VII SA/Wa 845/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2003r., Nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. wydaną przez Wojewodę [...] oraz po ponownym rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2001r. uzupełnionego w dniu [...] maja 2003r. i przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego uwzględniającego uwagi i zalecenia zawarte w w/w decyzji Wojewody [...] – zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i S. J. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie przy ul. A. w W. Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożyli M. S. oraz H. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r., znak: [...] po rozpatrzeniu niniejszego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Dokonując analizy akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego: ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106 poz. 1126 z 2000r. z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopada 1998r. (Dz.U. Nr 140, poz. 906) w sprawie szczegółowego zakresu i formy wykonania projektu budowlanego oraz prawa proceduralnego. W ocenie Wojewody [...] inwestor spełnił wszystkie przesłanki wynikające z dyspozycji art. 32 ust 4 oraz 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane, złożono bowiem wniosek o pozwolenie na budowę w okresie ważności ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. oraz przedłożono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Spełnione zostały ponadto warunki określone przepisami art. 35 ust 1 cytowanej ustawy. Projekt architektoniczny posiadał wymagane uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz posiadał Ocenę Stanu Technicznego zawartą w opracowaniu projektu architektonicznego stanowiącego integralną część skarżonej decyzji. Przedstawiona przez inwestora dokumentacja została wykonana przez osobę uprawnioną zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy wykonania projektu budowlanego (Dz.U. z 1998r. Nr 140 poz.906). Organ II Instancji w odniesieniu do zarzutów skarżących wskazał, iż wiedzieli oni o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż została im doręczona decyzja Burmistrza Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2002r. odmawiająca udzielenia pozwolenia na rozbudowę według przedstawionego przez inwestorów pierwotnego projektu budowlanego. Skarżącym została doręczona również decyzja z dnia [...] grudnia 2002r. Nr [...]. W opinii organu administracji złożenie przez inwestora projektu zamiennego nie stwarzało obowiązku organu informowania o tym strony, bowiem dotyczyło to już toczącego się postępowania o którym strona skarżąca posiadała wiedzę, że jest prowadzone. Za bezzasadny uznano również zarzut, iż nie umożliwiono skarżącym czynnego udziału w postępowaniu, gdyż na każdym etapie postępowania skarżący mieli wgląd do akt administracyjnych oraz prawo do uzyskania informacji od urzędników orzekających w organie administracji. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji podniesiono, iż chybiony jest zarzut braku uregulowania granic nieruchomości objętej inwestycją. Z dokumentów przedstawionych przez inwestora wynika, że plan zagospodarowania działki załączony do projektu budowlanego jest aktualny i zgodny ze stanem rzeczywistym. W ocenie organu odwoławczego realizacja inwestycji nie pogorszy warunków nasłonecznienia sąsiednich budynków należących do skarżących. Budynek przy ulicy A. należący do M. S. jest usytuowany od strony południowej zatem zacienienie nie jest możliwe. W odniesieniu do zarzutu wykonywania samowolnych robót budowlanych przez inwestora przy elewacji wschodniej budynku, Wojewoda [...] wskazał, iż postępowanie w sprawie zaistniałej samowoli budowlanej toczy się przed organami nadzoru budowlanego i nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu, jak też nie wypełnia przesłanki określonej w art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego, która nakazuje odmowę wydania pozwolenia na budowę ze względu na orzeczony nakaz rozbiórki w stosunku do obiektu położonego na nieruchomości objętej projektowaną inwestycją. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. złożył M. S. wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji. W skardze zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 9 kpa poprzez niewykonanie przez organ administracji ustawowego obowiązku informowania skarżącego jako strony postępowania o okolicznościach faktycznych. Zmiany projektu i wniosku stanowiły okoliczność faktyczną mającą istotne znaczenie dla ustalenia praw skarżącego w przedmiotowym postępowaniu, o czym skarżący nie został zawiadomiony. Wbrew dyspozycji art. 10 § 1 kpa uniemożliwiono skarżacemu czynny udział w postępowaniu i obronę jego praw, zaniechano bowiem wezwania strony skarżącej do zajęcia stanowiska przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Z założeniami nowego projektu i zmodyfikowanym wnioskiem inwestora skarżący mógł zapoznać się dopiero po wydaniu decyzji przez organ I instancji na etapie postępowania odwoławczego, co w jego opinii naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania. Ponadto w ocenie strony skarżącej naruszono także art. 7 i 77 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, organu odwoławczy nie odniósł się do zarzutu, iż granica działki na której ma zostać wzniesiony obiekt jest sporna pomiędzy inwestorem a skarżącym. Zaniechanie wyjaśnienia okoliczności dotyczących ustalenia przebiegu granicy pomiędzy posesjami stanowiło w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne, co winno obligować organ do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa czego jednakże nie uczynił. Organ administracji orzekał niezgodnie z przepisami art. 32 ust. 4a w zw. art. 28 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo rozpoczęcia i kontynuowania robót bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto naruszono art. 35 ust 1 pkt 1 c cytowanej ustawy w zw. § 13 i § 57.