VII SA/Wa 848/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2024 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 lutego 2024 r. nr 355/OPO/2024 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 29 listopada 2023 r. nr 74/S/2023; II. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz R. N. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 lutego 2024 r., znak: WIR-I1.7840.6.12.2023.SS, Wojewoda Mazowiecki (zwany dalej także jako: "Wojewoda"; "Organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r., poz. 775 ze zm. - zwanej dalej "K.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 682 ze zm. - zwanej dalej: "Prawo budowlane"; "P.b.") po rozpoznaniu odwołania R. N. (zwanego dalej także jako: "Inwestor"; "Skarżący") od decyzji Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] 2023r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...], działka ew. nr [...] z obrębu [...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym. W dniu 15 listopada 2023r. Inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie i remoncie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] , działka ew. nr [...] z obrębu [...], załączając do wniosku stosowne dokumenty określające zakres przebudowy i remontu przedmiotowego budynku. Prezydent [...] (dalej także: "Organ I instancji") po analizie złożonej dokumentacji zgłoszeniowej, decyzją Nr [...] z dnia [...] 2023r. wniósł sprzeciw do powyższego zgłoszenia wskazując, że planowane roboty budowlane wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, w związku ze zwiększeniem obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany. W uzasadnieniu sprzeciwu Organ I instancji, w szczególności podniósł, że zgodnie z projektem budowlanym inwestycja obejmuje m. innymi roboty budowlane usytuowane na działce drogowej, takie jak wykonanie docieplenia elewacji frontowej, czy remont schodów wejściowych. Ponadto na działce nr [...] od strony ogrodu, zaprojektowano schody prowadzące do pomieszczenia w piwnicy w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką budowlaną nr [...] oraz, że taras usytuowany jest w odległości 0,2 m od granicy z działką nr [...], co jest niezgodne z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. 2022. 1225 ze zm. - zwanego dalej "Rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych"). Zdaniem Organu I instancji, powyższe okoliczności sprawiają, że działki sąsiednie nr [...] , [...] i [...] z obrębu [...]znajdują się w obszarze oddziaływania przebudowywanego obiektu budowlanego. Pismem z 13 grudnia 2023r. odwołanie od ww. decyzji Prezydenta [...]z zachowaniem ustawowego terminu wniósł Inwestor – R.N. Pismem z dnia 11 stycznia 2024 r. Wojewoda wezwał w trybie art. 50 k.p.a. Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej m. in. poprzez wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez zwymiarowanie odległości na projekcie zagospodarowania terenu projektowanych schodów zejściowych do piwnicy od granicy z działką sąsiednią, wyjaśniając, że zgodnie z powyższym przepisem odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Zdaniem Organu odwoławczego projektowane schody zejściowe do piwnicy powinny znajdować się w odległości min 1,5 m od granicy działki, gdyż nie stanowią one części projektowanego budynku, jak również nie jest to część podziemna budynku ani budowla podziemna spełniająca funkcje użytkowe budynku. W dniu 31 stycznia 2024r. do Organu odwoławczego wpłynęła odpowiedź Inwestora na powyższe wezwanie, w którym wskazał, iż "nie można podzielić poglądu, że schody tak, jak zostały one zaprojektowane, nie stanowią części budynku lub choćby budowli funkcjonalnie powiązanej z budynkiem spełniającej funkcje użytkowe budynku, a zatem jak najbardziej znajduje do nich zastosowanie § 12 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Wskazaną na wstępie decyzją z dnia z dnia 19 lutego 2024 r., znak: WIR- 11.7840.6.12.2023.SS, Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] 2023r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru przebudowy i remontu budynku. Uzasadniając swoje stanowisko Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przepisami art. 29 ust. 3 pkt 1 ppkt a) ustawy Prawo budowlane, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na: 1) przebudowie: a) przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi ona do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany. Z analizy sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja polega na przebudowie i remoncie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Nowoprojektowane zagospodarowanie terenu odbędzie się w zakresie: budowy schodów zewnętrznych od strony ogrodowej (zachodniej), wykonania termorenowacji (od strony ulicy na działce nr [...]), wykonania lukarn doświetlających poddasze nieużytkowe (strych), przebudowy przegród zewnętrznych od Strony ogrodowej, remontu budynku. Dalej Organ odwoławczy wskazał, że z rzutu 1 kondygnacji parteru wynika, że schody zewnętrzne prowadzące z parteru do ogrodu znajdują się w odległości większej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, a schody zejściowe do piwnicy znajdujące się poniżej poziomu terenu, znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią (dz. ew. [...] ). W przedmiotowej sprawie na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda stwierdził, iż dokumentacja projektowa zawiera braki , więc było celowe skorzystanie z uprawnienia wynikającego z art. 50 § 1 K.p.a.. Wobec tego, pismem z dnia 11 stycznia 2024 r., wezwał Inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej m. innymi poprzez wykazanie zgodności projektu budowlanego z § 12| ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), poprzez zwymiarowanie odległości na projekcie] zagospodarowania terenu projektowanych schodów zejściowych do piwnicy od granicy z działką sąsiednią. W ocenie Organu odwoławczego, z analizy złożonej dokumentacji wynika, iż Inwestor nie uzupełnił dokumentacji projektowanej zgodnie z wezwaniem z dnia 11 stycznia 2024 r. w zakresie wykazania zgodności z § 12 ust. 6 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem kompletność dokumentacji jest podstawowym warunkiem do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ podkreślił, iż § 12 ust. 9 ww. rozporządzenia zwalnia z obowiązku zachowania wymaganych prawem odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną w sytuacji, gdy punktem odniesienia są podziemne części budynku lub budowle podziemne spełniające funkcje użytkowe budynku, o ile całkowicie znajdują się poniżej poziomu otaczającego terenu. Zdaniem Wojewody, projektowane schody zewnętrzne do piwnicy jakkolwiek w przeważającej części znajdują się poniżej poziomu otoczenia terenu, to ich początek usytuowany jest na równi z poziomem terenu (w odległości ok. 5m od drzwi wejściowych do piwnicy), co ma umożliwiać stopniowe zejście do piwnicy. Ponadto projektowana jest również ściana oporowa znajdująca się bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Wobec powyższego stwierdzić należało, iż zaprojektowane schody zewnętrzne prowadzące do piwnicy, które znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 od granicy z działką sąsiednią, są niezgodne z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a §12 ust. 9 ww. rozporządzenia nie powinien mieć do nich zastosowania. