VII SA/Wa 834/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lutego 2007 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala. Wojewoda (...) po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2000r zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z częścią administracyjną, zlokalizowanego na działkach nr ewid. (...) położonych w miejscowości (...), decyzją z dnia (...)grudnia 2006r znak: (...) na podstawie art. 156 § 1 kpa, art. 156 § 2, art. 158 w zw. z art. 157 § 1 i § 2 kpa stwierdził nieważność przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu podał, iż organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w sposób rażący naruszył art. 35 ust 1 pkt 1 a i 1 b ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Rażące naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 lit a polegało na braku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda (...) ustalił, iż w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) zatwierdzony Uchwałą Nr (...) Rady Gminy (...) z dnia (...) sierpnia 1994r ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr (...)z dnia (...) 09.1994r zgodnie z którym działki objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę położone były na terenie o symbolu (...) stanowiącym " teren upraw polowych i użytków zielonych. Wskazane rolnictwo ekologiczne". Działki te nie były więc położone na terenie o symbolu (...) wskazanym w decyzji Wójt Gminy (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia (...)11.2000r, który określał tereny rolne z dopuszczeniem mieszkalnictwa oraz usług i rzemiosła o uciążliwości nie przekraczającej granic zainwestowania. Zdaniem Wojewody (...) w przypadku stwierdzenia niezgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ wydający pozwolenie na budowę powinien zwrócić się do organu właściwego o sprawdzenie prawidłowości wydania decyzji o w. z. i z. t. i dopiero po tym rozstrzygnięciu orzekać w przedmiocie pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody (...) rażące naruszenie przepisu art. 35 ust 1 pkt 1 b ustawy z dnia 7 lipca 1994r- Prawo budowlane polegało na braku zgodności projektu zagospodarowania działki z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia (...).11.2000r odnośnie działek ewidencyjnych wchodzących w skład terenu inwestycji. Organ ustalił, iż w decyzji o pozwoleniu na budowę zatwierdzono plan zagospodarowania działki składającej się z większej liczby działek ewidencyjnych niż wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda (...) uznał również, iż dla części działek inwestor nie miał ustalonych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania inwestora R. P., decyzją z dnia (...) lutego 2007r znak: (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż kontrolowana decyzja została wydana niezgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na brak co do zgodności działek ewidencyjnych. Mianowicie decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje większą liczbę działek ewidencyjnych od wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy ustalił, iż trzy działki objęte decyzją o pozwoleniu na budowę nie zostały uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego doszło do naruszenia art. 39 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym, a także art. 34 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane, które ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa dlatego należy kontrolowaną decyzję wyeliminować z obrotu prawnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 2 kpa podnosząc wywołanie nieodwracalnych skutków prawnych związanych z wybudowaniem projektowanej inwestycji. Ponadto na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniósł, iż niezgodność pomiędzy numerami działek podanymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z numerami działek wymienionymi w decyzji o pozwoleniu na budowę wynika z oczywistej omyłki organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i omyłki te nie stanowią rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie zarówno Wojewoda (...) jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznali, iż kontrolowana w nadzwyczajnym trybie postępowania decyzja Wójta Gminy (...) z dnia (...) grudnia 2000r o pozwoleniu na budowę wydana została niezgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co w konsekwencji winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności. Z decyzji Wójta Gminy (...) z dnia (...) listopada 2000r o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji wynika, iż inwestycja usytuowana zostanie na działkach o nr ewid. (...) położonych w miejscowości (...) i będzie realizowana na terenach oznaczonych symbolem symbolem (...) jako tereny rolne z dopuszczeniem mieszkalnictwa oraz usług i rzemiosła o uciążliwości nie przekraczającej granic lokalizacji. Natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) grudnia 2000r Wójt Gminy (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z częścią administracyjną, zlokalizowanego na działkach nr ewid. (...) położonych w miejscowości (...). Zgodnie zatem z decyzją o pozwoleniu na budowę, projektowana inwestycja obejmuje trzy działki o numerach ewidencyjnych (...) które nie zostały wymienione w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu natomiast nie obejmuje dwóch działek o numerach ewidencyjnych (...) wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Niezgodność działek ewidencyjnych wchodzących w skład terenu inwestycji nie może zostać oceniona wbrew twierdzeniom skarżącego jako oczywista omyłka organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący po otrzymaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mógł zakwestionować jej prawidłowość. Skarżący tego nie uczynił, a obecnie decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) maja 2006r wskutek stwierdzenia jej nieważności. Należy podkreślić, iż stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 89, poz 415 ) oraz art.35 ust 1 lit b ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane ( Dz.U. nr 89, poz 414 ze zm ). Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Wójt Gminy (...) wydając decyzję z dnia (...) grudnia 2000r o pozwoleniu na budowę był bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie mógł rozstrzygać wbrew treści decyzji dopóki pozostawała ona w obrocie prawnym. Oznacza to, że Wójt Gminy (...) orzekając o pozwoleniu na budowę nie mógł wydać decyzji w której teren inwestycji został określony w sposób odmienny od warunków ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak zgodności projektu zagospodarowania działki z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został prawidłowo uznany przez Wojewodę (...) za rażące naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane. Rażące naruszenie powołanego wyżej przepisu art. 35 ust 1 pkt 1 lit b ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane stanowi wystarczającą przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie częściowej nieważności kontrolowanej decyzji nie było możliwe z uwagi na charakter planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego. W związku z ustaleniem przez Wojewodę (...), iż kontrolowana decyzja zapadła z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego przewidującego między innymi sprawdzanie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zgodności projektu zagospodarowania działki z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego należy zauważyć, iż owo sprawdzanie do czasu wyeliminowania z obrotu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczyć może jedynie tego, czy po dacie wydania decyzji przewidzianej w art. 47 ustawy z 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaszły zmiany w treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (wyrok NSA z dnia 6 stycznia 1999r, IV S.A. 2246/97, LEX nr 46694 ). Zarzut skargi, iż zrealizowanie inwestycji na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności jest bezzasadny. Stanowisko takie reprezentowane przez Sąd Najwyższy nie zostało przyjęte w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od dawna został utrwalony pogląd z którego wynika, iż zrealizowanie inwestycji nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego lecz wyłącznie skutek faktyczny ( wyrok NSA z dnia 23.12.1999r, IV S.A. 2144/97, LEX nr 48710, wyrok NSA z dnia 12.05.1998r, I S.A. 2133/97, LEX nr 44496, wyrok NSA z dnia 03.03.1998r, IV S.A. 1902/97, LEX nr 45672, wyrok NSA z dnia 30.06.1998r, IV S.A. 1374/96, LEX nr 43233 ). W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), skargę oddalił.