VII SA/Wa 846/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi H Z, K Z, Al P, T B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) marca 2007 r. nr (...) w przedmiocie nakazu częściowej rozbiórki. skargę oddala VII SA/WA 846/07 UZASADNIENIE Decyzją nr (...)z dnia (...) czerwca 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 i ust 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nakazał J i S N częściową rozbiórkę budynku garażowego o wymiarach (...) zlokalizowanego na działce nr ew. (...) położonej we wsi (...), gm. (...) w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego tj. do obiektu o powierzchni zabudowy do (...) przy rozpiętości konstrukcji nie większej niż (...). W uzasadnieniu organ wskazał, iż podczas kontroli na działce nr ew. (...) w dniu (...) sierpnia 2002 r. stwierdzono istnienie wybudowanego przez J i S N garażu o wymiarach w rzucie poziomym (...). Na wykonanie budynku garażowego inwestor posiadał zgłoszenie o zamiarze przystąpienia do budowy budynku gospodarczego przyjęte przez Urząd Miasta i Gminy (...) w dniu (...) lutego 2002 r. Zgłoszenie upoważniało do budowy budynku o powierzchni zabudowy 35 m², konstrukcji stalowo-drewnianej związanego z produkcją rolną i uzupełniającego istniejącą zabudowę zagrodową. Wykonanie przez inwestora obiektu o powierzchni zabudowy (...) stanowi istotne odstępstwo od zgłoszenia. Decyzją z dnia (...) z dnia (...) grudnia 2005 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) czerwca 2005 r., i przekazał ją do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji dokonał w toku prowadzonego postępowania administracyjnego błędnej oceny stanu faktycznego, w następstwie czego zastosowana została niewłaściwa podstawa prawna — art.51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego - co skutkowało wadliwością wydanego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, iż prowadzenie robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art.30 ust. 1 nie może prowadzić do sytuacji, w której realizowany na podstawie takiego zgłoszenia obiekt budowlany w rzeczywistości posiada cechy kwalifikujące go do obiektów wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym zgodnie z przepisem art. 28 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego budowa parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy powyżej (...) przy rozpiętości konstrukcji większej niż (...) związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej może być prowadzona wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu, okoliczność, iż skarżący dokonał zgłoszenia zamiaru budowy garażu o powierzchni (...) nie wywołuje skutku prawnego w stosunku do zrealizowanej inwestycji, gdyż nie mieści się nie tylko w ramach dokonanego zgłoszenia, ale również nie wypełnia dyspozycji przepisu art.29 ust. 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy. Wyrokiem o sygnaturze VII SA/WA 279/06 z dnia 29 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) grudnia 2005 r. Uzasadniając swój wyrok Sąd podkreślił, iż wykonanie obiektu o powierzchni zabudowy (...) a więc przekraczającej powierzchnię dopuszczalną wymaga czynności naprawczych w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Dlatego też, rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy nakazał inwestorowi dokonanie takich czynności w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez jego częściową rozbiórkę. Decyzją nr (...) z dnia (...) marca 2007 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpoznaniu odwołania J i S N od decyzji nr (...) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoją decyzję organ wojewódzki wskazał na art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który mówi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem organ podejmując w sprawie dalsze działania obowiązany jest uwzględnić zalecenia i wytyczne zawarte w orzeczeniu sądowym. Dlatego też, biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w orzeczeniu sądowym organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymać w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli H Z, K Z, A P oraz T B i wnieśli o "ponowne rozpatrzenie (...) skargi i zobowiązanie S N do rozbiórki tej części budynku garażowego, która jest usytuowana na (...) działce nr. (...)." W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju istotne wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (wyrok Sądu Najwyższego z (...) lutego 1998 r., (...),(...) 1999, nr 1, poz. 2). Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Użyty w tym przepisie zwrot normatywny "w sprawie" wskazuje na tożsamość przedmiotu oceny prawnej określonego orzeczenia sądowego oraz przedmiotu skargi sądowej, która dotyczy szeroko rozumianej sprawy administracyjnej pozostającej w zakresie właściwości organów administracji publicznej. W niniejszej sprawie zaistniała w/w sytuacja. Wyrokiem o sygnaturze VII SA/WA 279/06 z dnia 29 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) z dnia (...) grudnia 2005 r. Decyzja ta była decyzją wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr (...) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...), a więc dotyczyła tej samej sprawy administracyjnej co decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Organ odwoławczy, mając na względzie w/w przepis art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił stanowisko prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu z dnia (...) września 2006 r. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, którego celem jest doprowadzenie w określonym terminie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami prawa. Możliwość nałożenia obowiązku wykonania czynności mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem może się wiązać z rozbiórką części obiektu zrealizowanej z naruszeniem prawa, jak też wynikającego z tego nakazu wykonania robót wymaganych do doprowadzenia pozostałej części obiektu do takiego stanu, aby nadawał się do użytkowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt: IV SA 1450/95, Monitor Prawniczy - Zestawienie Tez 2000/5 str. 325). Stwierdzić trzeba, iż stan faktyczny niniejszej sprawy uzasadniał zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu określonego w art. 51 w/w ustawy. Wykonywanie robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust 1 Prawa budowlanego polega na wykonywaniu robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, na podstawie zgłoszenia. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Dlatego też organ szczebla powiatowego, widząc możliwość doprowadzenia obiektu garażowego do stanu zgodnego z prawem, zastosował tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów H Z, K Z, A P oraz T B zawartych w skardze, należy zauważyć, iż podnoszona przez skarżących okoliczność naruszenia przez budynek garażowy granic działki nr (...) nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Kwestia dotyczące prawa własności mogą być rozstrzygane przed sądami powszechnymi w postępowaniu cywilnym. W związku z powyższym, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr (...) z dnia (...) marca 2007 r. a także poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) nr (...) nakazującą J i S N częściową rozbiórkę budynku garażowego w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami prawa budowlanego są prawidłowe. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.