VII SA/Wa 840/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi J M na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Główny Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), w związku z art. 103 ust. 1 pkt 4 i art. 104 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594), po rozpoznaniu odwołania J M (dalej jako "skarżąca") od decyzji nr [...][...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 2500 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w punkcie małej gastronomii pn. [...] zlokalizowanym ma parkingu w [...],[...] w zakresie produkcji i obrotu żywnością, bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W związku ze zgłoszeniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] przeprowadzili w dniu [...] września 2015 r. kontrolę sanitarną w punkcie małej gastronomii pn. [...] zlokalizowanym na parkingu w miejscowości Sanie. Podczas kontroli stwierdzono, że w punkcie małej gastronomii pn. [...] J M prowadziła działalność w zakresie sprzedaży: napojów bezalkoholowych w opakowaniach jednostkowych producenta oraz gorących napojów w naczyniach jednorazowego użytku, kiełbasy kupowanej w sklepach i opiekanej na miejscu na grillu, grochówki produkowanej w domu skarżącej i odgrzewanej na miejscu w kuchni polowej, karkówki uprzednio peklowanej w domu skarżącej i opiekanej na miejscu na grillu - bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Ponadto ustalono, iż transport wyrobu gotowego (zupy grochowej) oraz innych środków spożywczych (karkówka surowa, kiełbasa itd.) odbywa się z użyciem własnego środka transportu również nie posiadającego decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. W protokole kontroli sanitarnej nr [...] wskazano, że zakład stanowi drewniana wiata przedzielona na dwie części. Część pierwsza wyposażona jest w kuchnię polową - wojskową opalaną drewnem, w której znajdują się cztery zamykane kotły. W czasie kontroli stwierdzono w jednym kotle zupę grochową w pozostałych trzech kotłach znajdowała się woda. W części tej znajduje się także grill opalany brykietem, na którym poddawana jest obróbce cieplnej karkówka i kiełbasa, lada sprzedaży, szafka kuchenna gdzie znajdują się fartuchy czyste, dokumenty. Część drugą stanowi tzw. "zaplecze", wyposażone w urządzenie chłodnicze, znajduje się pojemnik plastikowy z marynowaną karkówką, kiełbasa w woreczku foliowym, napoje bezalkoholowe. W drugiej części urządzenia chłodniczego znajduje się zamrażarka w której przechowywane są różne napoje bezalkoholowe. Do wiaty przylega "domek drewniany", w którym znajduje się kuchenka gazowa dwupalnikowa. Znajduje się tam także szafka zamykana, gdzie przechowywane są naczynia jednorazowego użytku, oraz regał, w którym przechowywana jest kawa rozpuszczalna, herbata i chleb. W tym samym pomieszczeniu ulokowano umywalkę do mycia rąk z dopływem bieżącej zimnej wody z pobliskiej studni. Obok kuchni polowej znajduje się przenośny baniak 20 l na wodę z kranikiem - z którego czerpana jest woda do mycia rąk - woda niewiadomego pochodzenia. Wydzielono tzw. "domek drewniany" w odległości ok. 15 m od wiaty, w którym przetrzymywane są napoje bezalkoholowe oraz woda w pojemnikach 6 l służąca do przygotowywania kawy i herbaty oraz naczynia jednorazowego użytku w opakowaniu zbiorczym producenta oraz zapas brykietu. Toaleta dla właścicieli znajduje się w samochodzie campingowym unieruchomionym obok bez przedsionka z umywalką do mycia rąk. Prąd do zakładu dostarczany jest z agregatu prądotwórczego. W wyniku kontroli upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] stwierdzili również: brak przygotowalni wstępnej w zakładzie - obróbka surowców odbywa się w domu prywatnym właścicielki, brak wydzielonego miejsca na środki czystości oraz sprzęt służący do mycia i dezynfekcji, brak zmywalni naczyń transportowych, którymi przewożona jest żywność - według oświadczenia właścicielki mycie termosów odbywa się w domu prywatnym, brak zapewnionych prawidłowych warunków do mycia drobnego sprzętu pomocniczego (brak zlewozmywaka z dopływem bieżącej wody ciepłej