VII SA/Wa 844/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek Sędziowie: WSA Mirosław Montowski (spr.) WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody [...]na rzecz [...]S.A. z siedzibą w [...]kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]marca 2020 r., nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. z siedzibą w [...]od decyzji Prezydenta [...]z [...]stycznia 2020 r., nr [...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego zamiaru budowy modułowego pawilonu zaplecza budowy i obsługi inwestycji na części działki o nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...], utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...]stycznia 2020 r., do Prezydenta [...]wpłynęło zgłoszenie [...]S.A. (zwanej dalej także "spółką" bądź "skarżącą") dotyczące zamiaru budowy modułowego pawilonu zaplecza budowy i obsługi inwestycji na części działki nr [...]z obr. [...]przy ul. [...]w [...]. Decyzją z [...]stycznia 2020 r., nr [...], Prezydent [...], wniósł sprzeciw do ww. zgłoszenia, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Organ I instancji uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem zgodnie z zapisem § 58 ww. planu wyklucza się lokalizowanie prowizorycznych form zagospodarowania i użytkowania terenu. Od powyższej decyzji z zachowaniem ustawowego terminu odwołanie złożyła spółka. Wojewoda [...]rozpoznając odwołanie przypomniał, że ustawodawca w art. 29-31 Prawa budowlanego przewidział wyjątki od zasady wynikającej z art. 28 ust. 1 ww. ustawy, tj. obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa niektórych obiektów oraz wykonywanie części robót wymaga wówczas tylko zgłoszenia właściwemu organowi, jednakże organ administracji publicznej ma kompetencję do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych w zgłoszeniu. Przepisy Prawa budowlanego przewidują dwa odrębne powody sprzeciwu. Pierwszym, zgodnie z art. 30 ust. 5c ww. ustawy jest niedopełnienie przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ postanowieniem. Drugim rodzajem sprzeciwu jest zgodnie z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego na podstawie zgłoszenia nie jest dopuszczalna z powodów merytorycznych. Organ wskazał, że zgłoszenie spółki obejmowało zamiar budowy tymczasowego modułowego pawilonu zaplecza budowy i obsługi inwestycji na cz. dz. nr [...]z obr. [...]przy ul. [...]w [...]. Teren planowanej inwestycji położony jest na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru przestrzennego rejonu ul. [...]na odcinku od ul. [...]do ul. [...]i [...]uchwalonego uchwałą Rady Gminy [...]nr [...]z dnia [...]kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. Województwa [...]z 1999 r. Nr [...], poz. [...], dalej także "[...]"). Teren wskazany pod przedmiotową inwestycję oznaczony jest symbolem [...]. Dla tego obszaru zastosowanie znajduje § 58 ust. 3 m.p.z.p., który wyklucza lokalizowanie prowizorycznych form zagospodarowania i użytkowania terenu. Wojewoda [...] odnosząc się do argumentów odwołania wyjaśnił, że w sytuacji, gdy interpretacja postanowień planu jest konieczna, powinna być dokonana w pierwszej kolejności z uwzględnieniem wykładni językowej. Dopiero gdy uzyskane na jej podstawie rezultaty będą niewystarczające do kwalifikacji faktów oraz ustalenia normatywnych konsekwencji tej kwalifikacji, dopuszczalnym jest stosowanie innych reguł wykładni prawa, tj. wykładni celowościowej i systemowej, mających na względzie cel uregulowania i analizującej znaczenie zapisu planu zagospodarowania przestrzennego z uwzględnieniem pozostałych postanowień tego aktu prawnego. W zaistniałej sprawie, wobec przytoczonych wyżej argumentów organ odwoławczy uznał, że nie można przyjąć by § 58 pkt 3 m.p.z.p. nasuwał wielorakie wątpliwości powodujące niemożność osiągnięcia jednoznacznego rezultatu w jego odczytaniu. Według Wojewody [...], ww. zapis planu dotyczący prowizorycznych form zagospodarowania terenu jest tożsamy z obiektem tymczasowym. Art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego definiuje tymczasowy obiekt budowlany jako obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W świetle powyższego Wojewoda stwierdził, że budowa modułowego pawilonu zaplecza budowy i obsługi inwestycji objęta zgłoszeniem spółki pełnić będzie funkcję obiektu prowizorycznego, przez co jest niezgodna z m.p.z.p. Organ odwoławczy za zasadne uznał zatem utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] z [...]stycznia 2020 r. wnoszącej sprzeciw. W odniesieniu do pozostałych zarzutów odwołania Wojewoda [...] przyjął, że decyzja organu I instancji nie narusza przepisów art. 7, 8, 77 i 107 k.p.a., w