VII SA/Wa 839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odmówić J. R. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 lutego 2016r. po rozpoznaniu skargi J. R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2015r., znak: [...] odrzucił skargę, z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem ustawowego terminu. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w trybie art. 73 p.p.s.a w dniu 1 marca 2016r. W dniu 17 marca 2016r. do Sądu wpłynęło pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy którym przesłał pismo J. R. K. z dnia 7 marca 2016r. (data nadania w urzędzie pocztowym 10 marca 2016r.) oraz pismo J. R. K. reprezentowanego przez adwokata A. B. z dnia 8 marca 2016r. (nadane w urzędzie pocztowym w dniu 8 marca 2016r.) zawierające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego na ww. postanowienie. W dniu 14 marca 2016r. do Sądu wpłynęło pismo J. R. K. reprezentowanego przez adwokata A. B. w załączeniu do którego dołączono wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi do sądu. W piśmie tym wskazano, iż czynność będąca przedmiotem niniejszego wniosku o przywrócenie terminu (wniesienie skargi do sądu administracyjnego) została już dokonana przez skarżącego. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienie skargi uzasadniono tym, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną ruchowo, ma trudności z poruszaniem się oraz choruje przewlekle również na wiele innych schorzeń. Wskazano, iż w miejscowości skarżącego nie ma placówki pocztowej. Nadto zaznaczono, iż skarżący nie zna prawa i że działał wówczas bez pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy i jednocześnie wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z kolei brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, iż przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej może być jedynie choroba nagła, która powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I OZ 211/09). Z uzasadnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu wynika, że taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, bowiem wskazywana niepełnosprawność, trudności z poruszaniem to choroba mająca charakter przewlekły i trwająca już od dłuższego czasu. Tym samym nie można uznać jej za nagłą przeszkodę, która uniemożliwiła skarżącemu wniesienie skargi w ustawowym terminie. Podkreślić należy, iż wskazywanie przez skarżącego, iż cierpi na inne przewlekłe schorzenia same w sobie nie stanowią przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu, bowiem osoba dotknięta przewlekłymi schorzeniami jest świadoma swego stanu zdrowia, choroba nie stanowi dla niej zaskoczenia, nie skutkuje niespodziewaną dysfunkcją aktywności życiowej i społecznej. Dopiero, gdy schorzenie doprowadzi do nagłego zakłócenia biegu czynności życiowych, wówczas można mówić o tym, że pojawiają się okoliczności niespodziewane, które mogą po spełnieniu innych warunków ustawowych uzasadniać przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, lecz wystąpienie tego rodzaju sytuacji strona jest zobowiązana jest uprawdopodobnić. W ocenie Sądu powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w ustawowym terminie. Skarżący nie wykazał bowiem, aby aktualny stan zdrowia uniemożliwiał mu zachowanie terminu do wniesienia skargi. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił, że wystąpiły nasilone dolegliwości związane z chorobami i trwały w okresie biegu terminu do wniesienia skargi. Skarżący nie wykazał także, że w terminie do wniesienia skargi nie miał możliwości wyręczenia się w tej sprawie inną osobą. Nie stanowi także okoliczności do przywrócenia terminu fakt, iż w miejscowości w której mieszka skarżący nie ma placówki pocztowej. Należy bowiem pokreślić, iż skarżący w ustawowym terminie nadał skargę w urzędzie pocztowym lecz bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie natomiast za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżony akt. Powyższa okoliczność świadczy o tym, iż skarżący pomimo problemów zdrowotnych miał możliwość bądź osobiście, bądź też za pomocą osób trzecich dokonać uchybionej czynności. Wskazać należy, iż przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt. II OZ 712/08 ). Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że w sprawie nie zaistniała żadna obiektywna i zewnętrzna przeszkoda, której skarżący nie mógłby uniknąć przy dochowaniu należytej staranności. W konsekwencji uchybienie terminu nastąpiło na skutek zaniedbania w prowadzeniu sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia