VII SA/Wa 826/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Zarządu Infrastruktury w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie postanawia: oddalić wniosek [...] Zarządu Infrastruktury w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] uchylającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r. oraz na podstawie art. 55 pkt 1 w związku z art. 59 ust. 1 i art. 83 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wydającej pozwolenie na użytkowanie nw. obiektów budowlanych: - dróg obsługujących stację paliw - nawierzchni szczelnej w rejonie dystrybucji paliw i pod kontenerem; - systemu odwodnienia rejonu dystrybucji paliw z odprowadzeniem wody deszczowej po podczyszczeniu w separatorze związków ropopochodnych do istniejącej kanalizacji deszczowej; - przyłącza elektroenergetycznego dla zasilania stacji paliw; - przyłącza wody; - przyłączy kanalizacji sanitarnej; - przyłącza teletechnicznego; - oświetlenia terenu. W skardze [...] Zarząd Infrastruktury w [...] Sp. z o.o. w [...] zawarł wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Strona skarżąca wskazała, że skutek opisany w art. 61 § 3 p.p.s.a. może powstać, gdy zaskarżona do Sądu decyzja zostanie wykonana, gdyż zostanie unieruchomiony tabor Żandarmerii Wojskowej do czasu wyłonienia w drodze odrębnych przepisów dostawcy, określenia warunków korzystania z alternatywnego źródła zaopatrzenia w paliwa płynne, konieczności ponoszenia dodatkowych kosztów zaopatrzenia w paliwa płynne oraz koniecznością czasowego przeniesienia osób obsługujących stację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, skarżąca spółka nie wykazała, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku nie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu argumentacja strony skarżącej, iż skutek opisany w art. 61 § 3 p.p.s.a. może powstać, gdy zaskarżona do Sądu decyzja zostanie wykonana nie zasługuje na uwzględnienie. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku skarżących, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. Sam fakt istnienia niekorzystnego dla skarżących rozstrzygnięcia, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.