i zimnej), brak podłączenia punktu małej gastronomii do sieci wodno-kanalizacyjnej, brak okazania do wglądu wyników badania wody pochodzącej ze studni, brak aktualnego orzeczenia lekarskiego do celów sanitarno - epidemiologicznych właścicielki J M (okazane zaświadczenie ważne do dnia 01.08.2015 r.), wszystkie powierzchnie robocze w zakładzie są trudne do utrzymania w czystości, niewłaściwy stan sanitarny zewnętrznej powierzchni kuchni polowej, brak zabezpieczenia zakładu przed szkodnikami, niewłaściwe przechowywanie pojemników transportowych oraz drobnego sprzętu pomocniczego (np. termos z resztkami grochówki stwierdzono na trawie przy wiacie), brak wydzielonej szatni dla personelu - odzież ochronna przechowywana w szafce w budynku obok, brak osobnej toalety dla klientów, brak opracowanej dokumentacji GHP oraz dokumentacji systemu HACCP. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w dniu [...] września 2015 r. decyzją nr [...] nakazał unieruchomienie punktu małej gastronomii pn. [...], mieszczącego się przy parkingu w [...]. Ww. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W tym samym dniu dokonano zamknięcia zakładu zgodnie z postanowieniami ww. decyzji. W wyniku wniesionego odwołania od powyższej decyzji, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we [...], decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] uznając zarzuty strony za niezasadne. Pismem z dnia [...] września 2015 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] zwrócił się do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z wnioskiem o nałożenie kary pieniężnej na J M w związku z faktem prowadzenia działalności w zakresie produkcji i obrotu żywnością bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów. W dniu [...] grudnia 2015 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we [...] działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 i art. 104 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, decyzją nr [...], znak: [...] nałożył na J M karę pieniężną w wysokości 2 500 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w punkcie małej gastronomii pn. [...] zlokalizowanym ma parkingu w [...],[...][...] w zakresie produkcji i obrotu żywnością, bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach określonych w art. 63 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz w art. 6 rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J M wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca zarzuciła nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nadmierną dolegliwość kary w stosunku do stopnia zawinienia. Skarżąca podniosła, że oferowane potrawy były przywożone do punktu gastronomicznego z domu skarżącej w hermetycznych termosach i nie były narażone na kontakt z otoczeniem. Ponadto w punkcie stosowane były wyłącznie naczynia i sztućce jednorazowego użytku. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 i 63 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zakłady które produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz zakłady, które wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjęte urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej, muszą dokonać rejestracji i uzyskać zatwierdzenie w drodze decyzji wydawanej przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Ponadto stosownie do art. 64 ww. ustawy, podmiot działający na rynku spożywczym powinien złożyć wniosek o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestrów zakładów w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 i 3 ww. ustawy. Zatwierdzenie dokonywane jest na wniosek podmiotu oraz na podstawie kontroli zakładu przeprowadzonej przez pracowników terenowo właściwej stacji sanitarno- epidemiologicznej, w trakcie której sprawdzane jest spełnienie przez zakład wymagań higienicznych i technicznych. