VII SA/Wa 812/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 maja 2021 r. sprawy ze sprzeciwu G.M. i M.P. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala sprzeciw Zaskarżoną decyzją z[...] sierpnia 2020 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: p.b., w wyniku rozpoznania odwołania G.M. i M. P. uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że Starosta [...] decyzją z [...] czerwca 2020 r. na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. odmówił zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], położonej przy ul. D. w S. Rozstrzygnięcie odmowne organ uzasadnił nieuzupełnieniem przez inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości stwierdzonej w przedłożonym projekcie rozbiórki określonych w wydanym postanowieniu z [...] marca 2020 r. Odnosiło się ono do wymogu przedłożenia przez inwestora uzgodnienia z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków projektu rozbiórki budynku (willa letniskowa) znajdującego się przy ul. [...] ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Pismem z [...] czerwca 2020 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyły G. M. i M. P. następcy prawni G. B. , który złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę. Odwołujące wskazały, że żądanie uzgodnienia zamierzenia z wojewódzkim konserwatorem zabytków nie posiada oparcia w przepisach prawa materialnego. Przepisem szczególnym odnoszącym się do konieczności uzgodnień rozbiórki budynków zabytkowych jest art. 39 p.b., który w ust. 3 przewiduje taki obowiązek wyłącznie w stosunku do obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Ustawodawca pominął inne formy ochrony ewidencyjnej. Burmistrz Miasta [...] mimo ciążącego na nim obowiązku nie utworzył gminnej ewidencji zabytków, co nie może jednakże (bezterminowo) powodować negatywnych konsekwencji dla strony. Na przeszkodzie wydaniu decyzji nie mógł stać również fakt wszczęcia postępowania w sprawie wpisu do rejestru zabytków budynku objętego wnioskiem inwestora, albowiem okoliczność ta sprzeciwia się wykonywaniu udzielonego uprawnienia w toku trwającego postępowania a nie ubiegania się o wydanie pozwolenia. Wskazaną wyżej decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdzając, że Starosta nie zapewnił prawidłowego toku prowadzonego postępowania w sprawie poprzez brak zagwarantowania stronom czynnego udziału w postępowaniu, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Organ nie zawiadomił stron postępowania o zgromadzeniu nowego materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji - zarówno w treści, jak i w wykazie osób otrzymujących decyzję – brak jest również wskazania jednej ze stron, tj. H. M. , właścicielki nieruchomości sąsiedniej. W aktach organu I instancji nie ma również zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji przez H. M. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na bliską lokalizację budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki w stosunku do działki sąsiedniej nr ew. [...], właściciel tej działki powinien być uwzględniony jako strona postępowania przed organem I instancji. Odnosząc się do kwestii uzgodnienia przedmiotowej rozbiórki z właściwym konserwatorem zabytków, organ odwoławczy zauważył, że działka inwestycyjna objęta jest ustaleniami uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...] (Dz. Urz. Woj. [...] . z 2009 r. Nr 10, poz. 237), dalej: m.p.z.p. Podał, że zgodnie z § 48 m.p.z.p., willa przy ul. [...] w [...] wpisana jest do ewidencji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Zgodnie natomiast z § 49 pkt 1 i 2 m.p.z.p. w odniesieniu do zabytków wpisanych do rejestru ustala się obowiązek uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie wszelkich prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych oraz wykonanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 39 p.b., natomiast obowiązek uzyskania pozwolenia konserwatorskiego wynika wprost z § 48 i 49 m.p.z.p. W świetle powyższego zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia, ponieważ zachodzi konieczność przeprowadzenia poprawnego postępowania z uwzględnieniem powyższych kwestii. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2020 r. złożyły G. M. i M. P. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżące podniosły, że niezasadny jest pogląd przedstawiony w zaskarżonym rozstrzygnięciu o naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a. W ich ocenie, nie znajduje podstaw zarzut organu wojewódzkiego o zaniechaniu skierowania decyzji do właścicielki działki nr ew. [...] ze względu na bliską lokalizację jednego z budynków gospodarczych od granicy z tą działką. Budynek gospodarczy jest prostą, niewielką konstrukcją, a jego rozbiórka zgodnie ze złożonym wnioskiem nie wpłynie negatywnie na sąsiednie nieruchomości. Wręcz przeciwnie, obecne usytuowanie tych budynków wpływa negatywnie na wrażenia estetyczne dla właścicieli sąsiednich nieruchomości. Co więcej, z uwagi na charakter niniejszego postępowania nie ma powodu, aby właścicielka działki nr ew. [...] była stroną postępowania, skoro ewentualna