taki sposób, by mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za chybiony uznany został również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., ponieważ jak wyjaśnił organ II instancji, uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Odwołująca się spółka nie wykazała jednak, by taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Z powyższym rozstrzygnięciem Wojewody [...] nie zgodziła się spółka, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniesione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, poprzez błędne przyjęcie przez organy obu instancji, że projektowana inwestycja narusza ustalenia Uchwały Rady Gminy [...]Nr [...]z dnia [...] kwietnia 1999r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...]na odcinku od ul. [...]do ul. [...]i [...]; 2) art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a. poprzez błędne pouczenie strony o przysługującym jej prawie do wniesienia w terminie 14 dniowym sprzeciwu od wydanej przez Wojewodę [...] decyzji, gdy właściwym środkiem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 dniowym terminem jej złożenia; 3) art. 6, art. 8, art. 12 § 1, art. 15, art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...]z [...]stycznia 2020 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Wojewodę [...] naczelnych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady legalności działania, pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej; 4) art. 6, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przez Wojewodę [...]w sposób rażąco naruszający przepisy prawa powszechnie obowiązującego, pomijając niewątpliwie interes skarżącej, a nadto w sposób, który godzi w zaufanie do organów Państwa, przy tym także nienależyte wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...]marca 2020 r., w szczególności nieuwzględnienie wycofania przez spółkę w dniu [...]stycznia 2020 r. zgłoszenia robót, którego sprzeciw Prezydenta [...]dotyczy, co czyni uzasadnienie zaskarżonej decyzji wadliwym. Zważając na powyższe zarzuty skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...]w całości oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta [...]z [...]stycznia 2020 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając podniesione zarzuty spółka wskazała w skardze, że w niniejszej sprawie Wojewoda [...]wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. (utrzymał w mocy decyzję organu I instancji), wobec czego błędnie pouczył skarżącą, iż od przedmiotowej decyzji przysługuje jej prawo wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, w terminie 14 dni od doręczenia ww. decyzji, w sytuacji gdy właściwym środkiem zaskarżenia jest skarga do Sądu. Niezależnie od środka zaskarżenia mylnie wskazanego przez Wojewodę [...], spółka zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wniosła skargę z zachowaniem błędnie wskazanego 14 dniowego terminu. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę nie zauważył, że spółka wycofała zgłoszenie spornej inwestycji w dniu [...] stycznia 2020r. oraz wniosła o zwrot załączonych do niego dokumentów. W związku z powyższym dalsze procedowanie niniejszej sprawy przez organ było bezprzedmiotowe, natomiast wniesiony decyzją z [...] stycznia 2020 r. sprzeciw powinien zostać uznany za bezskuteczny. Brak bowiem woli inwestora w zakresie realizacji inwestycji (tj. brak podtrzymywania zgłoszenia zamiaru budowy) rodzić musi określone konsekwencje prawne. W przypadku uznania, że zgłoszenie zamiaru konkretnej budowy zostało skutecznie wycofane, należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie umorzyć, jako bezprzedmiotowe z tego powodu, że nie ma już samego zgłoszenia, a bez zgłoszenia prowadzenie tego postępowania nie jest dopuszczalne. Ponadto spółka nie podziela stanowiska organów obu instancji, jakoby zgłoszona inwestycja nie mieściła się w zakresie pojęciowym terenu budowy bądź pozostawała w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Definicja "terenu budowy" wynika z art. 3 pkt 10 ustawy - Prawo budowlane. Przez teren ten należy rozumieć przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane, wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy. Projektowana przez spółkę inwestycja objęta zgłoszeniem spełnia przesłanki z powyższego przepisu. Zgodnie zaś ze stanowiskiem organów obu instancji niedopuszczalne byłoby sytuowanie zaplecza budowy na terenie budowy. Skarżąca uważa, że zakwalifikowanie projektowanej inwestycji do prowizorycznych form zagospodarowania i użytkowania terenu, uznać należy za błędne. W jej ocenie organy nie rozróżniają pojęć "prowizoryczny" i "tymczasowy", które