VII SA/Wa 840/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Zdanowicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg D.W., M.W., J.W. i M.W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: oddalić wniosek D. W. o wykładnię wyroku Sądu z dnia 9 maja 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skarg D.W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007r. znak: [...], wyrokiem z dnia 9 maja 2008r. oddalił skargę D. W. i M. W. oraz odrzucił skargę J. W. i M. W.. Pismem z dnia 21 maja 2008r. (data wpływu do Sądu 28 maja 2008r.) D. W. wniosła m.in. o dokonanie wykładni wydanego orzeczenia Sądu z dnia 9 maja 2008r. W złożonym wniosku skarżąca zadaje pytania do Sądu m.in. "kiedy istnieje nieważność postępowań w określonej w sprawie, brak rozpraw, nie rozpoznany wniosek z dnia 24 sierpnia 2005r. złożony wcześniej od zażalenia" oraz zwraca się o wyjaśnienie "z jakich powodów wniosek skarżących z dnia 26 listopada 2005r. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] i [...] skierowany do GINB w W. nie został rozpoznany, a WSA rozpoznał zupełnie inną sprawę do decyzji [...] i [...] nie rozpoznając odwołania skierowanego do GINB w W. z dnia 25 sierpnia 2005r. do decyzji PINB nr [...] i [...] ". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Złożony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu wyrok z dnia 9 maja 2008r. jest kompletny zawiera rozstrzygnięcie i uzasadnienie, których treść nie budzi wątpliwości określonych w art. 158 ww. ustawy. Podkreślić należy, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W niniejszej sprawie zarówno sentencja jak i uzasadnienie wyroku są jasne i czytelne. Jednocześnie należy, zaznaczyć, iż podjęta przez skarżącą polemika z podjętym rozstrzygnięciem nie znajduje podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 158 cytowanej wyżej ustawy. Wobec powyższego orzeczono, jak w sentencji postanowienia.