decyzja zezwalająca na rozbiórkę nie wpłynie w żaden sposób na możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej. Odnosząc się do kwestii ochrony konserwatorskiej, skarżące wskazały, że przepis § 49 m.p.z.p., na który powołał się Wojewoda [...] nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż dotyczy zabytków wpisanych do rejestru zabytków. Budynek, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie jest wpisany do rejestru. Podkreśliły, że mogło umknąć organowi, że w odniesieniu do obiektów objętych ewidencją plan ustala obowiązek uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków (§ 50 m.p.z.p.). Strona stwierdziła także, że w jej ocenie, niedopuszczalne jest ustanawianie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czyli akcie prawa miejscowego, obowiązków sprzecznych z zakresem obowiązków określonym w ustawie. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda [...] wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2020 r. sygn. VII SA/Wa 1678/20 oddalił ww. sprzeciw, uznając, że jest on niezasadny. Zdaniem Sądu, w postępowaniu prowadzonym przez Starostę doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez nieskierowanie decyzji organu I instancji do osoby, której niewątpliwie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, a mianowicie do właścicielki nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną. Organ po uzyskaniu stanowiska [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie skierował do wszystkich stron postępowania, tj. zarówno skarżących, jak i właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji zawiadomienia sporządzonego na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o zgromadzeniu całości materiału dowodowego, a jednocześnie o prawie stron postępowania do zapoznania się z materiałami dowodowymi oraz do przedstawienia uwag i wniosków z nimi związanych. Wskazane zaniechanie stanowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Niespełnienie tego obowiązku, zdaniem Sądu, stanowi podstawę uchylenia decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a., ale także m.in. podstawę ewentualnego wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd zaznaczył, że z uwagi na formalny charakter prowadzonego postępowania, ograniczający się wyłącznie do stwierdzenia, czy w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, nie badał prawidłowości stanowiska organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2020 r., poz. 282 ze zm.), dalej: u.o.z.o.z. Kwestia ta, w ocenie Sądu, powinna być bowiem rozstrzygnięta bezpośrednio przez Starostę [...] jako organ właściwy w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z[...] marca 2021 r. sygn. II OSK 512/21, uwzględniając skargę kasacyjną G. M. i M. P. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny taki kierunek rozstrzygnięcia uzasadnił uznaniem, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, iż sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja art. 138 § 2a k.p.a. Sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji nie może oceniać, czy zostały spełnione przesłanki do wydania przez organ administracji decyzji pozytywnej czy też negatywnej, lecz musi ocenić, czy zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy. W niniejszym przypadku dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę niewątpliwe istotnym jest wyjaśnienie, czy inwestor powinien legitymować się uzgodnieniem konserwatorskim na przeprowadzenie zaplanowanych prac (jak wskazano w skardze kasacyjnej – konieczność dokonania uzgodnienia odwołujące zakwestionowały), a także trybu, w jakim ewentualnie powinno ono zostać dokonane. Skoro zatem organ odwoławczy w swojej decyzji kasacyjnej odniósł się do powyższej kwestii, powinna była ona także być przedmiotem rozważań Sądu I instancji w świetle art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i § 2a k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sprzeciw podlega oddaleniu. Stosownie do art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez wykładnię prawa należy zasadniczo rozumieć wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. Wiążące wyjaśnienie treści przepisów oraz sposobu ich stosowania w danej sprawie jest istotą instrumentu prawnego, o którym mowa w art. 190 p.p.s.a. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie przyjmuje, że nie może formułować oceny prawnej, która, uwzględniając treść oraz zakres wyjaśnień zamieszczonych w wyroku NSA z 23 marca 2021 r. sygn. II OSK 512/21 w inny sposób od ujawnionego w tym orzeczeniu określałaby powinność Sądu w odniesieniu do obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu orzeczenia rozpoznającego sprzeciw wypowiedzi, której przedmiotem są kwestie materialnoprawne dotyczące sposobu rozumienia i zastosowania przepisów prawa materialnego w sprawie toczącej się przez organem administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego i dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na terenie działki nr ew. [...], obręb [...] w [...]