determinują jakość wykorzystanych materiałów oraz czas ich używalności. Definicje obu pojęć nie są tożsame, różnią się od siebie zakresem pojęciowym. Tymczasowe obiekty budowlane, jakkolwiek stanowią element zagospodarowania przestrzeni, nie muszą niekiedy odpowiadać ustawowemu zdefiniowaniu pojęć budynku, budowli czy też obiektu malej architektury. W niniejszej sprawie cechy konstrukcyjne, przeznaczenie i rozmiar obiektu, tj. modułowego pawilonu zaplecza budowy i obsługi inwestycji wykluczają możliwość zakwalifikowania go do prowizorycznych form zagospodarowania i użytkowania terenu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] narusza prawo w sposób wskazany powyżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest działanie praworządne i zmierzające do ustalenia prawdy obiektywnej, w sposób budujący zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 6 w zw. z art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.). Oznacza to, że przedmiotem kontroli, jaką powinien prowadzić w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji objęte musi być to, czy organ pierwszej instancji powyższym zasadom nie uchybił. Jeżeli natomiast organ odwoławczy takiej kontroli nie przeprowadził należycie, to sam narusza ww. zasady ogólne prawa administracyjnego. W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji administracyjnej jest odzwierciedleniem toku postępowania, ustaleń poczynionych przez organ i dowodów, które doprowadziły do takich, a nie innych wniosków. Wedle tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa (zob. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 306–307) podkreśla się, że uzasadnienie decyzji: 1) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta; 2) daje podstawę kontroli poprawności decyzji; 3) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także wobec organów orzekających, przed którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym; 4) pełni inne rozmaite dalsze funkcje (wpływa na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), może wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego; 5) pełni funkcję opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający (zob. też M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, WKP 2020). W zakresie uzasadnienia prawnego w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się zatem, że "wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa" polega nie tylko na obowiązku powołania podstawy prawnej w każdej decyzji i przytoczeniu obowiązującego prawa, ale także na wszechstronnym wyjaśnieniu podstawy prawnej i faktycznej decyzji, czyli na wytłumaczeniu się, dlaczego właściwy organ orzekający zastosował określony przepis rozstrzygając sprawę, względnie też dlaczego daną wykładnię przyjął, skoro strona przedstawiła wykładnię odmienną (por. wyrok NSA w Poznaniu z dnia 23 lutego 1988 r., sygn. akt SA/Po 1317/87, CBOSA). Skoro strona postępowania stawia konkretne zarzuty w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, to - z uwagi na wymogi stawiane przez ustawodawcę w art. 107 § 3 k.p.a., a także ze względu na zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.) i obowiązek dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej - ma prawo oczekiwać odniesienia się przez organ do przedstawionej argumentacji. Zasada ta pozostaje niezrealizowana zarówno wówczas, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony, jak również nie odniesie się do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ II instancji, pomimo wskazania przez skarżącą w odwołaniu konkretnych zarzutów, nie odniósł się do nich. Skarżąca w dniu [...]stycznia 2020 r. zgłosiła Prezydentowi [...] zamiar budowy "modułowego pawilonu zaplecza budowy i obsługi inwestycji" na części działki o nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...]w [...]. W dniu [...]stycznia 2020 r. do Urzędu [...] wpłynęło oświadczenie skarżącej o wycofaniu zgłoszenia ww. inwestycji Tego samego dnia organ I instancji sporządził decyzję o sprzeciwie do zgłoszonego zamiaru budowy. O ile w tej sytuacji można założyć, że cofnięcie zgłoszenia wpłynęło do organu I instancji już po zredagowaniu powyższej decyzji o sprzeciwie, o tyle przy ocenie powyższych okoliczności nie można pominąć ustaleń, kiedy ww. decyzja została "wydana" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Zagadnienie to zostało unormowane w art. 30 ust. 6a ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji zawierającej sprzeciw (k. 39) nie wynika, w jakim dniu sporna decyzja została nadana w placówce pocztowej. Organ odwoławczy całkowicie zignorował przedmiotową okoliczność, jak i nie