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu z dnia 13 grudnia 2023 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zaprojektowanie schodów zewnętrznych prowadzących z parteru do ogrodu, które znajdują się w odległości większej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, nie powodują objęcia obszarem oddziaływania działki sąsiedniej, co można wywnioskować z § 12 ust. 5ww. rozporządzenia, który wskazuje, że tylko usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4 powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z Prawo budowlane. Przepis ten nie dotyczy jednak § 12 ust. 6 rozporządzenia. Odnosząc się natomiast do wskazanego w zaskarżonej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy niezgodnego z § 12 ust. 6 pkt 1 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usytuowania tarasu w odległości 0,2 m od granicy z działką nr 105, Wojewoda wyjaśnił, iż wspomniany taras jest elementem już istniejącym, a nie nowoprojektowanym. Końcowo Organ odwoławczy podkreślił, że dla oceny czy w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające przyjęcie zgłoszenia bez sprzeciwu czy też nie, niezbędne jest ustalenie w sposób niewątpliwy stanu faktycznego i prawnego sprawy, czego nie można było uczynić na podstawie przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji zgłoszeniowej. W konsekwencji niezastosowanie się przez niego do ww. wezwania z dnia 11 stycznia 2024 r., w zakresie wykazania zgodności z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wyłączyło możliwość zaakceptowania zgłoszenia z dnia 15 listopada 2023 r., przy dojrzeniu, że ani brzmienie art. 30 Prawa budowlanego, ani charakter postępowania zgłoszeniowego, nie wskazują na dopuszczalność powtarzania wezwania do usuwania braków zgłoszenia. Podsumowując Wojewoda wskazał, że organ architektoniczno- budowlany wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego i dlatego decyzja Prezydenta [...] Nr[...] z dnia [...] 2023r. odpowiada prawu i nie ma podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści, niż zawarte w zaskarżonej decyzji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, Inwestor wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 lutego 2024 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] 2023r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] , działka ew. nr [...] z obrębu [...], wnosząc o jej uchylenie w całości, i. zaskarżam w całości decyzję nr 355/OPO/2024 Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 lutego 2024 roku, znak sprawy' WIR-II.7840.6.12.2023.SS utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] 2023 roku, znak sprawy: [...] - wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie i remoncie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] . Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 29 ust. 4 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo Budowlane w zw. z art. 3 pkt. 8) tejże ustawy poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do zaniechania uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw wobec prac związanych z remontem budynku, w tym remontu istniejących zewnętrznych schodów wejściowych oraz balkonu (tarasu), podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (ani nawet zgłoszenia) wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie, czyli wykonywaniu w istniejącym obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, co oznacza, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był niedopuszczalny i w konsekwencji decyzja Organu I instancji powinna być uchylona w tym zakresie; 2) art. 29 ust. 3 pkt. 2 lit. b) w zw. z art. 3 pkt 8) Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do zaniechania uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw wobec prac związanych z remontem budynku w zakresie przegród zewnętrznych i elementów konstrukcyjnych, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (tylko zgłoszenia) wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie w zakresie przegród zewnętrznych lub elementów konstrukcyjnych, czyli wykonywaniu w istniejącym obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, co oznacza, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był niedopuszczalny, co powinno skutkować uchyleniem decyzji Organu I instancji w tym zakresie; 3) art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. c) Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do zaniechania uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw wobec prac związanych z dociepleniem elewacji frontowej, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (ani zgłoszenia) wykonywanie robót budowlanych polegających na dociepleniu budynków o wysokości nieprzekraczającej 12 m, co oznacza, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był niedopuszczalny, co powinno skutkować uchyleniem decyzji Organu I instancji w tym zakresie; 4) art. 29 ust. 4 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego (w zw. z art. 3 pkt. 7a Prawa Budowlanego) poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do zaniechania uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw wobec robót budowlanych stanowiących przebudowę budynku mieszkalnego podczas gdy zgodnie z ww, przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę (ani zgłoszenia) wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zakresie innych elementów niż przegrody zewnętrze i elementy konstrukcyjne, co oznacza, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był niedopuszczalny i w konsekwencji, decyzja Organu I instancji powinna być uchylona w tym zakresie; 5) art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie, sprowadzające się do zaniechania uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw wobec prac związanych z przebudową przegród zewnętrznych od strony ogrodowej, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę przebudowa przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, o ile nie prowadzi ona do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany, co zachodzi w niniejszej sprawie, w konsekwencji oznacza to, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był niedopuszczalny, co powinno skutkować uchyleniem decyzji Organu I instancji w tym zakresie; 6) art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowalnego w zw. z art. 30 ust. 6 Prawa Budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy wnoszącej sprzeciw z uwagi na rzekome i związane z planowanymi pracami zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany, podczas gdy: a) art. 29 ust. 3 pkt. 1 lit a) Prawa Budowlanego odnosi się jedynie do przebudowy tylko w zakresie przegród zewnętrznych (ściany) lub elementów konstrukcyjnych (a nie innych elementów) i tylko w odniesieniu do takich elementów konieczne jest badanie czy projektowane zmiany (przebudowa) prowadzi do zwiększania obszaru oddziaływania poza działkę, na której budynek jest usytuowany i dla zastosowania powyższej przesłanki zgłoszenia sprzeciwu kluczowe jest ustalenie, czy na skutek realizacji projektowanych w/w robót budowlanych powstanę, umocowane w przepisach odrębnych, nowe ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich skutkującej zwiększeniem obszaru oddziaływania, przy czym Organy obu instancji zaniechały takich ustaleń; badanie obszaru oddziaływania