VII SA/Wa 837/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2006 r. sprawy ze skargi E. B. oraz S. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na rozbudowę I. skargę oddala , II. zasadza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat J. J. z Kancelarii Adwokackiej [...] kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, III. zasadza ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat G. H. z "Biura Adwokackiego" s.c., ul. [...] kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych oraz kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych stanowiącą 22% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, łącznie kwotę 305 (trzysta pięć) złotych. Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] lipca 2005r. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlanego (Dz.U. z 2003r., nr 207 poz. 2016 z późn, zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. T. N. pozwolenia na dobudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. działając na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98 poz. 1071 z późn.zm.) po rozpoznaniu wniosku E. B. i S. B. – odmówił wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej wydanej przez Starostę Powiatu [...]. W ocenie wnioskodawczyń zostały one pominięte w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo, iż są stroną postępowania. Wydana decyzja naruszyła ich uzasadniony interes w związku z ograniczeniem dostępu światła do pomieszczeń budynku mieszkalnego, co jest niezgodne z przepisami określonymi w § 13 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji wyjaśnił, iż zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Projektowana rozbudowa na działce [...] nie wprowadza w tym przypadku ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu działki skarżących, gdyż z analizy zawartej w opisie do projektu zagospodarowania działki wynika jednoznacznie, że zostały spełnione warunki określone § 13 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia tzn. wysokość projektowanej rozbudowy wynosząca 8.99 jest mniejsza od dopuszczalnej wynoszącej 9.05m. W opinii Starosty [...] obszar oddziaływania dobudowy nie wykracza poza granice działki inwestora, a zatem nie zaistniały przesłanki do uznania wnioskodawczyń za strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2006r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania E. B. i S. B. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2006r. W ocenie organu odwoławczego wnioskodawczyniom nie przysługuje przymiot strony w rozumieniu obowiązującego w tym zakresie art. 28 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy działka nr ewid. [...] stanowiąca własność skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. Odległość bowiem między rozbudowywaną częścią budynku a granicą działki skarżących jest zgodna z przepisami prawa budowlanego tj. z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto jak wynika z projektu zagospodarowania działki w powyższym przypadku odległość dobudowywanego budynku do granicy działki skarżących wynosi 3,10m co nie narusza wyżej cytowanego przepisu. Omawiana rozbudowa nie narusza również § 13 ust. 1 pkt 1a i 2 wyżej cytowanego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy "Schematu przesłaniania" sporządzonego przez uprawnionego projektanta poziom dolnej krawędzi okna w budynku na działce nr 3136 znajduje się na wysokości 2,10 m od poziomu terenu, w tej sytuacji by spełnić warunek w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczenia w istniejącym budynku sąsiednim zgodnie z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wysokość projektowanej rozbudowy może wynosić 9,05m. Wysokość zaprojektowana zaś wynosi 8,99, zatem przepisy dotyczące czasu nasłonecznienia nie zostały naruszone. W ocenie Wojewody [...] przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje w żaden sposób na nieruchomość skarżących zasadnym więc była odmowa wznowienia postępowania. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006r. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. B. i S. B. wnosząc o jej uchylenie. Skarżące podały, iż są właścicielkami nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestora. W ocenie strony skarżącej wybudowany obiekt nie spełnia warunków przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie zapewnia bowiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto ściana z oknami skierowana w stronę nieruchomości skarżących znajduje się w odległość około 3 metrów, co jest sprzeczne z przepisami ww. rozporządzenia. Naruszono również § 57 ust. 1, gdyż pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości. W ocenie skarżących dostęp światła w pomieszczeniu znajdującym się od strony granicy nie jest zapewniony nawet w minimalnym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stanowiącą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją (postanowieniem) ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadą wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Zgodnie z poglądami doktryny odmowa wznowienia postępowania możliwa jest w razie gdy wznowienie postępowania z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 §1 i 2 kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia. Z przyczyn przedmiotowych odmowa wznowienia będzie miała miejsce, gdy strona żąda wznowienia w sprawie, w której organ działał w innej formie, np. umowy cywilnej, czynności materialno technicznych, formie zaświadczenia, gdy sytuacja jednostki jest kształtowana z mocy prawa, gdy sprawa nie jest zakończona decyzją ostateczną lub gdy strona opiera żądanie na podstawie rażącego naruszenia prawa. Z przyczyn podmiotowych odmowa wznowienia następuje, gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Przy czym w postępowaniu w sprawie wznowienia mamy do czynienia z tą samą stroną co w postępowaniu zwykłym. Pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Wskazać trzeba, iż artykuł 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi lex specialis do art. 28 kpa i określa, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania obiektu, będącego przedmiotem tego postępowania. Natomiast stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez pojęcie: "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. W artykule 28 cyt. ustawy przyjęto, że legitymacja procesowa ma charakter obiektywny, nakazujący ustalenie, przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, przepisów, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie ustalenia kręgu występujących w nim stron. W świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wystarczy przekonanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, że ma on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Nie każdy jednak związek między sferą subiektywnych praw i obowiązków podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, że podmiot ten posiada w danej sprawie interes prawny. W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął w zaskarżonej decyzji, że podmioty wnoszące odwołanie nie wykazały w sprawie przesłanek ograniczających zagospodarowanie ich terenu a tym samym naruszenie prawem chronionego interesu. Podkreślenia wymaga fakt, iż skarżące są właścicielkami działki położonej poza strefą oddziaływania obiektu. Ponadto z projektu zagospodarowania działki, wynika, iż oświetlenie i nasłonecznienie budynku na działce sąsiedniej tj. o nr [...] odpowiada warunkom określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Również odległość dokonanej dobudowy od granicy z działką sąsiednią, która wynosi 3,10 m jest zgodna z wymogami określonymi w ww. przepisach. Funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji nie pogorszy warunków życia ani nie spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością skarżących. Rozbudowa obiektu nie narusza prawa własności i nie utrudnia korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. W tym miejscu należy podnieść, że skarga, mimo, iż zaskarżona decyzja odmawiająca wznowienia postępowania, odmówiła przymiotu strony skarżącym – zawiera zarzuty merytoryczne do decyzji, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę. Rozpoznanie skargi w tym zakresie wykraczałoby poza ramy niniejszego postępowania sądowego. Jego przedmiotem jest bowiem wyłącznie ocena, czy skarżący posiadają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym wznowienia postępowania administracyjnego. Na marginesie wskazać jednakże należy, iż pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty stron wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu należało przyjąć - co zasadnie zrobił Wojewoda [...] - że interes skarżących w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego. Ten zaś, mimo że ważny dla zainteresowanych, nie dawał podstaw do uznania ich za stronę postępowania w rozumieniu art. 28 kpa i 28 ust 2 Prawa budowlanego. Bez spełnienia tych przesłanek postępowanie nie mogło być wznowione, gdyż tylko wniosek spełniający wymogi wskazanych przepisów jest z nimi zgodny i powoduje, że postanowienie o wznowieniu ma podstawę prawną. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.