VII SA/Wa 837/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz C. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 28 i 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku C. Sp. z o.o. w W. z dnia [...] października 2007 r., wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia realizacji inwestycji dotyczącej "nośnika reklamowego" na dz.ew. [...], obr. [...], przy ulicy [...]w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że budowa obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalonym w dniu [...] października 2006 r. przez Radę Miasta W. (uchwała nr [...]). Od powyższej decyzji złożył odwołanie inwestor – C. Sp. z o.o. w W. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ ocenił, że kwestionowana decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Wskazał, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wojewoda [...] wyjaśnił, iż na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalony przez Radę Miasta W. w dniu [...] października 2006 r. Przepis § 5 określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno - plastycznych i stanowi, iż maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej - 12 m². Organ zauważył, że zgodnie z przedstawionym przez inwestora projektem, wysokość planowanej inwestycji wynosi 9,7 m, a powierzchnia tablicy ekspozycyjnej wynosi 18 m², co jest sprzeczne z w/w planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, do zamierzonej inwestycji – jako budowli będącej wolno stojącym, trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym – nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda [...] powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, zgodnie z którym wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ podniósł, iż z dołączonego do zgłoszenia projektu na przedmiotową inwestycję wynika, iż składa się ona z tablicy reklamowej o wymiarach 6 x 3 m, zagłębionego w ziemi fundamentu żelbetowego o wymiarach 2,5 x 4,2x 0,5 m. Konstrukcja stalowa o wysokości 6,7 m. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to 9,7 m. Powyższe wymiary uzasadniały - w ocenie organu odwoławczego - uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. W związku z tym, brak było merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wniosła C. Sp. z o.o. w W., zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci przepisu: a) art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, polegającego na błędnej wykładni tego przepisu przez organ odwoławczy, a tym samym przyjęciu, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci montażu urządzenia reklamowego na działce przy ul. [...]w W., nie została wydana z uchybieniem trzydziestodniowego terminu; b) art. 29 ust. 2 pkt. 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ odwoławczy, że: - przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane nie dotyczy i nie ma zastosowania do wolnostojącego trwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego, a jego realizacja wymaga, co do zasady, pozwolenia na budowę ; - załączenie do zgłoszenia projektu budowlanego wykonanego przez uprawnionego projektanta wraz z zaświadczeniem o przynależności do samorządu zawodowego, którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, przesądza o bezskuteczności zgłoszenia dokonanego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy , albowiem projekt budowlany wymagany jest, jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę . W konkluzji skargi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. i umorzenie postępowania w przedmiocie sprzeciwu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga C. Sp. z o.o. w W. jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga zasługuje na uwzględnienie. Wyżej określonej kontroli Sądu podlegała w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r., którą organ wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ustawieniu nośnika reklamowego. Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, inwestor winien dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych może on przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Z treści przywołanego przepisu wynika jednoznacznie, że organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie robót budowlanych przysługuje, tylko 30 – dniowy termin na zgłoszenie sprzeciwu, po upływie którego organ - jeśli nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia - traci kompetencję do działania w sprawie. Zasadnie podnosi strona skarżąca, iż w niniejszej sprawie Wojewoda [...] naruszył przepisy prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i dokonał jego błędnej wykładni, co doprowadziło do przyjęcia przez ten organ, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. wnosząca sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci montażu urządzenia reklamowego na działce przy ul. [...] w W., nie została wydana z uchybieniem trzydziestodniowego terminu. Stwierdzić trzeba, iż naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane dopuścił się także Prezydent W. wnosząc decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. sprzeciw, po terminie określonym art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - a więc w momencie gdy utracił już kompetencje do działania w sprawie. Wskazać należy, iż termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane do wniesienia przez organ sprzeciwu jest terminem prawa materialnego, który został wyznaczony przez ustawodawcę dla organu a nie dla strony czy doręczyciela. Ponadto wskazać należy, iż termin ten jest terminem do załatwienia sprawy. Wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie (nadanie) decyzji przez organ. Nie można przy tym utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu albowiem od chwili wysłania (nadania) pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Zatem nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działania organu jak i działania, np. poczty polskiej oraz stron, które również mogą wpływać na losy pisma. Zdaniem Sądu dla określenia daty z jaką termin do wniesienia sprzeciwu uważa się za zachowany należy sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 kpa. W myśl art. 57 § 5 kpa termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo - a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw - zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej. Nawiązanie do treści art. 57 § 5 kpa przy ocenie, czy organ zachował termin 30 - dniowy do wniesienia sprzeciwu z jednej strony obliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś jest niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która z kolei skutkowała będzie uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30 - dniowego pozwala na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuża ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpływa na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06, Nr Lex 319177). Z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżąca Spółka dokonała, w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, zgłoszenia zamiaru zainstalowania przy ul. [...]w W., urządzenia reklamowego o wymiarach 6 m x 3 m. Zgłoszenie inwestycji zostało skutecznie doręczone do organu I instancji w dniu [...] października 2007 roku, co potwierdza stosowna adnotacja wpływu bezpośredniego (pieczęć z datownikiem) dokonanego w siedzibie Urzędu [...]. Z akt niniejszej sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] listopada 2007 roku, organ I instancji wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania przedmiotowych prac budowlanych nadając tę decyzję w dniu 20 listopada 2007 r. w placówce pocztowej - Urząd Pocztowy Nr [...]. Fakt ten potwierdza datownik odbity na znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, która była skierowana do skarżącej Spółki. Mając na uwadze poczynione wyżej uwagi co do sposobu liczenia zachowania przez organ terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, stwierdzić trzeba, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji powinien w sytuacji uzasadniającej wniesienie sprzeciwu, wydać i nadać stronie postępowania decyzję administracyjną, w terminie trzydziestodniowymi liczonym od dnia wpłynięcia zgłoszenia, tj. od dnia 19 października 2007 roku. 30 – dniowy termin na zgłoszenie sprzeciwu, po upływie którego organ utracił kompetencję do działania mijał w niniejszej sprawie wraz z upływem dnia 19 listopada 2007 r., dlatego też wniesienie przez Prezydenta W. sprzeciwu poprzez nadanie decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. w dniu 20 listopada 2008 r. uznać należało za dokonane z uchybieniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w pkt I sentencji wyroku. Na mocy art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w pkt II wyroku. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.