poza działkę, na której budynek jest usytuowany, nie stanowi ustawowej przesłanki zgłoszenia w odniesieniu do przebudowy innych elementów niż w/w wskazane (z uwagi na objęcie przebudową innych elementów art. 29 ust. 4 pkt. 1 lit. a) Prawa budowlanego), a tym bardziej w odniesieniu do robót budowlanych stanowiących remont (por. art. 29 ust. 3 pkt. 2 lit. b) i art. 29 ust. 4 pkt. 2 lit. a) Prawa Budowlanego) czy dociepleniu budynku o wysokości poniżej 12 m (art. 29 ust. 4 pkt. 1 lit. c) Prawa Budowlanego), c) projektowane zewnętrzne schody zejściowe do piwnicy nie stanowią ani zmiany przegród zewnętrznych (drzwi, okna), ani przebudowy elementu konstrukcyjnego budynku; d) projektowane zewnętrzne schody do piwnicy są całkowicie położone poniżej poziomu terenu; e) projekt nie wprowadza elementów wpływających negatywnie na użytkowanie nieruchomości sąsiedniej, w szczególności mając na uwadze istniejącą zabudowę (w tym posadowienie na nieruchomości sąsiedniej bezpośrednio na granicy nieruchomości ściany bez okien), a zatem nie dochodzi do "zwiększenia" oddziaływania obiektu poza działkę względem stanu istniejącego; f) w konsekwencji nie było podstaw do zgłoszenia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 3 pkt. 1 lit. a) Prawa Budowlanego, co powinno skutkować uchyleniem decyzji Organu I instancji. 7) § 12 ust. 9 w zw. z § 3 pkt. 17) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie sprowadzające się do zaniechania uchylenia decyzji wnoszącej sprzeciw w zakresie prac polegających na wykonaniu schodów do piwnicy na działce nr 92, podczas gdy projektowane zejście stanowi element położony w całości poniżej poziomu terenu, zaś zgodnie z ww. przepisem Rozporządzenia odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się, co oznacza, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był niedopuszczalny i w konsekwencji, decyzja Organu I instancji w tym zakresie powinna była być uchylona w tym zakresie; 8) § 12 ust. 6 pkt. 1 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zakresie prac polegających na wykonaniu schodów do piwnicy na działce nr [...], w sytuacji w której projektowane zewnętrzne zejście do piwnicy (schody) stanowią część budynku mieszkalnego położoną w całości poniżej poziomu terenu, a zatem zgodnie z § 12 ust. 9 Rozporządzenia odległości od granicy działki nie ustala się, co oznacza, że sprzeciw Prezydenta [...] wobec tego zakresu prac był bezpodstawny i w konsekwencji, decyzja Organu I instancji w tym zakresie powinna była być uchylona w tym zakresie; 9) art. 5 ust. 1 pkt 8 i pkt 9 Prawo budowlanego w zw. z § 12 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię (z pominięciem wykładni celowościowej i systemowej) prowadzącej w konsekwencji do prowadzenia postępowania administracyjnego wbrew intencji ustawodawcy i przyjęcie, że § 12 Rozporządzenia znajduje zastosowanie do robót objętych zgłoszeniem, w sytuacji, w której: a) inwestycja obejmuje remont i przebudowę istniejącego historycznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowiącego segment zabudowy szeregowej posiadającego wspólną ścianę z budynkiem przy ul. C[...] (działka ew. [...] ) oraz ścianę przylegającą bezpośrednio do ściany budynku przy ul. C[...] (działka ew. nr [...] ), co oznacza, biorąc pod uwagę wykładnię celowościową i systemową § 12 Rozporządzenia, że ma on ograniczone zastosowania do budynków posadowionych bezpośrednio przy granicy działek sąsiednich, a niektóre jego przepisy są w całości wyłączone; b) wobec możliwego, zgodnego z prawem usytuowania całej ściany budynku bezpośrednio na granicy działki, a norma zawarta w § 12 ust. 6 Rozporządzenia ma zastosowanie do budynków, których odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną wynosi nie mniej niż 4 m, w sytuacji zaś gdy ściany obiekty usytuowane są bezpośrednio na granicy działki - przepis ten nie znajduje w ogóle zastosowania; c) nie doszło do zagrożenia dóbr chronionych prawem publicznym i braku poszanowania interesów osób trzecich, co zostało uzasadnione w dokumentacji projektowej, zatem § 12 Rozporządzenia nie mogło stanowić wyłącznej podstawy do wniesienia przez Organ I instancji sprzeciwu (w oparciu o art. 30 ust. 6 Prawa Budowlanego), tym bardziej w odniesieniu do wszystkich prac budowlanych planowanych przez Skarżącego. 10) art. 30 ust 6 pkt. 1) Prawa Budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której ustawowe przesłanki zgłoszenia określonych robót budowlanych wskazane w odpowiednich podstawach prawnych w art. 29 ust. 3 i ust. 4 Prawa Budowlanego zostały spełnione, a zatem Organ nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu i skierowania sprawy na drogę pozwolenia na budowę w odniesieniu do wszystkich robót budowlanych objętych zgłoszeniem na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1) Prawa Budowlanego, albowiem nawet gdyby, z czym Skarżący się nie zgadza, miałoby dojść w zakresie schodów zejściowych do piwnicy budynku do naruszenia którejkolwiek z norm odległościowych wskazanych w § 12 Rozporządzenia, to wobec tego że schody te nie stanowią element konstrukcyjnym budynku - vide wymóg z art. 29 ust. 3 pkt.l lit a) Prawa Budowlanego - to Organ nie był uprawniony do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 1 Prawa budowlanego; 11) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 81a k.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia decyzji Prezydenta [...] wnoszącej sprzeciw, w sytuacji, w której stan faktyczny i materiał dowodowy zostały rozpatrzone w sposób wybiórczy: a) brak wszechstronnej analizy materiałów zgromadzonych w sprawie, w szczególności załączonego do zgłoszenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, a także wyjaśnień architekta i dodatkowego rysunku PZT załączonych do pisma Skarżącego z dnia 30 stycznia 2024 roku prowadzącego do błędnego ustalenia, sprzecznie z materiałem zgromadzonym w sprawie, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem zwiększają obszar oddziaływaniu budynku na działki sąsiednie, w tym że projektowane schody zewnętrzne do piwnicy tylko "w przeważającej części znajdują się poniżej poziomu otoczenia terenu" pomimo, że projektant wprost wskazał, że schody pozostają w "całości poniżej poziomu terenu": i) pkt. 8 piem/szy myślnik, s. 7 części opisowej projektu zagospodarowania teren załączonej wraz ze zgłoszeniem (w aktach sprawy); ii) załącznik nr 1 do pisma z wyjaśnieniami Skarżącego z dnia 30 stycznia 2024 roku "Projekt zagospodarowania terenu wyniesienie z rysunku podstawowego" ARN_CZ_PB_PZT_1.1 ((w aktach sprawy); iii) załącznika nr 2 do pisma z wyjaśnieniami Skarżącego z dnia 30 stycznia 2024 roku "oświadczenia architekta" (w aktach sprawy); iv) co także wnika ze z wymiarowanych rzutów załączonych do zgłoszenia, w szczególności rzutu przekroju budynku wraz ze wskazaniem rzędnej poziomu terenu od strony ogrodu (-0,91), która przebiega nad projektowanymi schodami i żaden ich element nie "wystaje" ponad (przekrój budynku C-C, rysunek nr ARN_CZ_PB_PAB_3.3 w części rysunkowej projektu architektoniczno- budowlanego załączonego do zgłoszenia (w aktach sprawy); b) brak uwzględnienia okoliczności, iż zwymiarowane rzuty pokazujące zarówno odległość projektowanych elementów od działki sąsiedniej, jak i względem poziomu terenu, były już załączone do zgłoszenia, w szczególności: