VII SA/Wa 847/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wraz ze skargą na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z rozbiórka istniejącego budynku usługowego, zlokalizowanego w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż przystąpienie do prac rozbiórkowych będzie wiązało się z nieodwracalnymi skutkami i w przypadku wyburzenia może dojść nawet do katastrofy budowlanej i uszkodzenia części budynku znajdującego się na działce skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że obie części nieruchomości dzieli jedynie cienka ściana działowa, na której w przypadku wybudzenia części inwestora będzie opierała się cała konstrukcja dachu. Ustosunkowując się do wniosku skarżącej inwestor – J. G. poinformowała, że na dzień [...] sierpnia 2017 r. jej budynek jest już wybudowany, pozostaje jedynie wykończenie elewacji. Rozbiórka została wykonana zgodnie z projektem i ze sztuką budowlaną. Budowa z rozbiórką nie spowodowała żadnych skutków, o których pisze skarżąca. Jednocześnie w przypadku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wniosła o ustanowienie kaucji na zabezpieczenie inwestycji w wysokości 50 000 zł. Postanowieniem z dnia 28 września 2017 r. Sąd uzależnił wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji od złożenia przez skarżącą kaucji w kwocie 50 000 zł na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Kaucję należało uiścić w terminie 14 dni, na podany skarżącej rachunek sum depozytowych tut. Sądu. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 6 października 2017 r. Z informacji z dnia 17 listopada 2017 r. Oddziału Finansowo Budżetowego wynika, że do dnia 17 listopada 2017 r. nie wpłynęła żadna kwota dotycząca VII SA/Wa 847/17, od wpłacającej M. J., ani Kancelarii Adwokackiej M. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., zwana dalej ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 ppsa sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Tak więc uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Powodzenie wniosku uzależnione jest od inicjatywy samej strony, która w uzasadnieniu wniosku winna wskazać argumentację, że wykonanie zaskarżonego aktu, spowoduje sytuacje opisane w art. 61 § 3 ppsa. Przy tym nie wystarczające jest formułowanie ogólnikowych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379), ale staranne zobrazowanie opisanej we wniosku sytuacji, w tym szczególnie rzetelne określenie rozmiaru ewentualnej szkody oraz jej wpływu na sytuację ekonomiczną strony składającej wniosek. Zatem uzasadnienie takiego wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodatkowo zgodnie z art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania tej decyzji na wniosek skarżącego sąd może uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. Wskazać należy, iż kaucja wyznaczona w trybie art. 35 a ustawy Prawo budowlane, w razie uwzględnienia skargi, podlega zwrotowi, zaś w przypadku oddalenia skargi, przeznaczana jest na zaspokojenie roszczeń inwestora. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zarzuty zawarte w skardze sprowadzają się do kwestionowania prawidłowości decyzji o pozwolenia na budowę i postępowania przez organami administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie jest możliwa ocena, czy ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę jest prawidłowa, ponieważ w innym wypadku doszłoby do zniweczenia celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest kontrola legalności wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Sąd podkreśla, że wnioskodawczyni nie uiściła wymaganej kaucji, od której uzależniono rozpoznanie wniosku, co stanowi okoliczność przemawiającą za odmową uwzględnienia wniosku. Przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na czas trwania postępowania Sąd ma obowiązek uwzględnienia nie tylko interesu wnioskodawców, ale również wszystkich pozostałych stron, w tym samego inwestora. Ponadto sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Na marginesie zauważyć bowiem należy, iż nawet w wyniku wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wówczas to inwestora, a nie skarżącego obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji. Na koniec należy również zwrócić uwagę na oświadczenie inwestora, iż rozbiórka starego budynku i budowa z jego miejsce nowego budynku została już zakończona i w trakcie procesu inwestycyjnego nie doszło do żadnych negatywnych skutków dla skarżącej. W takiej sytuacji ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostałoby zatem bez wpływu na kwestię realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.