu dołączył oświadczenie o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy. Należy zauważyć, iż po zmianie ustawy Prawo budowlane z 27 marca 2003 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 718) w świetle art. 35 Prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany przed udzieleniem pozwolenia na budowę ma obowiązek jedynie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przy czym projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami. Nie budzą zastrzeżeń Sądu ustalenia organów, z których wynika, że projekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzja Burmistrza Gostynina z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustala warunki z których wynika, że możliwość lokalizacji zadaszenia w granicy z działką skarżącego jest dopuszczalna z uwagi na istniejące w obszarze analizowanym sąsiedztwo, a przede wszystkim zabudowę właśnie na działce nr [...] należącej do skarżącego D. W.. Obydwa budynku – objęty wnioskiem oraz ten na działce nr [...] posadowione są stycznie we wspólnej granicy. Zatem lokalizacja zadaszenia tarasu zgodnie z wnioskiem jest w pełni uzasadniona. W wyniku przeprowadzonej analizy organ ustalił, że planowana inwestycja polegająca na zadaszeniu tarasu od strony elewacji ogrodowej uzupełnia dominująca w obszarze analizowanym funkcje mieszkaniową oraz kontynuuje funkcje i parametry zabudowy dostępnej z tej samej drogi publicznej tj. ul. G.. W takiej zaś sytuacji stosownie do § 12 warunków technicznych uznano za uzasadnione dopuszczenie takiej lokalizacji nowej zabudowy. Parametry ustalono adekwatnie przede wszystkim dla zabudowy sąsiedniej i w pełni respektują zastany ład przestrzenny. Tym samy dowiedziono, że inwestycja spełnia też wymogi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc powyższe do realiów sprawy i zarzutów skarżącego wskazać trzeba, że niezależnie od niezadowolenia skarżącego w kwestii wysunięcia zadaszenia, a także usytuowania rury spustowej odprowadzającej wodę z dachu zadaszenia należy mieć na uwadze, że przepisy prawa budowlanego oraz przepisy techniczno-budowlane mają zapewnić bezpieczeństwo użytkowania wybudowanych budynków wszystkim stronom procesu budowalnego. Niezadowolenie skarżącego nie może być jednak ważniejsze on norm ustalonych we wskazanych przepisach. Skoro sporna inwestycja spełnia normy wyznaczone powołanymi przepisami to organ stosownie do treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutu skargi o niezapewnieniu skarżącemu udziału w postępowaniu i umożliwienia wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego stwierdzić należy, że jest one bezzasadny. Organ pierwszej instancji prawidłowo powiadomił strony o wszczęciu postępowania. Skarżący zaś wnosił uwagi odnośnie zabranego materiału dowodowego zarówno pismem z dnia 9 grudnia 2013 r., jak i pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. Na każdym etapie postępowania skarżący jako strona postępowania miał również możliwość wglądu do akt. Również w terminie skarżący złożył odwołanie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że organ pierwszej instancji podał nieprawidłowy publikator dziennika ustaw odnośnie ustawy Prawo budowlane, niemiało to jednak żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem z treści obu decyzji wynika, że organy prawidłowo analizowały i decyzje wydały w oparciu o przepisy aktualnie obowiązujące. Z tych wszystkich względów zarzuty skargi należało uznać za chybione bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Konkludując, w świetle prawidłowo zastosowanych przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów Prawa budowlanego, stwierdzić należy, że zaskarżone decyzje prawa nie naruszają. Organ przeprowadził postępowanie w zgodzie z przepisami wyznaczającymi kierunek postępowania administracyjnego, tj. w zgodzie z art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a., zaś organ drugiej instancji prawidłowo przeanalizował powtórnie dokumentację i doszedł do słusznego wniosku, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest prawidłowa i zgodna z przepisami art. 32, art. 33, art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.