i) rzutu kondygnacji podziemnej (-1) z podaniem wymiarów projektowanych elementów względem granicy działki, w tym muru oporowego i schodów (rzut kondygnacji "-1 piwnica" - rysunek ARN_CZ_PB_PAB_2.0 w części rysunkowej B Projektu budowlano- architektonicznego, w aktach sprawy); ii) rzutu 1 kondygnacji parter z podaniem zwymiarowanych odległości schodów z ogrodu do domu od granic działek oraz jednocześnie rzędnymi terenu w tym od strony ogrodu (-0,91) i komentarzem, że projektowane schody są całkowicie poniżej poziomu terenu (rzut 1 kondygnacji "parter" - rysunek ARN_CZ_PB PAB_2.1 w części rysunkowej B Projektu budowlano-architektonicznego, w aktach sprawy); iii) rzutu przekroju budynku wraz ze wskazaniem rzędnej poziomu terenu od strony ogrodu (przekrój C-C - rysunek ARN_CZ_PB_PAB_3.3 w części rysunkowej B Projektu budowlano-architektonicznego objętego zgłoszeniem); c) pominiecie okoliczności, iż Skarżący w odpowiedzi na wezwanie Organu pismem z dnia 30 stycznia 2024 roku w sposób kompleksowy i szczegółowy odniósł się do wezwania Organu, w tym wyjaśnił lokalizację schodów w całości poniżej poziomu terenu (załączając dodatkowo projekt zagospodarowania terenu i oświadczenie architekta) oraz braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie § 12 ust 6 Rozporządzenia w zakresie elementów całkowicie położonych poniżej poziomu terenu, w tym schodów do piwnicy, oraz względem granicy dziatki znajdującej się w zabudowie szeregowej, a nadto o wykonaniu zobowiązania świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności treść projektu zagospodarowania terenu oraz zwymiarowanych rzutów z uwzględnieniem art. 30 ust. 2a i n. Prawa Budowlanego, a co za tym idzie przyjąć należy, że wbrew twierdzeniom Organu 11 instancji Skarżący wykonał ww. zobowiązanie w całości; d) dowolnego ustalenia sprzecznie z materiałem zgromadzonym w sprawie, że nowe schody do piwnicy stanowią przebudowę elementu konstrukcyjnego budynku, w szczególności że wątpliwości do tej okoliczności w celu wyjaśnienia nie zgłosił ani Organ I instancji, ani Organ II instancji w wezwaniu z dnia [•] 2024 roku; e) nieustosunkowanie się przez Organ II instancji w zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji z dnia [...] 2023 roku, a jedynie lakoniczne uznanie, iż "pozostałe uwagi wskazane w odwołaniu Skarżącego nie mają wpływu na podjęte rozstrzygnięcie" - vide str. 5 zaskarżonej decyzji; 12) art. 107 § 1 pkt. 7 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez brak przedstawienia przez Organ II instancji w zaskarżonej decyzji uzasadnienia w sposób wyczerpujący dotyczący zarówno w odniesieniu do ustaleń dotyczących stanu faktycznego, jak przede wszystkim uzasadnienia prawnego swojego rozstrzygnięcia, w szczególności nie odniesienie się przez Organ II instancji do wszystkich podniesionych przez Skarżącego zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...] 2023 roku, co uniemożliwia Skarżącemu odczytanie motywów zaskarżonej decyzji i stanowiska odnośnie do przedstawionych w odwołaniu kwestii, w szczególności zaś poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do podniesionych w odwołaniu kwestii: a) nie uwzględnienia, że zgłoszeniem były objęte różne kategorie robót budowlanych, których zgłoszenie może być dokonane na różnych podstawach prawnych; b) braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na realizację robót budowlanych polegających na remoncie budynku, w tym istniejących zewnętrznych schodów wejściowych; c) braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na realizację robót budowlanych polegających na dociepleniu budynków o wysokości nieprzekraczającej 12 m; d) braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę na realizację robót budowlanych polegających na wykonaniu lukarn doświetlających nieużytkowane poddasze; e) braku konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę w zakresie przebudowy przegród zewnętrznych od strony ogrodowej lub konstrukcyjnych niezwiększających zakresu oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany; f) zaniechanie jakiegokolwiek wyjaśnienia, w jaki sposób prace budowlane objęte zgłoszeniem miałyby prowadzić do zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której budynek jest usytuowany względem stanu istniejącego; g) czy jakiekolwiek inne kategorie robót budowlanych niż schody do piwnicy skutkują w ocenie Organu zwiększeniem obszaru oddziaływania; 13) art. 9 k.p.a, w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasady kompleksowego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi Organ kierował się wydając zaskarżone orzeczenie, w szczególności mając na względzie fakt, że sentencja decyzji Organu I instancji sprowadza się do wniesienia sprzeciwu wobec wykonania prac na działce nr [...] (prawidłowo [...]), do czego Organ II instancji w żaden sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji się nie odniósł, pomimo wskazywanych przez Skarżącego w odwołaniu licznych niespójności i błędów w numeracji działek, a nadto brak odniesienia się przez Organy do różnych zakresów prac budowlanych, mających różne podstawy prawne ich realizacji (zgłoszenia lub jego brak), co uniemożliwia Skarżącemu jako adresatowi decyzji rzeczywiste odczytanie intencji, czy sprzeciw odnosi się w istocie do wszystkich prac (jak można odczytać z uzasadnienia decyzji Organów), czy też tylko do prac na działce nr[...] (prawidłowo [...]), jak można odczytać z więżącej prawnie sentencji decyzji, i uniemożliwia podjęcie przez Skarżącego w przyszłości tych prac; 14) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do władzy publicznej oraz zasady praworządności, polegającej na wyciągnięciu błędnych wniosków, wbrew przepisom prawa, kwalifikując wszystkie projektowane roboty budowlane (zarówno remontowe, jak i związane z przebudową lub dociepleniem) jako wymagającego pozwolenia na budowę, tym samym doprowadzając do wydania decyzji naruszającej prawo, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem działania w granicach i na podstawie przepisów prawa, a także prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, od której wymaga się szczególnej staranności działania oraz zachowania standardów na najwyższym poziomie rzetelności i uczciwości; 15) art. 12 k.p.a. wzw. żart. 29 i art. 30 Prawa Budowlanego poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że obywatel, zgodnie z intencją ustawodawcy, powinien mieć możliwość realizacji zamierzonych robót budowlanych w najprostszym i najszybszym postępowaniu, a organ powinien posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, w tym ratio legis przepisu art. 29 Prawa Budowlanego leży w uproszczeniu procedury budowlanej i zwolnienia z obowiązku przeprowadzenia dłuższego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, w związku z czym organ budowlany nie może w sposób dowolny, nieuzasadniony czy dyskrecjonalny ograniczać obywatelowi prawo do rozpoczęcia określonych robót na podstawie zgłoszenia; 16) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] 2023 roku, znak sprawy: [...] i uznanie, że decyzja ta "odpowiada prawu i nie ma podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji" - vide str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w sytuacji w której sprzeciw Prezydenta [...] wobec przedstawionych wyżej zarzutów pozostawał niedopuszczalny; 