VII SA/Wa 807/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Anna Kuklińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi B. . na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2004r. znak: [...] i postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2004r. znak: [...] II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. znak: [...] Wojewoda [...] w trybie postępowania odwoławczego utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. i L. Z. pozwolenia na budowę-rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego z przeznaczeniem na budynek mieszkalno-usługowy na działce nr ewid. [...] położony przy ul. [...] w K. Pismem z dnia 26 czerwca 2003r. (data wpływu do organu 26 czerwca 2003r.) B.Z. wniósł o "ponowne zweryfikowanie zajętego stanowiska decyzją z [...] czerwca 2003r" na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] Wojewoda [...] w trybie art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003r.wyżej opisaną. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż wnioskodawca powołał się na nowy i nieznany organowi w dniu wydawania decyzji dowód kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej obejmująca swym opracowaniem m.in. działki [...] i [...], na której granica pomiędzy tymi działkami ustalona jest inaczej niż na mapie stanowiącej podstawę opracowania projektu zagospodarowania działki dla inwestycji będącej przedmiotem decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2003r. Decyzją z dnia [...] marca 2004r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 151 Kpa odmówił po wznowieniu ww. postępowania uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2003r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z przedłożonego przez B.Z. materiału dowodowego (powołanej opinii geodety mgr inż. B. Ś. -Biuro Usług Geodezyjnych) wynika, że " różnica wysokości położenia góry fundamentów między budynkiem nr [...] (w punkcie A) a budynkiem nr [...] (w punkcie B) przy ul. [...] w K. wynosi 1,52 m". Projekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania ustala wysokość budynku nr 32-10,20 m. Sumując oba wymiary: 10,20 m l,52m=l 1,72 m organ stwierdził, że wymiar ten jest mniejszy od odległości pomiędzy obiektami (12.00m) co oznacza , że wysokość budynku przesłaniającego jest mniejsza od odległości pomiędzy tymi obiektami. Powyższe spełnia ustalenia obowiązujących w tym zakresie przepisów -§ 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto organ wskazał "posiłkowo", że wysokość projektowanego budynku nie ma istotnego znaczenia ( odnośne przepisy nie limitują wysokości tego obiektu przy ustalonych gabarytach poziomych) jako że z okien sąsiedniego budynku zapewniony jest ( zliczany sumarycznie-co dopuszczają przepisy cytowanego rozporządzenia z 14.12.1994r. ) wolny od obiektów przesłaniających kąt 60°. Organ ustalił, że dostarczona przez B.Z. przy jego piśmie z dnia 10.02.2004r. mapa- odpitka kserograficzna mapy sytuacyjno-wysokości owej w skali 1:500, opracowanej przez mgr inż. B.Ś. -Biuro Usług Geodezyjnych i opieczętowana pieczęciami czerwonymi jako "załącznik do decyzji z dnia [...].10.2001r. znak:[...] -"Urząd Gminy [...] ul. [...]"- pokazuje przebieg granicy pomiędzy działkami nr ewid. [...] (własność B. Z.) i [...] (własność M.Z.) odmiennie -niż mapa, na której opracowany został projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji małż. Z. (na niekorzyść B. Z.). Obie mapy wykonał ten sam geodeta. Zdaniem organu w zatwierdzonym decyzją Burmistrza [...] z dnia [...].04.2003r. projekcie budowlanym ( decyzja Nr [...] znak: [...]) projekt zagospodarowania terenu wykonano na kserograficznej kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, opracowanej przez mgr inż. B.Ś. -Biuro Usług Geodezyjnych. Na tej odbitce —jak i mapie B.Z. są widoczne pieczęcie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. Na mapie B.Z. z dnia 22.12.1999r., na mapie małż. Z. z dnia 08.02.2002r. M. i L. Z. dostarczyli do organu oryginał mapy, którego odbitka stanowiła podstawę wyżej powołanego opracowania projektu zagospodarowania terenu dla inwestycji małż. Z. Ponadto, przedłożono do wglądu drugi archiwalny egzemplarz projektu zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, wykonany na oryginalnej mapie, z kompletem oryginałów uzgodnień projektowanej inwestycji z instytucjami uzgadniającymi rozwiązania projektowe. Organ stwierdził, że odbitka kserograficzna zatwierdzona decyzją Burmistrza [...] jako projekt zagospodarowania terenu-jest zgodna z oryginalną mapą syt.-wys. do celów projektowych opracowaną w skali 1: 500 przez mgr inż. B.Ś. Biuro Usług Geodezyjnych, potwierdzoną stosowną pieczęcią Starostwa Powiatowego w [...] o wpisaniu jej do ewidencji Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej w [...] w dniu [...] lutego 2002r nr [...]. Zdaniem organu mimo oczywistego naruszenia wymagań wynikających z Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r w sprawie szczegółowego zakresu formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 140, poz. 906) wobec faktu zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej opracowanego na kserograficznej odbitce mapy nie zaistniała w niniejszym przypadku przesłanka o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa nie jest tak by dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Organ podkreślił, że wyżej opisane odstępstwo od wymagań rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego nie stanowi rażącego naruszenia prawa co legitymowało by urząd do podjęcia stosownych czynności administracyjnych w trybie przepisów art. 156 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. wyżej opisaną. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podzielił argumentację organu stopnia wojewódzkiego jak chodzi o zastosowanie w sprawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 140 ze zm.). Wobec wniesienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w dniu 25 lipca 2002 i treści § 330 pkt 2 w brzmieniu nadanym przez § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 lutego 2003r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U nr 33, poz. 270). Co do podnoszonego przez B. Z. faktu posługiwania się przez inwestorów nielegalną mapą do celów projektowych organ wskazał, że fakt ten nie został stwierdzony prawomocnych orzeczeniem uprawnionego organu, dlatego też nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Organ administracji nie jest uprawniony do orzekania w kwestii fałszerstwa dokumentu, związany jest tylko zapadłym w tej sprawie orzeczeniem sądu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził , że nie można uznać za mające oparcie w przepisach obowiązującego prawa stwierdzenia, organu wojewódzkiego, iż nie zaistniały w niniejszym przypadku przesłanki o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 kpa tj. dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie okazały się fałszywe. Brak orzeczenia w sprawie sfałszowania dokumentu skutkuje jednak, że organ odwoławczy podzielił stanowisko organu wojewódzkiego, iż w niniejszej w sprawie nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003r. znak: [...]. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zarzut dotyczący zawężenia granicy skarżącego wskutek zrealizowanej inwestycji nie może być przedmiotem postępowania wznowieniowego, dotyczącego decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Inwestor przedstawił bowiem dokument potwierdzający prawo do terenu przeznaczonego pod inwestycję, natomiast ewentualne przekroczenie granic nieruchomości przy realizacji inwestycji nie mogło być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł B. Z. Skarżący podtrzymał, że "mapa narusza" jego "stan posiadania" poprzez "zawężenie granicy zachodnio-południowej". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko wyrażone uzasadnieniem zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem ( art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż podniósł skarżący. Zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2004r. można postawić zarzut naruszenia prawa. W tym miejscu należy podnieść, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Prowadząc postępowanie wznowieniowe organy powinny wziąć pod uwagę, że przebiega ono w dwu fazach. Pierwsza faza postępowania wznowieniowego polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia a w efekcie wydania postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa lub decyzji o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 kpa). Ocena formalnych podstaw wznowienia sprowadza się do badania czy żądanie wznowienia zostało zgłoszone przez stronę, czy powołuje ona podstawy wznowienia wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania określony w art. 148 § 1 kpa. W toku drugiej fazy postępowania o jego wznowieniu zgodnie z uregulowaniem zawartym w art. 149 § 2 kpa prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu w niniejszym postępowaniu organ przeszedł do Il-go etapu właściwego do rozpoznania sprawy w trybie wznowieniowym bez zbadania dochowania terminu o którym mowa w art. 148 kpa. Nie doszło zatem do wyczerpującego przeprowadzenia postępowania w zakresie wyżej opisanego etapu I -go. Z przepisu art. 148 § 1 kpa wynika, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a w razie gdy żąda wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 od dnia w którym dowiedziała się o decyzji. Podkreślenia wymaga, że strona musi udowodnić kiedy w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji stanowiącej podstawę prawną do wznowienia ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przez upływem terminu jednomiesięcznego od dnia w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę. Organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze ale musi je ocenić i co oczywiste przedstawić stanowisko w tym zakresie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Prawidłowe wyjaśnienie przesłanek do wznowienie postępowania jest istotnym nakazem ustawowym. Organ obowiązany jest z urzędu zbadać zachowanie terminu. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminu stanowi rażące naruszenie prawa godzi bowiem w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnych art. 16 § 1 Kpa. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania ( art. 149 § 3 kpa). W świetle powyższych rozważań nie były przedmiotem oceny Sądu merytoryczne rozstrzygnięcia organów zawarte w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz ich uzasadnienia. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji powinien mieć na uwadze powyższe rozważania Sądu. Winien przeprowadzić postępowanie rozstrzygając o wznowieniu bądź o odmowie wznowienia badając kwestię dochowania przez wnioskującego wznowienie terminu opisanego w art. 148 kpa. Dopiero wyczerpująca ocena przesłanek formalnych wznowienia postępowania i rozstrzygnąć w tym zakresie będzie podstawą do ewentualnego rozpoznania merytorycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c z art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zdaniem Sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania opisanych wyżej, że mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.