dokonał oceny ewentualnych skutków "cofnięcia sprzeciwu" przez skarżącą w kontrolowanym postępowaniu. Jedynie na marginesie powyższych rozważań wypada zauważyć, że według ogólnie dostępnych na stronie internetowej Poczty [...] ([...]) informacji, przesyłka zawierająca decyzję o sprzeciwie została nadana w Urzędzie Pocztowym [...]w dniu [...]stycznia 2020 r. Należy jednak przypomnieć, że rolą sądu administracyjnego nie jest zastępowanie organów administracji przy ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy mogących mieć wpływ na jej wynik. Jeżeli Wojewoda [...] uznał, że powyższe oświadczenie strony pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji oraz nie wywiera skutków na dalsze procedowanie w sprawie, powinien wyjaśnić stronie motywy przyjętego stanowiska w uzasadnieniu swojej decyzji. Tego jednak organ odwoławczy nie uczynił. Tymczasem, nie przesądzając w żadnym razie rzeczowej oceny organu odwoławczego przedmiotowej kwestii, tutejszy Sąd czuje się w obowiązku zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym, w przypadku uznania, że zgłoszenie zamiaru konkretnej budowy zostało skutecznie wycofane, należy na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie umorzyć, jako bezprzedmiotowe. Jest tak z tego powodu, że nie ma już samego zgłoszenia, a bez zgłoszenia prowadzenie tego postępowania (tj. nawet milczące wypowiadanie się w przedmiocie akceptacji inwestycji) nie jest wszak dopuszczalne. Jedynie od woli strony (inwestora) zależy podjęcie określonej działalności inwestycyjnej, w tym realizowanej w trybie zgłoszeniowym, to brak takiej woli w tym zakresie (cofnięcie zgłoszenia) skutkować musi umorzeniem postępowania dotyczącego tego przedmiotu (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 352/18, CBOSA). Istota merytorycznego sporu w sprawie koncentrowała się natomiast na rozumieniu pojęcia "prowizorycznych" form zagospodarowania i użytkowania terenu, których zakaz – dla obszaru, na którym skarżąca planowała inwestycję objętą zgłoszeniem – przewidziany został w § 58 ust. 3 m.p.z.p. Przepis ten "wyklucza lokalizowanie samodzielnych funkcji mieszkaniowych, obiektów produkcyjnych, magazynów, składów, obiektów i urządzeń uciążliwych oraz właśnie prowizoryczne formy zagospodarowania i użytkowania terenu. Organ II instancji wyjaśniając stanowisko w sprawie stwierdził li tylko, że w jego ocenie użyte w przywołanym postanowieniu m.p.z.p. pojęcie "prowizoryczny" jest równoznaczne ze znaczeniem "obiektu tymczasowego", które ustawodawca zdefiniował na gruncie art. 3 ust. 5 Prawa budowlanego. W żaden sposób organ odwoławczy nie wyjaśnił jednak, w jaki sposób postawienie znaku równości pomiędzy ww. pojęciami uzasadnia wykluczenie możliwości realizacji obiektu objętego zgłoszeniem skarżącej. Można się jedynie domyślać, że Wojewoda [...] uznając planowany budynek za tymczasowy dokonał tego w oparciu o cechy obiektu wynikające z załączonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej. Tym niemniej, tego rodzaju analizy próżno doszukać się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnień w tym zakresie nie dostarczają także motywy decyzji o sprzeciwie wniesionym przez organ I instancji. W ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu Wojewoda [...] nie wypełnił zatem szeroko przedstawionych na wstępie obowiązków procesowych, jakie nakładają na organ odwoławczy przywołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji nie dokonał pełnej i wyczerpującej oceny okoliczności faktycznych sprawy, zaś uzasadnienie prawne decyzji Wojewody nie odpowiada wymogom określonym w wyjaśnionej wcześniej dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji stwierdzić należy, że w zawisłej przed tutejszym Sądem sprawie Wojewoda [...] nie przeprowadził należytej kontroli decyzji Prezydenta [...], naruszając tym samym przepisy postępowania administracyjnego, a to przede wszystkim art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 15 i art. 107 § 3 k.p.a. Wyżej wskazane uchybienia, na które Sąd zwrócił uwagę, dyskwalifikują zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem wskazanych przepisów prawa procesowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. zobowiązany będzie zatem uwzględnić przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu argumentację, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające mające na celu rzetelne ustalenie okoliczności i skutków cofnięcia zgłoszenia inwestycji przez skarżącą i wydania decyzji o sprzeciwie, a także wyczerpujące wyjaśnienie motywów, jakimi kierował się organ orzekając w sprawie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.