17) art. 138 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a. w zw. żart. 104 § 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji w części obejmującej roboty budowlane, co do których Organy nie uzasadniły żadnych naruszeń lub Organ II instancji wprost potwierdził ich dopuszczalność, jak na przykład prace budowlane związane ze schodami wejściowy czy remontem tarasu, podczas gdy (jak Skarżący domniema z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - vide str. 3 akapit 7 oraz str. 5, akapit 1 i2), skoro - jak uznał Organ - schody zewnętrzne prowadzące z parteru do ogrodu czy taras jest elementem już istniejącym, a nie nowoprojektowanym, to decyzja Organu I instancji powinna zostać uchylona co najmniej w tym zakresie. Wskazując na powyższe naruszenia Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji nr 355/OPO/2024 Wojewody Mazowieckiego z dnia 19 lutego 2024r. oraz uchylenie w całości poprzedzającej jej decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] 2023r. - sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez Inwestora polegających na przebudowie i remoncie budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] , działa ew. nr [...] z obrębu [...] , zgłoszeniem z dnia 15 listopada 2023 r. Jednocześnie na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Skarżący wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zwrot od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.ll. z2023 r., poz. 259-zwaną dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA ż 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć także z innych powodów niż wskazane w skardze, do czego Sąd uprawnia i jednocześnie zobowiązuje wskazany wyżej przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest ostateczna decyzja Wojewody Mazowieckiego od decyzji Nr 74/S/2023 Prezydenta [...] z dnia [...] 2023r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia przez Skarżącego zamiaru przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] , działka ew. nr [...] z obrębu [...], na mocy której Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony sprzeciw, zaś materialnoprawną podstawę utrzymania przez Wojewodę w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji stanowił przepis art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023r., poz. 682 ze zm.) w związku z art. 30 ust. 5c tejże ustawy. Zgodnie z przywołanym przepisem organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w przypadku niedopełnienia przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ w drodze postanowienia. Sąd wstępnie zauważa, że podstawą materialnoprawną sprzeciwu Prezydenta [...] z dnia [...] 2023r. jako organu administracji architektoniczno- budowlanej wobec zgłoszenia przez Skarżącego zamiaru przebudowy i remontu wskazanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] stanowił przepis art. 30 ust. 6 ust. 1 pkt 1) Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Organ I instancji uznał mianowicie, że planowane roboty budowlane znajdują się w obszarze oddziaływania działek sąsiednich, tj. nr [...], [...] i [...] z obrębu [...], a zatem wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż "(...) zgodnie z projektem budowlanym inwestycja obejmuje m. in. roboty budowlane usytuowane na działce drogowej, takie jak wykonanie docieplenia elewacji frontowej, czy remont schodów wejściowych", a ponadto "(...) na działce nr [...] od strony ogrodu, zaprojektowano schody prowadzące do pomieszczenia w piwnicy w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką budowlaną nr 91, oraz taras usytuowany jest w odległości 0,2 m od granicy z działką nr [...] , co jest niezgodne z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022. 12251. j. ze zm.). Rozpoznając odwołanie od przedmiotowego sprzeciwu Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, zmieniając kwalifikację prawną sprzeciwu na przepis art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ ma obowiązek wniesienia sprzeciwu w przypadku niedopełnienia przez inwestora we właściwym terminie obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ w drodze postanowienia. W ocenie Sądu, przy tak zakreślonych rozbieżnych w przesłankach materialnoprawnych zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych i remontowych przez Inwestora, w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga kwestia czy na tle specyfiki postępowania administracyjnego w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oraz charakteru instytucji sprzeciwu na gruncie Prawa budowlanego, Organ odwoławczy był uprawniony do otrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, jeżeli przyjął inną podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, niż organ administracji budowlano-architektonicznej I instancji. W punkcie wyjścia rozważań w tej kwestii przypomnieć należy, że zarówno rozpoczęcie, jak i prowadzenie robót budowlanych jest co do zasady możliwe jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek ten wynika z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Od zasady tej istnieją jednak wyjątki określone w art. 29. Niektóre z nich, nie wymagają w ogóle akceptacji organu architektoniczno- budowlanego, odnośnie do innych robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę istnieje wymóg dokonania, przed przystąpieniem do realizacji inwestycji, zgłoszenia właściwemu organowi administracji publicznej zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych w enumeratywnie określonych przypadkach. Podkreślenia wymaga przy tym, że ustawodawca przyjął krótki, bo zaledwie 21-dniowy termin dla organu przyjmującego zgłoszenie do wniesienia w formie decyzji administracyjnej sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy) i to tylko w razie zaistnienia ściśle określonych w ustawie przesłanek (por. wyrok NSA z 6.03.2009 r., II OSK 307/08, LEX nr 530044). Milczenie organu, czyli niewniesienie sprzeciwu w tym terminie, uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Zgodnie z art. 30 ust. 2 P.b. w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, miejsce i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć (art. 30 ust. 2a ustawy) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11, oraz w zależności od potrzeb odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 u.u.i.ś. W pkt 5 ust. 2a komentowanej ustawy wyszczególniono również, jakie dokumenty (w tym które części projektu budowlanego) należy dołączyć do zgłoszenia niektórych robót budowlanych ze względu na bardziej skomplikowany ich charakter. W ten sposób ustawodawca doprecyzował wymagania formalne związane ze zgłoszeniem wykonywania robót i obiektów budowlanych, które uzasadnione są chęcią uniknięcia nieprawidłowości w działaniu organów stosujących przepisy, na których wymogi te się opierają (por. J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2002, s. 200). Użyte w tym przepisie sformułowanie "w zależności od potrzeb" nie oznacza, że wymóg dołączenia do zgłoszenia odpowiednich szkiców lub rysunków powstanie zawsze, gdy zażąda tego organ. Swobodę, a zwłaszcza dowolność takiego uznania ogranicza wymóg odwołania się do wiedzy technicznej przy dokonywaniu oceny w tym zakresie. Organ ten będzie również oceniał, czy dostarczone szkice lub rysunki są właściwe, ponieważ zagadnienie to zostało poddane uznaniu administracyjnemu przez użycie wyrazu "odpowiednie". Nie muszą być one przy tym sporządzone w odpowiedniej formie, w szczególności przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Realizacja określonych inwestycji na podstawie zgłoszenia nie oznacza zwolnienia ich od obowiązku przedstawienia wymaganej przy pozwoleniu na budowę dokumentacji. Dokumentacja ta podlegał ■ analizie organu architektoniczno- budowlanego przede wszystkim w aspekcie jej kompletności. Zgodnie z art. 30 ust. 5c P.