VII SA/Wa 826/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi A. K., T. K., A. H., B. R.-W., I. H. – K., J. G., J. W., M. M. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K., T. K., I. H. – K., H. H., B. R. – W., J. W., M. M. oraz J. G. jest postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Starosta [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla A. S.A. z siedzibą w S. ("inwestor") pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażem podziemnym i infrastrukturą towarzyszącą na działce o nr ewid. [...],[...],[...] w obrębie [...] przy ul. N., w jednostce ewidencyjnej [...] P. - miasto (część oznaczona na projekcie zagospodarowania terenu literami A, B, C, D, E, F,G H). 22 sierpnia 2017 r. decyzję o pozwoleniu na budowę odebrał pełnomocnik inwestora. 23 sierpnia 2017 r. inwestor złożył pismo do organu powiatowego, w którym oświadczył, że zrzeka się ustawowego prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji. 5 września 2017 r. odwołania od decyzji starosty z [...] sierpnia 2017 r. o pozwoleniu na budowę złożyli A. K., T. K., I. H.-K., A. H., B. R.-W., J. W., M. M. i J. G. oraz D. M. i M. B. 28 grudnia 2017 r. Wojewoda [...] wezwał wnoszących odwołanie do sprecyzowanie czy w związku z sytuacją, że decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna chcą, aby ich pismo zostało potraktowane jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji czy wznowienie postępowania. W odpowiedzi na wezwanie Wojewody [...] skarżący pismem z 25 stycznia 2018 r. podtrzymali wolę wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2017 r., zaś M. B. i D. M. wnieśli o potraktowanie ich pism jako wniosków o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. Postanowieniem z [...] lutego 2018 r. Wojewoda [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że odwołujący się nie byli stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, a więc nie została im doręczona decyzja w tym przedmiocie. Organ wyjaśnił, że w wyniku nowelizacji ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, która nastąpiła w 2017 r., art. 127a § 1 Kpa otrzymał następujące brzmienie: "W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję", a zgodnie z § 2 - " Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna". W ocenie Wojewody w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją opisaną w art. 127a § 2 Kpa, gdyż jedyną stroną postępowania był inwestor, który zrzekł się prawa do wniesienia odwołania od decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym w tym samym dniu decyzja ta stała się ostateczna. Tak więc od takiej decyzji nie przysługuje odwołanie. W ocenie Wojewody nie sposób zgodzić się z poglądem skarżących, że omawiana decyzja nie stała się ostateczna, bowiem nie ma znaczenia w zaistniałej sprawie, że skarżący w trakcie postępowania organu powiatowego wnioskowali o uznanie ich za strony postępowania. Skarżący finalnie nie zostali uznani za strony, a tym samym jedyną stroną postępowania był sam inwestor i tym samym tylko on mógł zrzec się prawa do wniesienia odwołania, co też uczynił. W związku z powyższym, organ stwierdził, iż odwołanie zostało wniesione przez podmiot, któremu nie przysługiwał przymiot strony postępowania, jak również zostało wniesione od decyzji ostatecznej. W skardze na postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2018 r. strona skarżąca zarzuciła naruszenie następujących przepisów: - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 129 § 2 k.p.a., poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] października 2017 r., podczas gdy odwołanie zostało wniesione przez stronę w przepisanym terminie do zaskarżenia decyzji i jako takie było dopuszczalne; - art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127a § 2 k.p.a., poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] października 2017 r. z uwagi na wniesienie odwołania od decyzji ostatecznej, podczas gdy przedmiotowa decyzja nie była decyzją ostateczną, ponieważ nie wszystkie strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę złożyły oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania; - art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 134 k.p.a., poprzez wydanie w sprawie postanowienia o niedopuszczalności odwołania od decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] października 2017 r. z uwagi na stwierdzenie, że wnoszący odwołanie nie są stroną postępowania, podczas gdy stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie są stroną następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a nie w drodze postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i o zasądzenie na jej rzecz skarżących kosztów postępowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, czyli ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu z 6 lutego 2018 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 134 k.p.a. oraz art. 127a § 2 k.p.a. W myśl powołanych przepisów w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję (art. 127a. § 1 k.p.a.). Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna (art. 127a. § 2 k.p.a.). W sytuacji gdy decyzja stała się ostateczna i prawomocna wskutek zrzeczenia się odwołania przez wszystkie strony, uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności takiej decyzji jest możliwe wyłącznie w trybie nadzwyczajnym. Z art. 134 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonym postanowieniu, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że zrzeczenie się prawa do odwołania przez wszystkie uczestniczące w postępowaniu strony – adresatów decyzji powoduje skutek, w postaci ostateczności i prawomocności decyzji rozstrzygającej o interesach lub obowiązkach wszystkich stron postępowania, z dniem doręczenia organowi administracji publicznej, który wydał decyzję, oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i nie byli adresatami decyzji, zatem nie można uznać ich za strony postępowania, o których mowa w art. 127a k.p.a. Tym samym brak doręczenia skarżącym odpisu decyzji w rozpoznawanej sprawie nie wyłącza skutku z art. 127a § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy inwestor, który był jedyną stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, skutecznie zrzekł się prawa do wniesienia odwołania w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania. Podnoszony przez skarżących zarzut braku dopuszczenia ich przez organ architektoniczno-budowlany do postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, podczas gdy w ich ocenie spełniali oni wymogi strony określone w art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dotyczy naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu decyzji. Nie może więc być on rozpoznawany na etapie badania przez organ dopuszczalności wniesienia odwołania, gdyż doprowadziłoby to do sytuacji w której w postępowaniu incydentalnym de facto badana byłaby prawidłowość samej decyzji. W takich więc okolicznościach, gdy skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu przez organem pierwszej instancji i nie udało im się wnieść odwołania przed datą, w której decyzja pierwszoinstancyjna stała się ostateczna (art. 16 1 k.p.a.), mogą oni podważać prawidłowość takiej decyzji wyłącznie w trybie nadzwyczajnym. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia postanowień spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.