VII SA/Wa 823/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. A. D. na postanowienie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Naczelnej Izby Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2006 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wyjaśniającego postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] września 2006 r., S. A. D. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata P. H. złożył pismo doprecyzowujące skargę z dnia 8 marca 2006 r. Wskazano w nim, iż zaskarżone zostało postanowienie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w [...] z dnia [...] lutego 2006 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania wyjaśniającego wobec lekarza A. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zakres tych spraw precyzuje przepis art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy, który wymienia akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sadową kontrolę. W związku z powyższym w sprawach innych nie należących do zakresu działalności administracji publicznej możliwa jest kontrola sądowoadministracyjna, ale tylko w przypadku, gdy w ustawie szczególnej jest wprost wskazane, że sprawy określonego rodzaju podlegają kognicji sądów administracyjnych, co wynika z art. 3 § 3 cyt. ustawy. Postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej lekarzy regulują przepisy zawarte w rozdziale 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o izbach lekarskich (Dz. U. nr 30, poz. 158 ze zm.). Na podstawie art. 52 cytowanej ustawy oskarżycielem w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności zawodowej jest właściwy rzecznik odpowiedzialności zawodowej. Natomiast na podstawie § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie do Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, a jeżeli postanowienie to wydał Naczelny Rzecznik - zażalenie przysługuje do Naczelnego Sądu Lekarskiego. Należy stwierdzić, że postanowienie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w [...] nie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jej przedmiot wykracza bowiem poza zakres właściwości tych sądów wskazany w art. 184 Konstytucji RP a dookreślony w przepisach ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) która w art. 1 § 1 stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Do właściwości sądów administracyjnych nie można więc przypisać kontroli wykonywania przez samorządy zawodowe ich zadań mających wewnętrzny charakter (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 1998 r., II SA 1367/97, ONSA 1998, Nr 4, poz. 139). Jednocześnie wskazać trzeba, iż § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 26 września 1990 r. w sprawie postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, wyraźnie wskazuje na Naczelny Sąd Lekarski - jako właściwy do rozpatrzenia zażalenia. Z tych względów skarga S. A. D. podlega odrzuceniu, bowiem zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.