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ ma obowiązek nałożyć na inwestora dokonującego zgłoszenia, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia obowiązkiem organu jest wydanie decyzji o sprzeciwie. Od 1.01.2017 r. ustawodawca na mocy noweli z 16.12.2016 r. uznał za zbędne ujęcie definicji legalnej właściwego organu, wskazując w odpowiednich przepisach, że właściwym jest organ architektoniczno-budowlany. Wynikiem takiego stanowiska jest zmiana w art. 30 ust. 5c P.b. Reasumując powyższe, organ architektoniczno-budowlany jest więc uprawniony do sprawdzenia, czy wszystkie wymagania, w tym co do dokumentacji, inwestor spełnił. Jeżeli tak się nie stało, w pierwszej kolejności organ ten powinien umożliwić zgłaszającemu dokonanie koniecznych uzupełnień. Dodać można, że w pewnych sytuacjach może zachodzić konieczność ustalenia dłuższego okresu na dokonanie wymaganych czynności, a nawet przedłużenia, na wniosek zgłaszającego, terminu do uzupełnienia zgłoszenia. Zgodnie z brzmieniem art. 30 ust. 6 P.b. wniesienia sprzeciwu decyzją administracyjną wymaga sytuacja, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji sprzeczności planowanej inwestycji z planem miejscowym lub innymi przepisami, decyzji o warunkach zabudowy, czy też innymi aktami prawa miejscowego, o których mowa w ustawie z 24.04.2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. poz. 774 ze zm.), która wdrożyła nowe regulacje dotyczące wprowadzania w gminie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane (szerzej na ten temat: A. Plucińska- Filipowicz, Nowa regulacja dotycząca sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, LEX 2015). Nowelą z 13.02.2020r. dodano do przesłanek wniesienia sprzeciwu sytuację, gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem przepisów o zgłoszeniu określonych w ust. 5 komentowanego artykułu. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, że samo zgłoszenie robót budowlanych nie uruchamia postępowania, o jakim mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku, który wymaga załatwienia sprawy administracyjnej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej w drodze decyzji administracyjnej. Przed wydaniem decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie uregulowanym przepisami tego Kodeksu, mają natomiast zastosowanie reguły określone w ustawie Prawo budowlane. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie dopiero od wydania decyzji o sprzeciwie. Decyzję tę organ wydaje w postępowaniu administracyjnym wszczętym z urzędu, gdy w wyniku oceny zamierzenia inwestycyjnego ustali wystąpienie ustawowych przesłanek do wniesienia sprzeciwu. Wydanie decyzji o sprzeciwie w terminie ustawowym, określającym czasowo zakres kompetencji organu właściwego do przyjęcia zgłoszenia do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, powoduje, że inwestor nie może przystąpić do wykonywania robót budowlanych w czasie obowiązywania decyzji o sprzeciwie. Wniesienie zaś odwołania od decyzji o sprzeciwie powoduje, że zostaje uruchomiony tryb rozpoznania sprawy przez organ II instancji. Do postępowania przed tym organem mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec braku odrębnych przepisów procesowych w tym zakresie w ustawie Prawo budowlane. Jak już wskazano wcześniej, nie można jednak pominąć faktu, że prawo organu administracji publicznej do wniesienia sprzeciwu jest prawem określonym czasowo przez przepis prawa materialnego (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego) i po upływie 21 dni od dnia zgłoszenia organ traci swoje uprawnienie (kompetencję) do wydania decyzji o sprzeciwie. Ani wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie, ani też ewentualna kontrola sądowa wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania tej decyzji (w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy). Z tej przyczyny, pomimo iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o sprzeciwie mają co do zasady zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to jednak nie będą one faktycznie mogły być stosowane w pełnym zakresie ze względu na specyfikę omawianej instytucji sprzeciwu na gruncie Prawa budowlanego. Przyjąć zatem należy, iż organ II instancji, rozpoznający odwołanie od decyzji o sprzeciwie, ma prawo orzec o utrzymaniu tej decyzji w mocy (w obiegu prawnym pozostaje wówczas wydana w czasie trwania kompetencji organu pierwszej instancji decyzja o sprzeciwie). Może też orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania (gdy organ odwoławczy dojdzie do przekonania, że decyzja organu I instancji była wadliwa i upłynął już termin ustawowy do wydania decyzji o sprzeciwie). Możliwe jest też wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy zachodzą ku temu przesłanki (tj. gdy zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi bezprzedmiotowość postępowania np. odwołanie wniosła inna osoba niż inwestor). W świetle art. 138 § 1 k.p.a. i wskazanych tamże możliwych decyzji procesowych organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że kompetencje organu odwoławczego - co do zasady - obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu pierwszej instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych oraz, że jeżeli organ odwoławczy w ramach powyższych kompetencji zmienia podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, ale nie zmienia jej przedmiotu, to przyjmuje się, że nie doszło do zmiany tożsamości sprawy, gdyż zachowany został podmiot, przedmiot i stan faktyczny sprawy przy niezmienionym stanie prawnym. W przypadku, gdy oba organy stwierdziły zaistnienie przesłanek uzasadniających zgłoszenie sprzeciwu w odniesieniu do planowanych robót budowlanych, chociaż każdy z nich oparł się na innej podstawie prawnej, to w konsekwencji takiego stanowiska organów, Inwestor nie ma prawa do rozpoczęcia robót budowlanych. Utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II OSK 1125/21). W realiach rozstrzyganej sprawy Organ odwoławczy rozpoznając sprawę ponownie merytorycznie i w jej całokształcie uznał, że zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego i wezwał Inwestora do wykazania zgodności projektu budowlanego z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zwymiarowanie odległości na projekcie zagospodarowania terenu projektowanych schodów zejściowych do piwnicy od granicy z działką sąsiednią. W ocenie Sądu, wezwanie na powyższą okoliczność jest co najmniej niezrozumiałe, gdyż takie ustalenia poczynił organ I instancji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Sąd w tym miejscu porządkowo przypomina, że Prezydent [...] przyjął na podstawie zgromadzonej dokumentacji, że ponieważ przedstawiony przez Inwestora projekt budowlanym obejmuje m. in. roboty budowlane usytuowane na działce drogowej, takie jak wykonanie docieplenia