. Naczelny Sąd Administracyjny nie podważył oceny prawnej zamieszczonej w wyroku z 6 listopada 2020 r. w zakresie, w jakim Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego odnośnie do zaistnienia w sprawie naruszenia przepisów procesowych związanych z niezapewnieniem czynnego udziału w postępowaniu H. M. (właściciela działki nr ew. [...]) i stanowiska Sądu, że wadliwość ta uzasadniała podjęcie przez Wojewodę decyzji kasacyjnej, co w zasadniczej mierze było wynikiem odstąpienia w skardze kasacyjnej od sformułowania zarzutów zwalczających tę ocenę. Powyższe oznacza, że kwestie przesądzone przez Sąd I instancji nie mogły stać się przedmiotem ponownej analizy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy jest zobowiązany ograniczyć ściśle do błędów, jakie w zakresie sprawowanej kontroli sądowej wynikającej ze złożonego sprzeciwu dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny. Wymaga przypomnienia, że wychodząc z założenia, iż sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., niemniej czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny za niewystarczające uznał sprowadzenie wyjaśnień Sądu I instancji wyłącznie do przesądzenia, że stwierdzone naruszenie przepisów procesowych uzasadniało wydanie decyzji kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny bowiem zauważył, że Sąd I instancji przy rozpoznawaniu sprzeciwu nie mógł pominąć również obowiązku wypowiedzenia się odnośnie do tych kwestii, które, na co zwróciła uwagę strona wnosząca skargę kasacyjną, miał na uwadze Wojewoda [...], kontrolując prawidłowość i kompletność przedłożonego projektu rozbiórki i które w uzasadnieniu decyzji z [...] sierpnia 2020 r. należy traktować jako wytyczne w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego (art. 138 § 2a k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zbiorczo zagadnienie to odniósł do wyjaśnienia, czy inwestor powinien legitymować się uzgodnieniem konserwatorskim na przeprowadzenie zaplanowanych prac, a także określenia trybu, w jakim ewentualnie powinno ono zostać dokonane. Przyjmując, że, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, organ odwoławczy w swojej decyzji kasacyjnej odniósł się do powyższej kwestii, a zarazem powinna być ona także przedmiotem rozważań Sądu w świetle art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i § 2a k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że z treści zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie, iż zakres postępowania wyjaśniającego, jakie powinno zostać, zdaniem Wojewody [...], ponownie przeprowadzone przez Starostę [...], powinno obejmować kontrolę wywiązania się przez inwestora z obowiązku wypowiedzenia się przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odnośnie do zaprojektowanych robót rozbiórkowych dotyczących zabytkowej willi ujętej w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Dokonując wykładni przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 21 stycznia 2019 r. w celu dookreślenia wskazanego obowiązku ciążącego na inwestorze, organ odwoławczy sprzeciwił się wykładni nadawanej przez Starostę [...] art. 39 ust. 3 p.b., uznając, że inwestor powinien legitymować się pozwoleniem konserwatorskim na przeprowadzenie zaplanowanych robót i podstawą formułowania takiego wymagania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pozostaje art. 33 ust. 4 pkt 5 p.b. w zw. z § 48 i § 49 m.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w odniesieniu do tak formułowanego stanowiska stwierdza, że obowiązek przedłożenia wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbiórkę uzgadniającego przedsięwzięcie aktu wydanego przez organ konserwatorski i traktowanie tego obowiązku jako wymagania, od którego uzależniony jest kierunek rozstrzygnięcia podejmowanego w postępowaniu prowadzonym przed organami administracji architektoniczno-budowlanej, jest trafne w zakresie wskazanej w nim podstawy ustawowej (art. 33 ust. 4 pkt 5 p.b.), niemniej wymaganie to powinno być odnoszone nie do § 48 i § 49, ale do § 50 w zw. z § 48 m.p.z.p., a przez to powinno nastąpić w formie uzgodnienia zaprojektowanych robót budowlanych przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Strona skarżąca w uzasadnieniu sprzeciwu, po pierwsze, całkowicie trafnie podważyła sposób wykładni przez organ I instancji art. 39 ust. 3 p.b., który pozostawał w oczywistej sprzeczności z jego brzmieniem i został słusznie podważony przez organ odwoławczy, a po drugie, zasadnie zauważyła, że forma pozwolenia konserwatorskiego, o której mowa w § 49 m.p.z.p., odnosi się do zabytków wymienionych w § 48 m.p.z.p., które zostały wpisane do rejestru zabytków. Ten ostatni warunek, który nawiązuje do art. 7 pkt 1 u.o.z.o.z., ma charakter obligatoryjny. W § 48 m.p.z.p., mając na uwadze zapewnienie szczególnej ochrony prawnej zabytków usytuowanych na terenie objętym planem miejscowym, prawodawca lokalny dokonał rozróżnienia obiektów zabytkowych na te, które są wpisane do rejestru zabytków i te, które tak, jak zabytkowa willa, są ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków. Regulacja § 49-50 m.p.z.p. pozostaje z tym wyliczeniem spójna, przez co roboty budowlane obejmujące swoim