VII SA/Wa 839/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r. Nr [...] W skardze z dnia 2 marca 2011r. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na realizację parku "[...]" - strona skarżąca Towarzystwo [...] w [...] - wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r. Nr [...]. Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała, że wykonanie ww. decyzji z dnia [...] września 2009r. może spowodować nieodwracalne zniszczenie terenu wyjątkowo przyrodniczo cennego, poprzez zamiar zrealizowania inwestycji bez uzyskania wymaganej decyzji środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powyższego przepisu przede wszystkim wyłaniają się dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżących, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji (vide postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 11 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 1835/10). W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej nie może być uwzględniony z tego względu, że skarżąca w ogóle nie wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Strona skarżąca zaskarżyła do sądu postanowienia wydane w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 k.p.a., które jest postępowaniem nadzwyczajnym w stosunku do postępowania zwykłego, w którym została wydana decyzja z dnia [...] września 2009r. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania strona skarżąca objęła wyłącznie decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2009r., a więc decyzję wydaną w innym postępowaniu w stosunku do postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone do Sądu postanowienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.