elewacji frontowej, czy remont schodów wejściowych, a ponadto na działce nr[...] od strony ogrodu, zaprojektowano schody prowadzące do pomieszczenia w piwnicy w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką budowlaną nr [...] oraz, że taras usytuowany jest w odległości 0,2 m od granicy z działką nr [...] , co jest niezgodne z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, to tym samym powyższe okoliczności faktyczne sprawiają, że działki sąsiednie nr [...], [...] i [...] z obrębu [...]znajdują się w obszarze oddziaływania przebudowywanego obiektu budowlanego - i w związku z tym na podstawie art. 30 ust 6 pkt. 1) P.b. wydał sporny sprzeciw. Sąd zauważa także, że - jak wydaje się (Sąd używa trybu przypuszczającego, gdyż uzasadnienie Wojewody w tym zakresie nie jest jednoznaczne) - Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu organu I instancji w powyższej kwestii, gdyż w swoim uzasadnieniu stwierdził, iż Odnosząc się natomiast do wskazanego w zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] niezgodnego z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, usytuowania tarasu w odległości 0,2 m od granicy z działką nr [...] , Wojewoda Mazowiecki pragnie wyjaśnić, iż wspomniany taras jest elementem już istniejącym, a nie nowoprojektowanym". W świetle powyższego fragmentu zasadnym jest przyjęcie, że Organ odwoławczy, choć nie wyraził tego wprost, w gruncie rzeczy zakwestionował ustalenia organu I instancji, które stanowiły podstawę faktyczną i materialnoprawną wydanego sprzeciwu z dnia 29 listopada 2023r. wobec zgłoszenia przez Skarżącego zamiaru przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] , działka ew. nr [...] z obrębu [...] , z powodu naruszenia § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. W związku z powyższym podzielić należy zatem zarzut skargi o naruszeniu przez Organ I instancji art. 30 ust 6 pkt. 1) P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skoro Organ odwoławczy doszedł do takich samych wniosków, jak Skarżący. Inaczej określając, Organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy sprzeciwu organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1) k.p.a. w sytuacji, w której podważył zaistnienie przesłanki z art. 30 ust 6 pkt. 1) Prawa Budowlanego, którą zastosował w sprawie Prezydent [...]. Co jednak najistotniejsze, Organ odwoławczy - w ocenie Sądu - wadliwie przy tym uznał, że podstawę prawną sprzeciwu można wywieść z przepisu art. 30 ust. 5c P.b., gdyż Inwestor "(...) nie uzupełnił dokumentacji projektowanej zgodnie z wezwaniem z dnia 11 stycznia 2024 r., znak: WIR-II.7840.6.12.2023.SS, w zakresie wykazania zgodności z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Stanowisku takiemu przeczy już choćby samo stwierdzenie Organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a mianowicie, że "(...) w dniu 31 stycznia 2024r. do tut. Organu wpłynęła odpowiedź Inwestora na ww. wezwanie", z którego wynika, że Inwestor nie podziela poglądu, że "schody tak, jak zostały one zaprojektowane, nie stanowią części budynku lub choćby budowli funkcjonalnie powiązanej z budynkiem spełniającej funkcje użytkowe budynku, a zatem jak najbardziej znajduje do nich zastosowanie § 12 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Fakt, iż Skarżący nie zgodził się z ustaleniami organu w kontekście niezgodności projektu przebudowy z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie może być utożsamiane, jak przyjmuje Organ odwoławczy, z nieuzupełnieniem w terminie wezwania tegoż organu z 11 stycznia 2024r. Odpowiedź Skarżącego na to wezwanie jest stanowiskiem merytorycznym. Jeśli zatem Organ odwoławczy nie godził się z poglądem Skarżącego, to winien rozpoznać tę kwestie pod względem merytorycznym, wyjaśniając, z jakich powodów nie może zaakceptować zaprezentowanej przez Inwestora wykładni spornego przepisu na tle stanu faktycznego sprawy, a nie przyjąć, że Skarżący nie uzupełnił dokumentacji projektowej w wyznaczonym wezwaniu, co stało się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji w trybie art. 30 ust. 5c P.b. Zauważyć przy tym należy, że Organ odwoławczy jest w swoich twierdzeniach nie tylko niekonsekwentny, ale wręcz sprzeczny, gdyż z jednej strony stwierdza, że Skarżący nie uzupełnił żądanej dokumentacji projektowej i w związku z tym obowiązany był wydać sprzeciw na podstawie przywołanego wyżej przepisu, a z drugiej, jak już wskazano wcześniej, odniósł się merytorycznie do "spornej kwestii" tj. zgodności przebudowy z § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którą to zgodność z przedłożonym przez Inwestora projektem przebudowy Organ I instancji zakwestionował, a którego to stanowiska ostatecznie Wojewoda nie podzielił. Organ odwoławczy przyjął natomiast - co notabene stanowi fundamentalną oś sporu między stronami na etapie skargi - że z dokumentacji projektowo-budowalnej wynika, że Inwestor naruszył przepis § 12 ust. 9 ww. rozporządzenia albowiem "(...) Zauważyć należy, że projektowane schody zewnętrzne do piwnicy jakkolwiek w przeważającej części znajdują się poniżej poziomu otoczenia terenu to ich początek usytuowany jest na równi z poziomem terenu (w odległości ok. 5m od drzwi wejściowych do piwnicy), co ma umożliwiać stopniowe zejście do piwnicy. Ponadto projektowana jest również ściana oporowa znajdująca się bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią". Przytoczony fragment uzasadnienia Organu odwoławczego świadczy jednak również jednoznacznie o tym, że także i tym aspekcie (tj. inkryminowanego naruszenia § 12 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) organ dokonał merytorycznej oceny zgromadzonej w sprawie dokumentacji projektowo-budowlanej, a w konsekwencji przyjęcie w zaskarżonej decyzji jako podstawy do wydania sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5c P.b. poprzez nieuzupełnienie wnioskowanej przez Organ odwoławczy dokumentacji jest oczywiście bezpodstawne, a dodatkowo, w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, narusza zasady określone w art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. jeśli chodzi o przyjęcie przez Wojewodę stanowiska, że sporne schody do piwnicy budynku tylko "w przeważającej części znajdują się poniżej poziomu otoczenia terenu" zaś "ich początek usytuowany jest na równi z poziomem terenu". Sąd stwierdza, że Organ odwoławczy nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął takie ustalenia pomimo tego, że z projektu załączonego do zgłoszenia i oświadczenia architekta załączonego do odpowiedzi Skarżącego na wezwanie Organu II instancji oraz będącego przedmiotem analizy Sądu podczas rozprawy jednoznacznie wynika, że schody są w całości poniżej poziomu terenu (żaden element nie wykracza poza linię poziomu terenu (-0,91) na rzutach stanowiących część projektu objętego zgłoszeniem. Podkreślenia wymaga, że dokumenty te znajdują się w aktach sprawy i potwierdzają twierdzenia Skarżącego na tę okoliczność. Jak słusznie przy tym zauważa Skarżący, jeśli dla rozstrzygnięcia istotne było ustalenie okoliczności na jakim poziomie znajduje się pierwszy stopień zejścia do piwnicy, co pomimo wskazania na rzutach załączonego projektu budziło jednak wątpliwości organu (prawdopodobnie ze względu na skalę rysunków i ograniczony zakres dokumentacji wymaganej do załączenia do zgłoszenia), to