VII SA/Wa 817/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki ( spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. W. i W. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w całości i przekazania do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących P. W. i W. W. solidarnie kwotę 712 zł (siedemset dwanaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2017 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], zwanej dalej również "wnioskodawczynią", od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] lutego 2015 r. Starosta [...] wydał decyzję nr [...], znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...], zwanymi dalej "skarżącymi", pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrznymi instalacjami wodno-kanalizacyjnymi, c.o., energią elektryczną w budynku i na działce, kanalizacją sanitarną, zbiornikiem szczelnym na nieczystości ciekłe, murem oporowym oraz ogrodzeniem, dojściami i dojazdami na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Przedmiotowa inwestycja stanowi drugi (II) etap projektu pod nazwą budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z instalacjami wewnętrznymi, instalacjami wod.-kan., gaz, c.o., energią elektryczną w budynku i na działce, kanalizacją sanitarną i trzema zbiornikami na nieczystości ciekłe, kanalizacją deszczową, trzema zbiornikami na wody opadowe, dojściami i dojazdami, murami oporowymi oraz ogrodzeniem, na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...] oraz zjazdem indywidualnym z drogi gminnej działka nr [...] na działkę [...] w miejscowości [...]. 3. Pismem z 22 maja 2015 r. wnioskodawczyni wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] oraz o wstrzymanie jej wykonalności. Wnioskodawczyni zarzuciła rażące naruszenie prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud." i w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. z 2012 r., poz. 463), a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych". Następnie, Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Organ uznał bowiem, że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...], przedmiotem której jest pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej. Z kolei, po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej także "GINB", decyzją z [...] stycznia 2016 r., znaki: [...], uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego projekt zagospodarowania terenu, stanowiący załącznik do decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r., dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, a nie jedynie budynku nr [...], zatem Wojewoda [...] powinien uwzględnić fakt, że działka wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. W aktach sprawy znajduje się też pismo skarżących (inwestorów) z 11 stycznia 2016 r. wyjaśniające, że wskazana w decyzji Starosty [...] działka nr ewid. [...] została podzielona geodezyjnie i budynek nr [...] będący przedmiotem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. zlokalizowany jest obecnie na działce nr ewid. [...], która nie graniczy z działką wnioskodawczyni o nr ewid. [...]. 4. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2016 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w związku z art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 i art. 82 pr.bud. Organ wskazał, że w jego ocenie plan zagospodarowania terenu stanowiący załącznik do decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. nie obejmuje całego zamierzenia, lecz budynek mieszkalny jednorodzinny nr [...]. W ocenie organu, pomimo że projekt zagospodarowania terenu w swojej nazwie nawiązuje do budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej, a jednocześnie w treści dotyczy całego, trzyetapowego zamierzenia inwestycyjnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], to ostatecznie w kontrolowanym postępowaniu odnosi się tylko do budynku nr [...] (na rysunku projektu zagospodarowania etap drugi uwidoczniony w legendzie popielatą kratką). Dlatego, zdaniem Wojewody [...] przywołana w decyzji GINB z [...] stycznia 2016 r. treść § 271 ust. l rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie ma zastosowania do projektowanego na działce nr [...] budynku mieszkalnego jednorodzinnego oznaczonego na rysunku projektu zagospodarowania jako budynek nr [...]. Usytuowanie tego budynku nie może ograniczać możliwości zagospodarowania i zabudowy działki wnioskodawczyni, bowiem budynek ten jest oddalony od granic działki nr [...] o ponad 10 metrów. W ocenie organu, wnioskodawczyni mogłaby być stroną postępowania w zakresie udzielonego pozwolenia na budowę budynku nr [...] pokazanego poglądowo na rysunku projektu zagospodarowania, lecz nie jest stroną postępowania dotyczącego budynku nr [...] (a także budynku nr [...], pokazanego na rysunku projektu zagospodarowania - również poglądowo). Wojewoda [...] stwierdził również, że w omawianej sprawie nie mamy do czynienia z etapowaniem inwestycji, w rozumieniu art. 33 ust. 1 pr.bud. (chociaż w decyzji nieprawidłowo użyto słów - "2 etap inwestycji"), bowiem w przypadku zamiaru etapowania inwestycji, inwestor ma obowiązek, przed przystąpieniem do pierwszego etapu, przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, zaś organ architektoniczno-budowlany do jego zatwierdzenia (o ile jest zgodny z przepisami prawa). Decyzja, dotycząca pozwolenia na budowę każdego kolejnego etapu inwestycji, winna zatem obejmować jedynie projekt architektoniczno-budowlany obiektu (zespołu obiektów) objętego wnioskiem. Integralną częścią takiego pozwolenia budowlanego będzie wówczas ostateczna decyzja dotycząca pozwolenia na budowę pierwszego etapu, w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Tymczasem, w przedmiotowej decyzji zatwierdzono projekt budowlany, który zawiera zarówno projekt zagospodarowania działki (w zakresie podanym w decyzji), jak i projekt architektoniczno-budowlany dotyczący budynku nr [...]