przedmiotem willę położoną przy ul. [...] w [...] (Lp. 88 wykazu) w kontekście charakteru zamierzenia zaplanowanego przez inwestora powinny zostać uzgodnione z organem konserwatorskim. O ile trafne zatem były zastrzeżenia strony skarżącej dotyczące braku wymagania od niej pozwolenia konserwatorskiego, o tyle - wbrew odmiennej ocenie strony skarżącej - brak legitymowania się przez inwestora postanowieniem uzgadniającym rzutować powinien na dopuszczalność uwzględnienia rozpatrywanego w toku postępowania jego wniosku, a na płaszczyźnie objętej dostrzeżonymi brakami postępowania wyjaśniającego i wyznaczonym zakresem sprawy mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie – na zastosowanie dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, nie w pełni precyzyjne określenie przez organ odwoławczy formy obowiązku prawnego spoczywającego na stronie w ramach wytycznych, o których mowa w art. 138 § 2a k.p.a., nie może prowadzić do uwzględnienia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej, jeżeli podstawa jej wydania odpowiada prawu. W kontekście podniesionych uwag wymaga zauważenia, że w toku postępowania prowadzonego przez Starostę [...] postanowieniem z [...] marca 2020 r. inwestor został zobowiązany do przedstawienia postanowienia, w którym [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków poddałby uzgodnieniu rozbiórkę budynku ujętego w wojewódzkiej ewidencji zabytków (art. 35 ust. 3 p.b.). Niesporne pozostaje, że inwestor wezwania tego nie spełnił. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tejże okoliczności nie poddał rozważeniu, wychodząc z mylnego założenia, że w sprawie konieczne jest przedłożenie pozwolenia konserwatorskiego, niemniej nie stanowi to wadliwości oddziałującej na wynik sprawy, albowiem, zdaniem Sądu, prawidłowość wezwania do usunięcia braków obarczających wniosek o pozwolenie na rozbiórkę należy odnosić nie tylko do przedmiotu wezwania, ale również określonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej podstawy prawnej, która nakłada na inwestora obowiązek ujęty w jego treści. Danego rodzaju obowiązek i sposób jego spełnienia przez osobę do tego wezwaną nie mogą podlegać ocenie, która abstrahowałaby od ujawnionej wezwanemu podstawy prawnej, która czyni z podmiotu administrowanego równocześnie podmiot zobowiązany do określonego zachowania się. W rozpatrywanym przypadku Starosta [...] powiązał obowiązek przedłożenia wraz z wnioskiem uzgodnienia konserwatorskiego z art. 39 ust. 3 p.b., przypisując jego treści odnoszonej ściśle do gminnej ewidencji zabytków wyłącznie charakter "instrukcyjny", co nie pozwala w odstąpieniu od zastosowania się przez inwestora do wadliwe określonego wezwania dopatrywać się dopełnienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej procedury pozwalającej mu na odmowne rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. Procedura ta powinna zostać tym samym powtórzona, umożliwiając stronie skarżącej zastosowanie się do nałożonego na nią obowiązku wynikającego z § 50 w zw. z § 48 m.p.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela tych uwag zamieszczonych w sprzeciwie, które nakierowane zostały na wykazanie, że przepisy p.b. nie przewidują żądnych dodatkowych wymogów (jak uzgodnienie) w przypadku robót budowlanych prowadzonych przy zabytku wpisanym do wojewódzkiej ewidencji zabytków, wobec czego ustanowienie w m.p.z.p. obowiązku sprzecznego z zakresem obowiązków określonych ustawowo powinno zostać pominięte przez Wojewodę [...], a tym samym – najogólniej mówiąc - nie mogło doprowadzić do zaistnienia w sprawie kwestii, której konieczność wyjaśnienia uzasadniała podjęcie decyzji kasacyjnej (art. 138 § 2 k.p.a.). Sąd w powołanym zakresie w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 16 października 2020 r. sygn. II OSK 729/18, zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego ma charakter normatywny, a zatem pozostaje źródłem obowiązków prawnych dla adresatów zamieszczonych w nim norm prawnych. Ważność aktów prawa miejscowego, w tym miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co do zasady, nie podlega kontroli w indywidualnej sprawie, lecz w specjalnych trybach przewidzianych przez przepisy prawa. Strona skarżąca nie może stąd skutecznie przypisać organowi administracji architektoniczno-budowlanej (Wojewodzie [...]) naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, łącząc go z kwestionowaniem zasadności zamieszczenia przez Radę Miasta [...] w m.p.z.p. określonych postanowień wpływających na możliwość skutecznego ubiegania się o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę, jeżeli organ tego naruszenia miałby dopuścić się w ramach kontroli decyzji rozstrzygającej o dopuszczalności wydania wskazanego pozwolenia. Tak formułowane wnioski nakazują Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stwierdzić niezasadność zarzutu postawionego w sprzeciwie w zakresie, w jakim wskazywał on, że Wojewoda [...] naruszył art. 138 § 2 k.p.a., albowiem bezpodstawnie uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151a § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.