VII SA/Wa 82/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej skargę oddala Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; ze zm.), dalej "k.p.a.", w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 i art. 104 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, ze zm.), dalej "ustawa o bezpieczeństwie żywności", utrzymał w mocy decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 1 000 zł w związku z faktem prowadzenia przez M. D., dalej "skarżący", działalności żywieniowo - żywnościowej w Hostelu "[...]" zlokalizowanym przy ul. [...] lok. [...] w [...], dalej "hostel", bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach określonych art. 63 ustawy o bezpieczeństwie żywności oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str.1). W uzasadnieniu decyzji organ opisał następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 12 maja 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] przeprowadził interwencyjną kontrolę sanitarną w hostelu prowadzonym przez skarżącego. Podczas kontroli nie stwierdzono prowadzenia działalności w zakresie wydawania śniadań dla gości hostelu, udostępniona była tylko kawa i herbata, którą goście mogli sami sobie przygotować w naczyniach jednorazowego użytku. W aneksie kuchennym wydzielono urządzenie chłodnicze - podpisane "lodówka dla gości" oraz zmywarkę typu domowego, która według oświadczenia właściciela hostelu nie była używana. Stwierdzono również brak umywalki do mycia rąk z bieżącą ciepłą i zimną wodą. Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. ww. organ powiatowy zwrócił się do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o wymierzenie kary pieniężnej skarżącemu za prowadzenie działalności w hostelu w zakresie oferowania kawy i herbaty do samodzielnego przygotowywania przez gości bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i o wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W dniu 11 sierpnia 2014 r. organ wojewódzki zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz poinformował o możliwości zajęcia stanowiska i złożenia wyjaśnień wraz z ewentualnymi dowodami w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie wniósł żadnych uwag w wyznaczonym terminie. W dniu [...] września 2014 r. organ wojewódzki działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 i art. 104 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności wydał decyzję nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 000 zł w związku z faktem prowadzeniem działalności żywieniowo - żywnościowej w hostelu bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i uzyskania wpisu do rejestru zakładów. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji organu wojewódzkiego Główny Inspektor Sanitarny w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. stwierdził, iż skarżący zasadnie został ukarany karą pieniężną, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w chwili stwierdzenia niezgodności. W opinii organu protokół kontroli sanitarnej z dnia 12 maja 2014 r. został sporządzony prawidłowo i w pełni odpowiada warunkom określonym w k.p.a. dla tego rodzaju dokumentu (ma on cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a.). Organ wskazał też, że skarżący podpisał ten protokół kontroli nie wnosząc do niego żadnych uwag i zastrzeżeń do stwierdzonego stanu faktycznego w wyznaczonym terminie 14 dni. W związku z tym należało uznać, że skarżący zaakceptował ustalenia faktyczne zapisane w ww. protokole. Organ podkreślił również, że w odwołaniu skarżący nie kwestionował faktu prowadzenia działalności bez zatwierdzenia. Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie organ stwierdził, że skarżący umożliwiając gościom samodzielne przygotowanie w wydzielonym aneksie kuchennym hostelu ciepłych napojów w postaci kawy i herbaty uczestniczył w ostatnim etapie procesu związanego z obrotem żywnością, jakim jest dystrybucja żywności. W świetle przepisów prawa żywnościowego tego rodzaju obiekt jest więc niewątpliwie "przedsiębiorstwem żywnościowym" (czyli "zakładem" według terminologii przyjętej w ustawie o bezpieczeństwie żywności - por. art. 3 ust. 3 pkt 54 tej ustawy). W związku z powyższym wymagane było w przedmiotowym przypadku złożenie wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ podkreślił, iż ze względu na okoliczności związane z bezpieczeństwem żywności oraz ochroną zdrowia konsumentów, ustawodawca przewidział w art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności odpowiedzialność podmiotów działających na rynku spożywczym w postaci kary pieniężnej. Wskazał, iż wymierzenie kary jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia jednego z uchybień, o których mowa w art. 103 tej ustawy a organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mają pewien margines swobody co do ustalania wysokości kary (która może się wahać w granicach określonych ustawą), lecz nie - co do rezygnacji z wymierzenia kary, bowiem ustawodawca w art. 104 ust 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności przewidział jedynie możliwość miarkowania kary, w oparciu o dodatkowe okoliczności, w tym dotyczące stopnia zawinienia. Mając powyższe na uwadze organ podkreślił, iż w przypadku zaistnienia opisanej sytuacji w art. 103 ust. 1 pkt 4, organ wydający decyzję ma obowiązek wymierzyć karę w wysokości co najmniej 1000,00 zł, ustawodawca nie pozostawił bowiem organowi w tym zakresie żadnej swobody, natomiast ustalając jej wysokość, może wziąć pod uwagę dodatkowe okoliczności. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego zarzut strony co do wysokości wymierzonej kary jest bezzasadny. Stwierdził, że organ wojewódzki ustalając wysokość kary prawidłowo uwzględnił okoliczności istotne dla sprawy, takie jak stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasową działalność podmiotu na rynku spożywczym a wymierzona kara w wysokości 1000 zł jest karą wymierzoną w najniższej możliwej wysokości przewidzianej przepisami prawa żywnościowego za to naruszenie. Organ zaznaczył też, że naruszenie obowiązku zatwierdzenia zakładu było połączone z brakiem przestrzegania warunków higieniczno - sanitarnych w aneksie kuchennym hostelu, co świadczy o pewnym stopniu społecznej szkodliwości naruszenia, wyższym od znikomego. Wreszcie powoływany przez skarżącego w odwołaniu fakt, że inni przedsiębiorcy mogą również prowadzić działalność bez zatwierdzenia nie stanowi żadnego usprawiedliwienia dla naruszenia przez stronę jednego z podstawowych wymogów prawa żywnościowego. Organ powołał również art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.2.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463, ze zm.- dalej "rozporządzenie Nr 178/2002"). Zgodnie z treścią tego przepisu "Państwa członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające." Reasumując, w ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego organ wojewódzki wymierzając karę w kwocie 1 000 zł trafnie uznał, iż jest ona adekwatna do okoliczności przedmiotowej sprawy oraz w sposób prawidłowy uwzględnia przesłanki wymiaru kary określone w art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r. wniósł M. D. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, gdyż jego zdaniem wymierzona kara nie jest adekwatna do popełnionego czynu a zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia był znikomy. W opinii skarżącego organy nie wzięły pod uwagę dotychczasowej działalności skarżącego, który osiągał dochód pozwalający mu jedynie na minimalne utrzymanie. Oświadczył też, że kara tak surowa zmusiła go do zlikwidowania działalności gospodarczej. Skarżący podniósł, że biorąc pod uwagę literalne brzmienie art. 103 ust. 1 pkt. 4 ww. ustawy, iż "kara może być wymierzona", naIeżało uznać, że nie musi być zastosowana i można było zastosować np. upomnienie lub wyznaczyć termin do usunięcia nieprawidłowości. Takie działanie organu byłoby zdaniem skarżącego zgodne z Konstytucją RP i z zasadami współżycia społecznego. Skarżący zakwestionował bezpłatne oferowanie klientom kawy i herbaty jako obrót żywnością. Według niego uznanie, że jest przedsiębiorcą działającym na rynku spożywczym pozostaje w jaskrawym przeciwieństwie do podmiotów rzeczywiście działających na rynku w zakresie obrotu żywnością. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sądy administracyjne nie kierują się natomiast zasadami mającymi swoje oparcie w prawie cywilnym tj. zasadą słuszności czy też zasadami współżycia społecznego. Podkreślenia też wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję wymierzającą skarżącemu karę w wysokości 1000 złotych za prowadzenie działalności w zakresie obrotu żywnością bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Obowiązek zatwierdzenia zakładu, wynika z przepisów art. 61 i nast. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 31 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 191 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, z późn. zm.). Zgodnie z art. 61 i 63 ww. ustawy zakłady, które produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz zakłady, które wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjęte urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej, muszą dokonać rejestracji i uzyskać zatwierdzenie w drodze decyzji wydawanej przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Zgodnie z art. 64 ww. ustawy wniosek o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestrów zakładów, podmiot działający na rynku spożywczym powinien złożyć w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 i 3 ww. ustawy. Zatwierdzenie dokonywane jest na wniosek podmiotu oraz na podstawie kontroli zakładu przeprowadzonej przez pracowników terenowo właściwej stacji sanitarno- epidemiologicznej, w trakcie której sprawdzane jest spełnienie przez zakład wymagań higienicznych i technicznych. Wymagania higieniczne i techniczne dla zakładów produkcji i obrotu żywnością zostały określone w załączniku nr II do rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Rozpoczęcie prowadzenia działalności jest możliwe dopiero po uzyskaniu zgody właściwego terenowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, przedsiębiorcy sektora spożywczego powiadamiają właściwy organ o każdym przedsiębiorstwie pod jego kontrolą, które uczestniczy w jakimkolwiek z etapów produkcji lub dystrybucji żywności oraz zapewnia aktualne informacje na temat zakładów, w tym poprzez powiadamianie o każdej istotnej zmianie w prowadzonej działalności. Kolejno wskazać trzeba, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu żywnością bez złożenia wniosku o zatwierdzenie i wpis do rejestr zakładów, a tym samym bez uzyskania decyzji zatwierdzającej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego jest bezprawne. Ze względu na okoliczności, związane z bezpieczeństwem żywności oraz ochroną zdrowia konsumentów, ustawodawca przewidział w art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, odpowiedzialność podmiotów działających na rynku spożywczym w postaci kary pieniężnej. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, cyt. "kto prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 oraz art. 63, podlega karze pieniężnej". Zgodnie z ust. 2 tego przepisu kara pieniężna może być wymierzona w wysokości do 5 000 zł, nie mniej niż 1 000 zł. W ocenie Sądu w stanie faktycznym przedstawionym przez organ i niekwestionowanym przez skarżącego został on zasadnie ukarany karą pieniężną w wysokości 1000 złotych, a więc minimalną karą przewidzianą dla czynów opisanych wyżej. Podczas kontroli ustalono bowiem, że w zakładzie skarżącego udostępniana była kawa i herbata, którą goście sami sobie przygotowywali w naczyniach jednorazowego użytku. W aneksie kuchennym wydzielono urządzenie chłodnicze - podpisane "lodówka dla gości" oraz zmywarkę typu domowego. Działalność ta odbywała się niezgodnie z przepisami prawa żywnościowego, gdyż stoisko nie posiadało zatwierdzenia i wpisu do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ponadto kontrola sanitarna wykazała również w pomieszczeniu brak umywalki do mycia rąk z bieżącą ciepłą i zimną wodą. W konsekwencji ustalono, że w zakładzie nie są zachowane wymagania higieniczno - sanitarne, określone w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004 r., str.l; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319). Wobec zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego bezspornie należy stwierdzić, iż strona prowadziła działalność w zakresie dystrybucji żywności bez złożenia wniosku o zatwierdzenie i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Natomiast brak w ewidencji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wymienionego zakładu spowodował, iż obiekt ten nie był pod nadzorem sanitarnym, a działalność była prowadzona przy braku spełnienia wymagań higieniczno-sanitarnych. W świetle przepisów prawa żywnościowego niedopełnienie obowiązku uzyskania zatwierdzenia zakładu jest poważnym uchybieniem przedsiębiorcy, a zatem jest działaniem bezprawnym. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organom, iż nie można traktować bezpłatnego oferowania klientom kawy i herbaty jako obrotu żywnością . Zarzut powyższy nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia żywnością ( środkiem spożywczym) jest każda substancja lub produkt w rozumieniu art. 2 rozporządzenia nr 178/2002. Wprowadzeniem do obrotu jest rozumiane jako wprowadzenie na rynek w rozumieniu art. 3 pkt 8 tegoż rozporządzenia. Stanowi ono iż " wprowadzenie na rynek" oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. Definicja ta w zasadzie obejmuje wszelkie formy oferowania żywności na rynku w tym również bezpłatne. Podkreślenia wymaga, że jedną z podstawowych zasad prawa żywnościowego jest zasada odpowiedzialności podmiotów działających na rynku spożywczym, za spełnienie wymagań wynikających z tego prawa zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, stanowiąc, iż podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zgodzić się należy z organem, iż orzecznictwo sądowe w tej kwestii jest również jednoznaczne m.in. w wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 863/12, publ: www.cbois.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, iż cyt. "art. 103 ust. 1 pkt 4 ma obligatoryjne zastosowanie w sytuacji, o której mowa w tym przepisie. Organ właściwy do wymierzenia kary pieniężnej - jeśli stwierdzi, iż przedsiębiorca dopuścił się naruszeń wskazanych w tej regulacji prawnej - nie może odstąpić od jej wymierzenia. Ustawodawca w art. 104 ust 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia przewidział jedynie możliwość miarkowania kary, w oparciu o dodatkowe okoliczności, w tym dotyczące stopnia zawinienia. Wskazał przy tym górną i dolną granicę tej kary, co organ musi mieć na względzie. Zatem, w przypadku zaistnienia opisanej sytuacji w art. 103 ust. 1 pkt 4, organ ma obowiązek wymierzyć karę w wysokości co najmniej 1000 zł, ustawodawca nie pozostawił bowiem organowi w tym zakresie żadnej swobody, natomiast ustalając jej wysokość, może wziąć pod uwagę dodatkowe okoliczności". Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego wysokości kary należy zauważyć, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uwzględnił okoliczności istotne dla sprawy, takie jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasową działalność podmiotu na rynku spożywczym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważył i wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję podzielił ocenę dokonaną przez organ I instancji podczas ustalania wysokości kary. Zdaniem Sądu kara pieniężna w wysokości 1000 zł jest karą adekwatną ze względu na stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia przepisów prawa żywnościowego. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, "Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające". Wskazać należy, że organy urzędowej kontroli żywności, ustalając wysokość kary pieniężnej, muszą brać pod uwagę wszystkie ww. przesłanki. Zapewnienie skuteczności i odstraszającego charakteru kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest zaś szczególnie istotne z tego względu, że kary te służą zapewnieniu przestrzegania wymagań prawa żywnościowego, a tym samym stoją na straży bezpieczeństwa żywności oraz zdrowia konsumentów. Organ urzędowej kontroli żywności wymierzając karę uwzględnia nie tylko gwarancje przysługujące przedsiębiorcy, który naruszył wymagania prawa żywnościowego, ale również interesy konsumentów żywności. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.