VII SA/Wa 845/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę. I. skargę oddala II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na r.pr Z. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 (trzysta siedem złotych, pięćdziesiąt groszy), w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 (pięćdziesiąt siedem złotych, pięćdziesiąt groszy). Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...], znak: [...], nakazał G. K. rozbiórkę odbudowanej w 2007r. wiaty handlowej, położonej na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w R. Ś.. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] września 2008 r., znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, prawomocnym postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 1170/08 - odrzucił skargę G. K. na ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2008 r. G. K., reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., znak: [...]. We wniosku wskazano na wady nieważnościowe decyzji opisane w przepisie art. 156 §1 pkt 1, 2, 7. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. W uzasadnieniu organ wskazał na zasadę trwałości decyzji ostatecznych oraz instytucję stwierdzenia nieważności. Wskazał, że organ powiatowy w [...] ustalił, iż G. K. w 2007r., na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w [...], odbudowała wiatę handlową bez wymaganego pozwolenia na budowę (protokół z do oględzin z dnia 8 kwietnia 2008r.). Sporna wiata o konstrukcji drewnianej posiada dach pokryty blachą trapezową, ściany z trzech stron obudowane blachą trapezową zamocowaną do szkieletowej konstrukcji ścian drewnianych. Wiata oddalona jest 4,5 m od krawędzi drogi przy ul. [...] stanowiącej drogę powiatową. Usytuowanie wiaty jest niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi. Odległość przedmiotowej wiaty od krawędzi drogi przy ul. [...] wynosi 4,50 m, co narusza art. 43 ust. 1 lp. 3 lit. b ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, zgodnie z którym odległość obiektów budowlanych od krawędzi jezdni dróg publicznych, w tym przypadku drogi powiatowej (pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] maja 2008r" znak: [...]), powinna wynosić co najmniej 8,00 metrów. Na tej podstawie powiatowy i wojewódzki organ nadzoru budowlanego uznały, że nie jest możliwa legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z orzecznictwa sądowo-administracyjnego wynika, że ustalenie w postępowaniu wyjaśniającym braku wypełnienia jednej z dwóch koniecznych przesłanek legalizacji ustalonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zwalnia organ z obowiązku badania, czy spełniony został drugi warunek legalizacji. W związku z powyższym organ nie ma obowiązku zobowiązywać strony do przedstawienia dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Organ stwierdził, że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad skutkujących stwierdzenie nieważności decyzji, a wymienionych w przepisie art. 156 §1 k.p.a. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Ponownie stwierdził w szczególności , że decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczone wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., co uzasadniałoby stwierdzenie jej nieważności, ponieważ nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości ani bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie zostało skierowane do osoby nie będącej stroną w sprawie, było wykonalne w dniu jego wydania, jego wykonanie nie wywoła czynu zagrożonego karą i nadto nie zawiera wady powodującej jego nieważność z mocy prawa. Organ za bezzasadne uznał zarzuty skarżącej. Podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z protokołu z oględzin z dnia 8 kwietnia 2008r., podpisanego przez skarżącą G. K., wynika jednoznacznie, że inwestorem wiaty handlowej jest właśnie G. K.. Okoliczność ta wynika także z pisma G. K. z dnia [...] lipca 2008r., stanowiącego odwołanie od decyzji PINB w [...] z dnia [...] czerwca 2008r., Nr [...], znak: [...], w którym skarżąca jasno wskazuje, iż posiada wiatę i ona dokonała jej odbudowy po zniszczeniu przez samochód ciężarowy wynika. Tym samym nie ma podstaw do uznania, jakoby nakaz rozbiórki odbudowanej w 2007r. wiaty handlowej, był skierowany do niewłaściwej osoby. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Nadzioru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. wniosła G. K.. Dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art 6, art 7, art. 8 k.p.a., a także art 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazała, że wszystkie decyzje nadzoru budowlanego, począwszy od nakazu rozbiórki skierowane są do osoby nie będącej stroną w sprawie, ponieważ to nie ona dokonała odbudowy wiaty po jej zniszczeniu przez samochód. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego opiera się na jej błędnych sformułowaniach, które pierwotnie podawała, z błędu wyprowadził ją dopiero jej pełnomocnik W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r., którą organ odwoławczy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazującą G. K. rozbiórkę odbudowanej w 2007r. wiaty handlowej, położonej na nieruchomości nr [...] przy ul. [...] w [...]. Stwierdzenie nieważności jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych obarczonych najcięższymi, kwalifikowanymi wadami prawnymi, enumeratywnie wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Przesłanki wyliczone w art. 156 § 1 k.p.a nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco. W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracyjny posiada uprawnienia kasacyjne, czyli postępowanie sprowadza się do ustalenia istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania decyzji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., więc nie może rozstrzygać, co do istoty sprawy. W ocenie Sądu decyzja kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym nie jest obarczona żadną z wad uzasadniających stwierzenie jej nieważności w rozumieniu prezpisu art. 156 k.p.a. . W swietle materiału dowodowego zebranego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji rozbiórkowej, bezpodstawny jest zarzut wadliwego skierowanego do skarżacej, nakazu rozbiórki. Wystarczy w tym kontekćie wskazać na to, że sama skarżąca w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. potwierdziła, że “odtworzyła w/w wiatę po jej zniszczeniu przez samochód cieżarowy". Sporna wiata została odtworzona w tym samym miejscu i w tych samych wymiarach. Ponadto z protokołu kontroli obiektu budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008r. przeprowadzonego przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...], przy udziale inwestorki G. K., wynika jednoznacznie, że ta samowolnie odbudowała wiatę. W sprawie niespornie ustalono też, że wiata została posadowiona w odległości 4,5 m od krawędzi jezdni ul. [...], która jest drogą powiatową. Natomiast dopuszczalna odległość obiektu budowlanego od krawędzi jezdni dla drogi powiatowej wynosi 8,00 m. w terenie zabudowy. Wymóg taki zawarty jest w treści art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. W ocenie Sądu powyższe okoliczności stanowiły uzasaadnioną podstawę do orzeczenia nakazu rozbiórki wiaty, nie zachodziły bowiem warunki do jej legalizacjii w świetle przepisie art. 48 ustawy Prawo budowlane W świetle opisanych wyżej olo;iczności, Sąd stwierdza, że zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną i porzedzającą decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r.,kontrolowanej w nniiejszym postepowaniu nieważnościowym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej ustawy.