. Inwestycja obejmująca pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...], z uwagi na usytuowanie w dalekiej, ponad 10-metrowej odległości od granicy z działką nr [...] oraz jeszcze dalszej 40-metrowej odległości od budynku wnioskodawczyni, nie może w żaden sposób oddziaływać na działkę wnioskodawczyni ani "znajdujące się na jej terenie i związane z tym terenem mienie", nawet pomimo znacznego spadku terenu w stronę działki wnioskodawczyni. Skoro zatem wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony, zdaniem Wojewody [...] postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...][...] lutego 2015 r. powinno być umorzone jako bezprzedmiotowe. 5. Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] złożyła wnioskodawczyni 29 września 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kwestionowanej decyzji wnioskodawczyni zarzuciła: 1) naruszenie przez organ przepisów prawa procesowego, tj.: a) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 pr.bud. oraz art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że wnioskodawczyni nie przysługuje przymiot strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, a w konsekwencji wydanie przez ten organ błędniej decyzji o umorzeniu postępowania podczas, gdy w przedmiotowej sprawie organ powinien dokonać merytorycznej oceny kontrolowanego pozwolenia na budowę i w zależności od rezultatu merytorycznej oceny odmówić stwierdzenia nieważności bądź tez stwierdzić nieważność decyzji; b) art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, który doprowadził do błędnej subsumcji zastosowanych przepisów; c) art. 8, art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia; 2) naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego, tj.: art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 pr.bud. poprzez uznanie, że zatwierdzony decyzją Starosty [...] projekt budowlany nie narusza w sposób rażący wymagań określonych wskazanymi przepisami; art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że wnioskodawczyni której przysługuje prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalny bezpośrednio sąsiadującym z trenem spornej inwestycji nie przysługuje przymiot strony; art. 28 ust. 2 pr.bud. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez organ administracyjny, że przepis ten znajduje zastosowanie w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a., w zakresie ustalenia kręgu podmiotów którym przysługuje przymiot strony postępowania nadzwyczajnego. 6. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawczyni, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu GINB stwierdził, że działka wnioskodawczyni graniczy bezpośrednio ze sporną inwestycją. Mimo tego, wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. W ocenie organu drugiej instancji przedmiotowy plan zagospodarowania, stanowiący załącznik do ww. decyzji Starosty [...], obejmuje całe zamierzenie inwestycyjne, a nie wyłącznie jego drugi etap. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowane zamierzenie obejmujące trzy budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej, jako całość usytuowane jest w odległości od 3,01 m do 3,60 m od granicy działki wnioskodawczyni – jest to odległość budynku oznaczonego w projekcie zagospodarowania przestrzennego numerem [...] od granicy działki nr ewid. [...]. GINB podkreślił też, że projekt zagospodarowania terenu dla powyższej inwestycji (budynku nr [...]) został zatwierdzony decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] w zabudowie szeregowej. Decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2015 r. stanowiła pozwolenie na budowę pierwszego etapu przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu, zgodnie z § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków nie powinna być mniejsza niż 8 m. Tymczasem z analizy projektu wynika, że usytuowanie planowanego budynku nr [...] niewątpliwie może ograniczać zagospodarowanie działki nr ewid. [...], stanowiącej własność wnioskodawczyni. 7. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli skarżący (inwestorzy), wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i z art. 28 ust. 2 pr.bud. poprzez przyjęcie, że wnioskodawczyni posiada interes prawny w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji budowlanych, błędnie przyjmując, że nieruchomość wnioskodawczyni znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. W ocenie skarżących organ drugiej instancji błędnie uznał, że zabudowa szeregowa trzech domów jednorodzinnych winna być traktowana jako jedno zamierzenie budowlane, pomimo tego, że nieruchomość odwołującej się nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku nr [...], co do którego wydana została zaskarżona decyzja. 