Organ odwoławczy powinien był wprost o tę okoliczność zapytać w oparciu o przepis art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Sąd stwierdza, że z analizy akt wynika, że ani organ pierwszej, ani drugiej instancji z uprawnienia tego nie skorzystali. Wojewoda w swoim wezwaniu jedynie zażądał wskazania odległości od granicy działki, a nie lokalizacji względem poziomu terenu. Sąd zauważa, że mimo braku takiego działania ze strony organów, Skarżący przejął inicjatywę w tym zakresie i przedstawił dodatkowe wyjaśnienia na tę okoliczność. W konsekwencji, Organ odwoławczy mimo iż dysponował pełną dokumentacją w tym zakresie, co potwierdza przytoczony wcześniej fragment uzasadnienia, wyprowadził wnioski na niekorzyść Skarżącego, merytorycznie nieuprawnione. Inaczej określając, Organ wbrew przyjętemu stanowisku, że nie można było w sposób niewątpliwy ustalić stanu faktycznego i prawnego sprawy na podstawie przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji (str. 5 decyzji), jednocześnie na podstawie przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji ustalił, że "z rzutu 1 kondygnacji parteru wynika, że (.") schody zejściowe do piwnicy znajdujące się poniżej poziomu terenu, znajdują się w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią" (s. 3 uzasadnienia) oraz że "projektowane schody zewnętrzne do piwnicy jakkolwiek w przeważającej części znajdują się poniżej poziomu otoczenia terenu" (s.4 uzasadnienia decyzji) - co jednoznacznie poświadcza, że Organ był w posiadaniu zwymiarowanych rzutów pokazujących odległości projektowanych elementów od granicy działki, w tym w szczególności wskazujących, że "sporne" schody są w całości poniżej poziomu terenu (żaden element nie wykracza poza linię poziomu terenu (-0,91). W konsekwencji Organ odwoławczy nie tylko bezpodstawnie zastosował przepis art. 30 ust. 5c P.b. wydając sprzeciw wobec zgłoszenia przez Skarżącego zamiaru przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...], działka ew. nr [...] z obrębu [...], ale dopuścił się sprzecznych ze zgromadzonym materiałem w sprawie i dowolnych ustaleń faktycznych w przedmiocie lokalizacji schodów zewnętrznych do piwnicy względem poziomu terenu, co z kolei stanowiło podstawę do odmowy zastosowania przez Organ odwoławczy przepisu § 12 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, na mocy którego zwalnia się z obowiązku zachowania wymaganych prawem odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną w sytuacji, gdy punktem odniesienia są podziemne części budynku lub budowle podziemne spełniające funkcje użytkowe budynku o ile całkowicie znajdują się poniżej poziomu otaczającego terenu. Niezależnie od stwierdzonych wad, Sąd ubocznie zauważa, że skoro postępowanie w sprawie wniesionego sprzeciwu jest postępowaniem dwuinstancyjnym, zaś w myśl zasady wyrażonej w art. 15 K.p.a. organ odwoławczy ma kompetencje nie tylko kontrolne, ale i merytoryczne, to w przypadku dostrzeżenia konieczności uzupełnienia zgłoszenia tak aby spełniło ono wymogi materialno-prawne określone w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, to organ odwoławczy może przeprowadzić z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia materiału dowodowego na mocy art. 136 K.p.a., a nie - jak przyjął Wojewoda - w trybie art. 50 § 1 k.p.a. Rację też należy przyznać Skarżącemu, że w przypadku, w którym zgłoszenie obejmuje roboty wymagające zgłoszenia oraz roboty budowlane względnie inne czynności niewymagające zgłoszenia (np. - jak w nin. sprawie, wskazanych w zgłoszeniu prac remontowych) to organ winien doprowadzić do objęcia zgłoszeniem tylko robót wymagających zgłoszenia, nakładając postanowieniem wydanym na podstawie art. 30 ust. 5c P.b. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Uzupełnienie zgłoszenia powinno być rozumiane nie tylko jako konieczność dołączenia dokumentów wymaganych przepisami prawa, lecz również jako doprowadzenie do sytuacji, w której zgłoszenie obejmuje jednoznacznie określone roboty budowlane, które w świetle Prawa budowlanego nie wymagają pozwolenia na budowę, a wymagają zgłoszenia. Zdaniem Sądu, w przypadku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych milczące rozstrzygnięcie odnosi się do zgłoszonych robót budowlanych w całości. Niemożliwe jest przyjęcie zgłoszenia w odniesieniu do części zamierzenia ujętego w zgłoszeniu, a w odniesieniu do części niewymagającej zgłoszenia w tym trybie - wydanie decyzji umarzającej postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcia takiego nie przewidują ani przepisy Prawa budowlanego, ani też przepisy rozdziału 8a k.p.a. regulujące milczące załatwienie sprawy. Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, w ocenie Sądu, z przyczyn wskazanych w nin. uzasadnieniu zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zamiaru wykonania przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...] została wydana zarówno z naruszeniem przepisów procesowych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności z naruszeniem zasad prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. oraz, poprzez dowolność ustaleń Organu odwoławczego, zasady swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego wyrażonej w art. 80 k.p.a., a także z naruszeniem art. 107 § 3, art. 136 i art. 138 § 1 K.p.a. poprzez, w szczególności wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji z dnia 19 lutego 2024r., jak również z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez wadliwą subsumpcję w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 30 ust. 5c P.b. w związku z art. 30 ust. 2 i 5 zd. 2 tejże ustawy albowiem ze zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych wynika, że Organ odwoławczy nie miał podstaw do przyjęcia, że Inwestor nie wywiązał się z wezwania do uzupełnienia brakujących dokumentów, mimo wezwania go do tego przez organ. Ponownie rozpoznając sprawę, Organ odwoławczy związany jest na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wynikającą z treści nin. uzasadnienia. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że z uwagi na stwierdzone naruszenia i wady zaskarżonych decyzji odstąpił od wskazań co do dalszego postępowania, w tym zwłaszcza wobec faktu, że w realiach sprawy termin do wniesienia sprzeciwu przez już upłynął. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organy administracji architektoniczno-budowlanej ograniczone są czasowo do wydania decyzji o sprzeciwie i po upływie 21 dni od dnia doręczenia im zgłoszenia, tracą kompetencję do jego wniesienia, zaś wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji w tym przedmiocie. Końcowo Sąd wyjaśnia, że z uwagi na treść orzeczenia i powody uchylenia zaskarżonych decyzji - bezprzedmiotowym jest szczegółowe odnoszenie się do poszczególnych zarzutów skargi. Reasumując, w świetle wskazanych ustaleń i rozważań, Sąd na podstawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Nr [...] Prezydenta [...]z dnia [...]2023r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru przebudowy i remontu budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego przy ul. C[...] w W[...], działka ew. nr [...] z obrębu [...]. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego od Wojewody zwrot uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 500 zł. ----------------------- # #