VII SA/Wa 828/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia dotyczącego zawieszenia postępowania skargę oddala Postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005r., znak: [...] odmówiono uchylenia postanowienia tego organu z dnia [...] czerwca 2003 r., zawieszającego postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania zbiorników betonowych służących hodowli ryb wraz z przebudowanym ujęciem wody z rzeki S., zlokalizowanych w B. na działkach nr [...] oraz zobowiązującego Z. L. do wystąpienia do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budowli w terminie do dnia 15 sierpnia 2003 r. W uzasadnieniu organ podał, że Z. L. w latach 1988-1996 wybudował, w warunkach samowoli budowlanej, zbiorniki betonowe służące hodowli ryb oraz dokonał przebudowy ujęcia wody z rzeki S., wobec czego wszczęto w tej sprawie postępowanie. W jego toku Z. L., ówczesny właściciel gruntów, potwierdził, iż to on był inwestorem. Organ wojewódzki postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 r. zawiesił postępowanie i zobowiązał Z. L. do wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Powodem takiego rozstrzygnięcia było to, że ówcześnie obowiązujący przepis art. 49 Prawa budowlanego nie pozwalał orzec nakazu rozbiórki, jeśli od dnia zakończenia budowy minęło 5 lat. Nakazywał jednak nałożyć na właściciela samowolnej zabudowy obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie takiego obiektu. Z wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie wystąpił J. L., opierając swoje żądanie na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec tego, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r., wznowiono postępowanie, ustalając w jego toku, iż J. L. stał się współwłaścicielem działek, na których zlokalizowane są samowolnie wybudowane obiekty w 1998 r., a zatem już po dokonaniu samowoli. Zdaniem organów J. L. nie był stroną postępowania w sprawie samowoli budowlanej, której inwestorem był inny podmiot, z tych względów odmówiono uchylenia postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Zażalenie na to postanowienie złożył J. L. a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wobec powyższego, J. L. złożył skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przytaczając okoliczność, iż jako współwłaściciel nieruchomości na której znajdują się obiekty wzniesione samowolnie winien być objęty działaniem postanowienia o zawieszeniu postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżony akt administracyjny nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zarzuty skargi są w części zasadne, uzasadnienie zaskarżonego aktu nie wskazuje prawidłowo przyczyn rozstrzygnięcia, lecz w ocenie sądu okoliczności te nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie, wydane na skutek wznowienia postępowania, odmawiające uchylenia postanowienia zawieszającego postępowanie toczące się w sprawie zbadania legalności budowli służących hodowli ryb, wzniesionych przez Z. L. Sąd zatem, rozpatrując sprawę ze skargi J. L., nie bada ani nie ocenia legalności postanowienia zawieszającego postępowanie, lecz jedynie okoliczności, które doprowadziły do odmowy uchylenia tego postanowienia z wniosku skarżącego J. L. Żądanie wznowienia postępowania w sprawie zawieszenia postępowania dotyczyło zmiany postanowienia zawieszającego w zakresie terminu wykonania obowiązku wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie, nałożonego tym postanowieniem na Z. L. U podstaw żądania J. L. leżała okoliczność, że po dacie zakończenia budowy obiektów stał się współwłaścicielem gruntu, na którym zostały one wzniesione, twierdził też, pomimo wcześniejszego odmiennego oświadczenia Z. L., iż był współinwestorem tej zabudowy. Organy administracji we wznowionym postępowaniu ustaliły, iż po samowolnym wybudowaniu obiektów przez Z. L., współwłaścicielem nieruchomości, na którym obiekty te wzniesiono, stał się J. L. Ustaliły też, że zawieszone postępowanie zostało podjęte i toczy się na podstawie obecnie obowiązujących przepisów, z pominięciem ówcześnie obowiązującego art. 49 Prawa budowlanego. Organ I instancji przeprowadził też analizę co do toku dalszego postępowania w sprawie legalizacji samowoli, dochodząc do wniosku, iż J. L. zmierza, przez wznowienie postępowania w sprawie zawieszenia postępowania, do stworzenia możliwości legalizacji samowoli na podstawie ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.). W tych okolicznościach doszło do odmowy uchylenia postanowienia w wznowieniu postępowania. Jak już wspomniano przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie legalność postanowienia o odmowie wznowienia zawieszonego postępowania, z tych też względów Sąd nie dokonuje ocen stanowiska zajętego przez organy w zakresie podstaw prawnych toczącego się postępowania w sprawie legalizacji, gdyż wykracza to poza przedmiot sprawy podlegającej kognicji Sądu. Kwestie te stały się, zdaniem Sądu, bez potrzeby przedmiotem analiz organu I instancji, jako nie należące do zakresu niezbędnego dla rozpatrzenia podstaw wznowionego postępowania i z tego powodu nie powinny mieć żadnego znaczenia dla dalszego biegu sprawy. Oceniając natomiast zaskarżone postanowienie należy uznać, że jest ono trafne, pomimo, iż organ wadliwie podał podstawy swojego działania. Zauważyć bowiem należało, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania, pomimo, iż zaskarżalne, nie jest podejmowane w odrębnej sprawie administracyjnej, lecz stanowi część postępowania administracyjnego, w tym przypadku sprawy związanej z wzniesieniem samowolnej zabudowy. Podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., nadaje bieg sprawie administracyjnej, a postanowienie o zawieszeniu nie wywiera już wpływu na jego dalszy bieg, gdyż jest wydawane tylko na czas konieczny do usunięcia przyczyny zawieszenia postępowania. W sferze skutków prawnych, podjęcie zawieszonego postępowania oznacza zatem uchylenie skutków zawieszenia postępowania. Jest więc oczywiste, że po podjęciu postępowania ustaje też możliwość uchylenia postanowienia o zawieszeniu, a tym bardziej możliwość uchylenia takiego postanowienia w trybie wznowienia postępowania. W takim stanie bez znaczenia pozostają przesłanki, które spowodowały wznowienie postępowania, zakończenie takiego postępowania - jeśli już zostało wznowione - może zostać rozstrzygnięte tylko przez wybór jednej z części alternatywy zawartej w art. 151 § 1 k.p.a. W tym zaś przypadku jako podstawę postanowienia zasadnie przyjęto art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. odmówiono uchylenia postanowienia. Rzeczywistym jednak powodem odmowy uchylenia tego postanowienia winno być to, iż postępowanie zostało podjęte a postanowienie o zawieszeniu utraciło rację bytu. Takie rozstrzygnięcie, nie powinno przesądzać jednak o toku dalszego postępowania, zastosowaniu w nim przepisów prawa materialnego, ani też o udziale w tym postępowaniu stron, w tym J. L., którego interes prawny, na ogólnych zasadach winien być oceniany we wznowionym postępowaniu. Jak jednak wspomniano, kwestie te wykraczają poza przedmiot sprawy rozpatrywanej obecnie przez Sąd. Podjęcie prób analizy stanu prawnego sprawy w zakresie przepisów mających zastosowanie we wznowionym postępowaniu, w okolicznościach tej sprawy było zatem zbędne, uchybienia te nie mogą jednak jako "inne naruszenie przepisów postępowania" w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia, skoro znaczenie mają tylko takie uchybienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.