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że wymagania higieniczne i techniczne dla zakładów produkcji i obrotu żywnością zostały określone w załączniku nr II do rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego, J M zasadnie została ukarana karą pieniężną. Organ odwoławczy wskazał, że w protokole z kontroli sanitarnej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] udokumentowano, że punkt małej gastronomii pn. [...] zlokalizowany na parkingu w miejscowości [...] oraz środek transportu wykorzystywany do przewozu wyrobu gotowego (zupy grochowej) oraz innych środków spożywczych (karkówka surowa, kiełbasa itd.) nie został zgłoszony do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. W ocenie organu odwoławczego protokół kontroli sanitarnej został sporządzony prawidłowo i w pełni odpowiada warunkom określonym w przepisach prawa dla tego rodzaju dokumentu. Organ zaznaczył, że strona podpisała protokół kontroli nie wnosząc żadnych uwag i zastrzeżeń do stwierdzonego stanu faktycznego, w związku z tym zaakceptowała ustalenia faktyczne zapisane w tym protokole. Główny Inspektor Sanitarny wskazał również, że wymierzenie kary jest obligatoryjne w przypadku stwierdzenia jednego z uchybień, o których mowa w art. 103 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Zdaniem Głównego Inspektora Sanitarnego kara pieniężna w wysokości 2 500 zł jest karą wymierzoną w wysokości przewidzianej przepisami prawa żywnościowego za to naruszenie. Ponadto organ odwoławczy uznał stopień szkodliwości czynu za wysoki, gdyż w punkcie małej gastronomii [...], J M przez okres ok. czterech miesięcy prowadziła działalność bez nadzoru Państwowej Inspekcji Sanitarnej w nieodpowiednich warunkach sanitarno- technicznych z naruszeniem przepisów prawa żywnościowego. Oceniając dotychczasową działalność podmiotu i wielkość produkcji zakładu organ odwoławczy wskazał, że działalność prowadzona była od 29 kwietnia 2015 r. do dnia 3 września 2015 r. - na niewielką skalę, ograniczoną do produkowania i wprowadzania do obrotu środków spożywczych takich jak grochówka, pieczona karkówka i kiełbasa, chleb, napoje bezalkoholowe, a dochód z prowadzonej działalności był mały (przychód na dzień 1 września 2015 r. wyniósł 138,5 zł, na dzień 2 września 2015 r. wyniósł 104 zł, na dzień 3 września 2015 r. wyniósł 152,5 zł). Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że organ wziął pod uwagę, iż przedsiębiorca zajmował się produkcją i wprowadzaniem do obrotu żywności w ograniczonym asortymencie na niewielką skalę, tym samym posiada ograniczone możliwości finansowe. Z tego względu, miarkując wysokość kary, za właściwe uznał nałożenie kary w średniej granicy w jakiej organ może orzekać, tj. w wysokości 2500 zł. Skargę na powyższą decyzję złożyła J M wnosząc o jej uchylenie. W ocenie skarżącej, określona w decyzji kara w wysokości 2500 zł jest niewspółmierna do prerogatyw określonych w art. 104 § 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i w sposób znaczący i nieuzasadniony odbiega od dolnej granicy określonej w art 103 ust. 2 pkt 2 ustawy. Skarżąca wskazała, że nieruchomość w Saniach nabyta została z wyłącznym celem zorganizowania na niej sezonowego punktu małej gastronomii, gdzie wcześniej taka działalność była prowadzona. Od momentu nabycia nieruchomości skarżąca wraz z mężem podejmuje działania mające na celu dostosowanie tej nieruchomości do warunków zorganizowania na niej punktu małej gastronomii - uporządkowano teren, który został w maksymalnie możliwym stopniu oddzielony od otaczających go innych nieruchomości, zakupione zostały dwa agregaty prądotwórcze w celu zapewnienia ciągłości zasilania w energię elektryczną, zakupiono pojazd kempingowy, w którym znajduje się toaleta spłukiwana wodą oraz umywalka do mycia rąk z dopływem ciepłej i zimnej wody odkryto, uporządkowano studnię i zakupiono hydrofor dla zapewnienia dostępu do wody bieżącej. Skarżąca podkreśliła, że potrawy nie były przygotowywane w punkcie gastronomicznym, tylko tam podgrzewane, dlatego biorąc pod uwagę skalę prowadzonej działalności skarżąca uważa, że nie było potrzeby wyodrębniania pomieszczeń przygotowalni wstępnej, gdzie prowadzone byłyby czynności związane z oczyszczaniem warzyw używanych w procesie przygotowywania grochówki, gdyż te czynności były