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez nieuwzględnienie zarzutu, iż projektowana inwestycja w znaczący sposób ograniczy dostęp do światła naturalnego. W uzasadnieniu skargi wskazano także, że w aktach sprawy znajdują się dwa sprzeczne pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2002r. stwierdzające, że budynek przy ul. A. nie jest objęty ochroną konserwatorską i nie znajduje się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej oraz pismo z dnia [...] września 2002r. zgodnie z którym przedmiotowa inwestycja znajduje się w takiej strefie. Niewyjaśnienie tak istotnego zagadnienia powoduje naruszenie art. 35 ust 1 pkt 2 poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo braku wyjaśnienia kwestii uzgodnienia projektu z konserwatorem zabytków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji był art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. W oparciu o cytowane przepisy ustawy pozwolenie na budowę wydawane jest temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rzeczą organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy jest zgodny z obowiązującym prawem budowlanym. W tym też zakresie działając organy prawidłowo oceniły, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w warunkach określonych w decyzji z dnia [...] listopada 1999r., Nr [...]. Przedmiotowa decyzja jako ostateczna była dla organu orzekającego o pozwoleniu na budowę wiążąca. Niewadliwa jest również ocena zawarta w motywach zaskarżonej decyzji, iż planowana rozbudowa pozostaje w zgodności z przepisami prawa budowlanego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala ustalić, że inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypełniając tym samym przesłankę określoną w przepisach art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W związku z powyższym za chybiony uznać trzeba zarzut podniesiony w skardze, a dotyczący braku uregulowania granic nieruchomości objętej inwestycją, bowiem organ administracji rozpatrujący sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę nie ma podstaw do wydania decyzji odmownej tylko z tego powodu, że wykazane przez inwestora w sposób niewadliwy prawo do dysponowania nieruchomością zostało zakwestionowane w innym postępowaniu (zob. wyrok NSA z 1998.11.29, IV SA 57/97, LEX Nr 43720). Podnieść również należy, iż organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że udzielone inwestorom pozwolenie jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powołane rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Organy administracji ustaliły w sposób jednoznaczny, czy sporna inwestycja nie narusza regulacji zawartych w wymienionym rozporządzeniu, a w szczególności czy spełnia ona wymagania dotyczące usytuowania budynków w stosunku do granic i budynków znajdujących się na działkach sąsiednich, a więc czy spełnia odpowiednie warunki użytkowe (np. kwestie oświetlenia dziennego i nasłonecznienia), higieniczno-sanitarne i bezpieczeństwa pożarowego. Powoływane przez stronę skarżącą okoliczności takie jak znaczne ograniczenie dostępu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, uznać należy za bezzasadne. Z opisu technicznego projektu dotyczącego spornej inwestycji wynika, iż nie narusza ona interesu osób trzecich, a tym samym nie ogranicza dopływu światła. Każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienie dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki. Skoro, jak zasadnie wykazały organy administracji, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 32 ust 4 i 25 ust 1 i 2 cytowanej ustawy, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02, IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). W ocenie Sądu, organ administracji wydając zaskarżoną decyzję oparł swoje orzeczenie na kompletnym materialne dowodowym. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycję art. 7 i 77 § 1 kpa. Zgodnie bowiem z naczelną zasadą postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, organ administracji publicznej zobowiązany jest do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Ponadto dokonana analiza akt spraw pozwala stwierdzić, iż strona skarżąca uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę i to już na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym świadczyć mogą środki zaskarżenia wnoszone przez skarżącego między innymi od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. 11.1999r. oraz od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2003r. Zdaniem Sądu organy administracji przeprowadziły postępowanie zgodnie z dyspozycją art. 9 kpa i art. 10 § 1 kpa umożliwiając skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Wskazać należy, iż wobec istnienia w materiale dowodowym sprawy dwóch sprzecznych ze sobą pism Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] września 2002r. stwierdzającego, iż budynek przy ul. A. nie jest objęty ochroną konserwatorską i nie znajduje się na terenie strefy ochrony konserwatorskiej oraz pismo z [...] września 2002r., zgodnie z którym sporna inwestycja znajduje się w takiej strefie, Sąd zwrócił się do przedmiotowego organu o udzielenie wyjaśnień. W piśmie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] maja 2005r. jednoznacznie określono, iż "budynek przy ul. A. nie był i nie jest obiektem zabytkowym w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie dóbr kultury, jak również obecnej ustawy o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami". Na marginesie rozpatrywanej sprawy, podnieść również trzeba, iż właściwy jest pogląd organu odwoławczego, że postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych w roku 2000 toczy się przed organami nadzoru budowlanego i nie należy do przedmiotu niniejszego postępowania. Nie zaistniały również przesłanki określone w art. 35 ust 5 Prawa budowlanego, które nakazywały by odmowę wydania pozwolenia na budowę ze względu na orzeczony nakaz rozbiórki w stosunku do obiektu położonego na nieruchomości objętej projektowaną inwestycją. W świetle przytoczonych faktów postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w mniejszym postępowaniu zostało przeprowadzone prawidłowo. Zaskarżone orzeczenia wydano w oparciu o wszystkie okoliczności sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 7 i 77 § 1 kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.)