8. Odpowiadając w dniu 10 kwietnia 2017 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ wskazał, że przesłanki, jakimi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawione w jej uzasadnieniu. Ustosunkowując się do zarzutów i wywodów zawartych w skardze organ stwierdził, że w świetle uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostają one bez wpływu na treść wydanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 9. Zdaniem Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych względów niż wskazane w skardze. 10. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, na fakt, że 25 lutego 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona skarga [...], a więc inwestorów i skarżących w rozpatrywanej sprawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2016 r. Tym samym pierwsza decyzja GINB stała się przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego pod sygnaturą akt VII SA/Wa 447/16. Powyższej okoliczności mógł nie być świadom Wojewoda [...], który decyzją z [...] września 2016 r., wydaną w ponownym postępowaniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. Na brak wiedzy o toczącym się postępowaniu sądowym nie może się natomiast powoływać Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, który był stroną postępowania przed sądem administracyjnym. GINB nie tylko otrzymywał wszystkie pisma z Sądu, ale 24 listopada 2016 r. rozpoznając nowe odwołanie wnioskodawczyni od decyzji organu pierwszej instancji z [...] września 2016 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wypożyczenie akt administracyjnych złożonych w związku ze sprawą o sygn. VII SA/Wa 447/16. Co więcej, 10 lutego 2017 r., tj. niemal dwa tygodnie przed wydaniem zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji GINB z [...] lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16, uchylając decyzję GINB z [...] stycznia 2016 r. W ocenie Sądu dokonana przez organ pierwszej instancji ocena, czy wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony, jest prawidłowa, co sprawie, że zaskarżona decyzja GINB z [...] stycznia 2016 r. została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. i w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust 2 pr.bud. W omawianej sprawie Sąd stwierdził, że realizacja budynku nr 2, ze względu na odległość od granicy z działką wnioskodawczyni w żaden sposób nie wpłynie na możliwość zagospodarowania, w tym zabudowania jej nieruchomości. Pozostaje także bez wpływu na sposób korzystania z jej działki. Dodatkowo, odnosząc się do stanowiska Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2016 r., Sąd nie podzielił opinii organu drugiej instancji co do charakteru całego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd wskazał, że w myśl art. 33 ust. 3 pkt 1 pr.bud., jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołów obiektów, inwestor jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego (tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie). Skoro inwestorzy zdecydowali się na złożenie kilku wniosków, z których każdy dotyczył wybranych przez nich obiektów mających funkcjonować w ramach jednego zamierzenia, to zgodnie z art. 33 ust. 1 pr.bud., powinni przedstawić projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Tak też uczynili, a organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek rozpatrzenia wniosku o pozwolenie na budowę niezależnie od pozostałych części zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16, wbrew stanowisku Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie, gdzie budowa jest podzielona na kilka etapów, dla każdego z nich wydawana jest oddzielna decyzja o pozwoleniu na budowę. W każdej ze spraw z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę wskazanego etapu tej inwestycji, powinna być przez organ pierwszej instancji przeprowadzona analiza kręgu podmiotów, które pozostają w obszarze oddziaływania danego etapu. Jest więc tyle odrębnych spraw o pozwolenie na budowę, ile wniosków złoży inwestor obejmując nimi kolejne etapy budowy wieloetapowej. W każdej z tych spraw mogą poza inwestorem, występować jako strony inne podmioty, których prawo do udziału w postępowaniu podlega ocenie w świetle art. 28 ust. 2 pr.bud. Powyższa zasada znajduje swoje dalsze odzwierciedlenie w postępowaniu nadzwyczajnym. Dla każdego etapu z osobna należy dokonać oceny przymiotu strony zwłaszcza podmiotu inicjującego postępowanie nadzorcze, mając na uwadze art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 pr.bud., przy czym krąg podmiotów uprawnionych w takim postępowaniu nie powinien być określany jak dla jednego zaplanowanego obiektu budowlanego. W związku z powyższym z przedstawionych powodów Sąd uznał w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. i z art. 28 ust. 2 pr.bud. 11. W rozpatrywanej sprawie można również wziąć pod uwagę okoliczność, że tego samego dnia co skarga na decyzję GINB z [...] stycznia 2016 r. (w sprawie budynku nr [...]), tj. 25 lutego 2016 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została złożona skarga inwestorów [...], na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o analogicznej treści, ale dotyczącą budynku nr [...]. Sprawa tego budynku została zarejestrowana i była rozpatrywana pod sygn. akt VII SA/Wa 448/16. W tej sprawie Sąd wydał też wyrok tego samego dnia co w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16, tj. 10 lutego 2017 r. i o analogicznej treści: uchylona została decyzja GINB wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] udzielającej pozwolenia na budowę budynku nr [...]. Nie bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest również fakt, że 3 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 740/16. W sprawie tej toczącej się ze skargi wnioskodawczyni na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2016 r., znaki: [...] oraz [...], dotyczącej budynku mieszkalnego nr [...], Sąd oddalił skargę wnioskodawczyni. 12. Zakończone wyrokami postępowania sądowoadministracyjne w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 448/16 oraz VII SA/Wa 740/16 nie mają bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, chociaż analogiczność rozstrzyganych spraw jest ewidentna. Natomiast fakt prowadzenia postępowania w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16 i wydanego w tej sprawie wyroku z 10 lutego 2017 r. ma już istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie skargi na decyzję GINB z [...] lutego 2017 r., dotyczącą budynku nr [...]. W nauce prawa oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że nie można w tej samej sprawie prowadzić postępowania administracyjnego i równocześnie postępowania sądowoadministracyjnego. Pogląd ten został jednoznacznie wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17. W uchwale tej sformułowano tezę, że "w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (...) do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego.". W rozpatrywanej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego co najmniej od początków marca 2016 r. wiedział, że jego decyzja z [...] stycznia 2016 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i jest prowadzona pod sygn. akt VII SA/Wa 447/16. Z tego powodu od chwili wpłynięcia do niego odwołania wnioskodawczyni z od 29 września 2016 r. od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2016 r. zobowiązany był zawiesić postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jest to bowiem przepis wyznaczający obligatoryjną, a nie fakultatywną, kompetencję do zawieszenia postępowania administracyjnego w przypadku "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". Niewątpliwie też w świetle wskazanej decyzji GINB z [...] stycznia 2016 r. w sprawie prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego i dotyczącej budynku nr [...] istniały zagadnienia wstępne sporne między organami pierwszej i drugiej instancji, a także stronami postępowania i przez to wymagające rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, zagadnieniami takimi były co najmniej: (1) kwestia, czy przyjęta przez inwestorów koncepcja budowy trzech budynków w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą stanowiła tylko jedno całościowe zamierzenie budowlane, które powinno być objęte jednym pozwoleniem na budowę, czy też zgodnie z odrębnymi wnioskami inwestorów i na podstawie art. 33 ust. 1 pr.bud. każdy z budynków, w tym budynek nr [...], powinien być traktowana jako samodzielna inwestycja; (2) kwestia, czy wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę budynku nr [...], czy też przymiot strony powinien być ustalony dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Po uchyleniu przez GINB (decyzją z [...] stycznia 2016 r.) decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2015 r., a jednocześnie po doręczeniu organowi odwoławczemu odwołania od decyzji Wojewody z [...] września 2016 r. powtarzającego swoje rozstrzygnięcie z [...] listopada 2015 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie mógł twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie ma zagadnienia wstępnego wymagającego rozstrzygnięcia przez sąd. W związku z tym, że sprawa ze skargi inwestorów na decyzję GINB z [...] stycznia 2016 r. zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, GINB nie miał podstaw do prowadzenia postępowania odwoławczego, lecz na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. powinien zawiesić postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sądy administracyjne skargi na decyzję z [...] stycznia 2016 r. Nieuczynienie tego oznacza oczywiste naruszenie wskazanego przepisu, a także art. 138 § 2 k.p.a. Tym bardziej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie był upoważniony do wydania zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2017 r., wiedział bowiem, że trzynaście dni wcześniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16. Wyrok został ogłoszony i choć nie był prawomocny organ odwoławczy był związany oceną prawną okoliczności sprawy wynikającą z ogłoszonego wyroku. Wydanie zaskarżonej decyzji oznaczało bowiem naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). 13. W ponownym postępowaniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokona oceny, czy wnioskodawczyni przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2015 r. (dotyczącej budynku nr [...]). W tym zakresie organ odwoławczy będzie związany oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 447/16. 14. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, kwota 257 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego (w tym koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) oraz kwoty 135 zł i 120 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdów do sądu pełnomocnika (koszty biletów kolejowych), orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).