dokonywane w domu skarżącej. Skarżąca podniosła, że potrawy przywożone były do punktu gastronomicznego z domu skarżącej w hermetycznych opakowaniach oraz termosach i nie były narażone na kontakt z otoczeniem, tym samym zarzut, że samochód którym były one dowożone nie posiadał dokumentów dopuszczenia do ich kontaktu z żywnością, skarżąca uważa za chybiony. Zdaniem skarżącej sprzedawane potrawy i napoje nie stanowiły zagrożenia dla życia lub zdrowia konsumentów. Skarżąca wskazała ponadto, że nałożona na nią grzywna jest nadmiernie uciążliwa ponieważ uzyskane przychody z prowadzenia punktu nie przekroczyły 1000,00 zł w krótkim okresie prób uruchomienia punktu. Ponadto skarżąca od kilkunastu lat jest osobą niepracującą, będącą na utrzymaniu męża emeryta i nie posiad źródeł dochodów pozwalających na zapłacenie tej grzywny. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2016r., utrzymująca w mocy decyzję nr [...] [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] wymierzającej karę pieniężną w wysokości 2500 zł w związku z faktem prowadzenia działalności w punkcie małej gastronomii pn. [...] zlokalizowanym ma parkingu w [...], [...] w zakresie produkcji i obrotu żywnością, bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów. Obowiązek zatwierdzenia zakładu, wynika z przepisów art. 61-64 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 31 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 191 z 30.04.2004, str. 1; Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, z późn. zm.). Zgodnie z art. 61 i 63 ww. ustawy zakłady, które produkują lub wprowadzają do obrotu żywność pochodzenia niezwierzęcego oraz zakłady, które wprowadzają do obrotu produkty pochodzenia zwierzęcego, nieobjęte urzędową kontrolą organów Inspekcji Weterynaryjnej, muszą dokonać rejestracji i uzyskać zatwierdzenie w drodze decyzji wydawanej przez właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Zgodnie z art. 64 ww. ustawy wniosek o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestrów zakładów, podmiot działający na rynku spożywczym powinien złożyć w terminie co najmniej 14 dni przed dniem rozpoczęcia planowanej działalności, w formie pisemnej, według wzorów określonych odpowiednio na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 i 3 ww. ustawy. Zatwierdzenie dokonywane jest na wniosek podmiotu oraz na podstawie kontroli zakładu przeprowadzonej przez pracowników terenowo właściwej stacji sanitarno epidemiologicznej, w trakcie której sprawdzane jest spełnienie przez zakład wymagań higienicznych i technicznych. Wymagania higieniczne i techniczne dla zakładów produkcji i obrotu żywnością zostały określone w załączniku nr II do rozporządzenia (WE) Nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Rozpoczęcie prowadzenia działalności jest możliwe dopiero po uzyskaniu zgody właściwego terenowo państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 ww. rozporządzenia (WE) Nr 852/2004, przedsiębiorcy sektora spożywczego powiadamiają właściwy organ o każdym przedsiębiorstwie pod jego kontrolą, które uczestniczy w jakimkolwiek z etapów produkcji lub dystrybucji żywności oraz zapewnia aktualne informacje na temat zakładów, w tym poprzez powiadamianie o każdej istotnej zmianie w prowadzonej działalności. Kolejno wskazać trzeba, że prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie produkcji i obrotu żywnością bez złożenia wniosku o zatwierdzenie i wpis do rejestr zakładów, a tym samym bez uzyskania decyzji zatwierdzającej wydanej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] jest bezprawne. Ze względu na okoliczności, związane z bezpieczeństwem żywności oraz ochroną zdrowia konsumentów, ustawodawca przewidział w art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, odpowiedzialność podmiotów działających na rynku spożywczym w postaci kary pieniężnej. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, cyt. "kto prowadzi działalność w zakresie produkcji lub obrotu żywnością bez złożenia wniosku o wpis do rejestru zakładów lub o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów w trybie i na zasadach określonych w art. 6 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 oraz art. 63, podlega karze pieniężnej". Zgodnie z ust. 2 tego przepisu kara pieniężna może być wymierzona w wysokości do 5 000 zł, nie mniej niż 1 000 zł. W ocenie Sądu J M prowadząca działalność gospodarczą pn. [...] zasadnie została ukarana karą pieniężną w wysokości 2500 złotych, wymierzoną w drodze decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we [...] z dnia [...] grudnia 2015r. zgodnie z obowiązującym stanem prawnym w chwili stwierdzenia niezgodności, tj. w dniu [...] września 2015 r. - dniu przeprowadzenia interwencyjnej kontroli sanitarnej. Podczas kontroli ustalono bowiem, że w punkcie małej gastronomii pn. [...] J M prowadziła działalność w zakresie sprzedaży: napojów bezalkoholowych w opakowaniach jednostkowych producenta oraz gorących napojów w naczyniach jednorazowego użytku, kiełbasy kupowanej w sklepach i opiekanej na miejscu na grillu, grochówki produkowanej w domu skarżącej i odgrzewanej na miejscu w kuchni polowej, karkówki uprzednio peklowanej w domu skarżącej i opiekanej na miejscu na grillu - bez złożenia wniosku o zatwierdzenie zakładu i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Ponadto przedstawiciele organu stwierdzili, iż transport wyrobu gotowego (zupy grochowej) oraz innych środków spożywczych (karkówka surowa, kiełbasa itd.) odbywa się z użyciem własnego środka transportu również nie posiadającego decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. Ponadto kontrola wykazała cały szereg innych nieprawidłowości : -brak przygotowalni wstępnej w zakładzie - obróbka surowców odbywa się w domu prywatnym właścicielki, -brak wydzielonego miejsca na środki czystości oraz sprzęt służący do mycia i dezynfekcji, -brak zmywalni naczyń transportowych, którymi przewożona jest żywność - według oświadczenia właścicielki mycie termosów odbywa się w domu prywatnym, -brak zapewnionych prawidłowych warunków do mycia drobnego sprzętu pomocniczego (brak zlewozmywaka z dopływem bieżącej wody ciepłej i zimnej), -brak podłączenia punktu małej gastronomii do sieci wodno-kanalizacyjnej, -brak okazania do wglądu wyników badania wody pochodzącej ze studni, -brak aktualnego orzeczenia lekarskiego do celów sanitarno - epidemiologicznych właścicielki J M (okazane zaświadczenie ważne do dnia 01.08.2015 r.), -wszystkie powierzchnie robocze w zakładzie są trudne do utrzymania w czystości, -niewłaściwy stan sanitarny zewnętrznej powierzchni kuchni polowej, -brak zabezpieczenia zakładu przed szkodnikami, -niewłaściwe przechowywanie pojemników transportowych oraz drobnego sprzętu pomocniczego (np. termos z resztkami grochówki stwierdzono na trawie przy wiacie), -brak wydzielonej szatni dla personelu - odzież ochronna przechowywana w szafce w budynku obok, -brak osobnej toalety dla klientów, -brak opracowanej dokumentacji GHP oraz dokumentacji systemu HACCP. W konsekwencji ustalono, że w zakładzie nie są zachowane wymagania higieniczno - sanitarne, określone w rozporządzeniu (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004 r., str.1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 34, str. 319), a także, że nie są zapewnione bezpieczeństwo i właściwa jakość zdrowotna wprowadzanej do obrotu żywności. Wobec zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego bezspornie należy stwierdzić, iż strona prowadziła działalność w zakresie dystrybucji żywności bez złożenia wniosku o zatwierdzenie i wpis do rejestru zakładów podlegających urzędowej kontroli organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Natomiast brak w ewidencji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wymienionego zakładu spowodował, iż obiekt ten nie był pod nadzorem sanitarnym, a działalność była prowadzona przy braku spełnienia wymagań higieniczno-sanitarnych mogących stanowić zagrożenia dla zdrowia konsumentów korzystających z wyrobów oferowanych na stoisku. W świetle przepisów prawa żywnościowego niedopełnienie obowiązku uzyskania zatwierdzenia zakładu jest poważnym uchybieniem przedsiębiorcy, a zatem jest działaniem bezprawnym. Podkreślenia wymaga, że jedną z podstawowych zasad prawa żywnościowego jest zasada odpowiedzialności podmiotów działających na rynku spożywczym, za spełnienie wymagań wynikających z tego prawa zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, stanowiąc, iż podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zgodzić się należy z organem, iż orzecznictwo sądowe w tej kwestii jest również jednoznaczne m.in. w wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 863/12, publ: www.cbois.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, iż cyt. "art. 103 ust. 1 pkt 4 ma obligatoryjne zastosowanie w sytuacji, o której mowa w tym przepisie. Organ właściwy do wymierzenia kary pieniężnej - jeśli stwierdzi, iż przedsiębiorca dopuścił się naruszeń wskazanych w tej regulacji prawnej - nie może odstąpić od jej wymierzenia. Ustawodawca w art. 104 ust 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia przewidział jedynie możliwość miarkowania kary, w oparciu o dodatkowe okoliczności, w tym dotyczące stopnia zawinienia. Wskazał przy tym górną i dolną granicę tej kary, co organ musi mieć na względzie. Zatem, w przypadku zaistnienia opisanej sytuacji w art. 103 ust. 1 pkt 4, organ ma obowiązek wymierzyć karę w wysokości co najmniej 1000 zł, ustawodawca nie pozostawił bowiem organowi w tym zakresie żadnej swobody, natomiast ustalając jej wysokość, może wziąć pod uwagę dodatkowe okoliczności". Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego wysokości kary należy zauważyć, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we [...], zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uwzględnił okoliczności istotne dla sprawy, takie jak: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasową działalność podmiotu na rynku spożywczym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji rozważył i wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Sąd kontrolujący zaskarżoną decyzję podzielił ocenę dokonaną przez organ I instancji podczas ustalania wysokości kary. Zdaniem Sądu kara pieniężna w wysokości 2500 zł jest karą adekwatną ze względu na stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia przepisów prawa żywnościowego. Zasadnie organy uznały, iż stopień szkodliwości czynu uznać trzeba za wysoki, zwłaszcza, iż konsekwencja stwierdzonych nieprawidłowości skutkujących zagrożeniem bezpieczeństwa wprowadzanej do obrotu żywności oraz zdrowiu konsumentów baru było wydanie przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] decyzji nr [...] nakazującej zamkniecie zakładu. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, "Państwa Członkowskie ustanawiają również zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa żywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające". Wskazać należy, że organy urzędowej kontroli żywności, ustalając wysokość kary pieniężnej, muszą brać pod uwagę wszystkie ww. przesłanki. Zapewnienie skuteczności i odstraszającego charakteru kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia jest zaś szczególnie istotne z tego względu, że kary te służą zapewnieniu przestrzegania wymagań prawa żywnościowego, a tym samym stoją na straży bezpieczeństwa żywności oraz zdrowia konsumentów. Organ urzędowej kontroli żywności wymierzając karę uwzględnia nie tylko gwarancje przysługujące przedsiębiorcy, który naruszył wymagania prawa żywnościowego, ale również interesy konsumentów żywności. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Sanitarnego oraz Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we [...], wymierzając karę w kwocie 2500 zł trafnie uznały, iż jest ona adekwatna do okoliczności przedmiotowej sprawy i w sposób prawidłowy uwzględnia przesłanki wymiaru kary, określone w art. 104 ust. 2 ww. ustawy. Należy mieć również na względzie, że w całym procesie produkcji i dystrybucji żywności nie interes przedsiębiorcy, a życie i zdrowie konsumentów winno być stawiane na pierwszym miejscu. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.