VII SA/Wa 849/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić D. P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. Pismem z [...]kwietnia 2020 r. D.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [....]WINB) z [...] marca 2020 r. nr [...], którym w wyniku rozpoznania zażalenia G.Sz. zostało uchylone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej: PINB) z [...] grudnia 2019 r. nr [...] odmawiające wznowienia na wniosek G. S. postępowania zakończonego decyzją ostateczną PINB z [...]lipca 2019 r. nr [...] udzielającą D.P. pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji. Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc może mieć związek jedynie z przewidzianą w przepisach prawa administracyjnego możliwością konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi złożonej przez skarżącą pozostaje postanowienie [...]WINB z [...] marca 2020 r. uchylające, w wyniku rozpoznania zażalenia G.S., postanowienie organu I instancji, którym PINB, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku G.S., odmówił wznowienia na jej wniosek postępowania zakończonego decyzją PINB z [...] lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania następuje w formie postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania następuje również w drodze postanowienia (art. 149 § 3 k.p.a.). Ze względu na szczególny charakter postępowania wznowieniowego i unormowania zawartego w art. 149 k.p.a. nie znajduje w tym przypadku zastosowania przepis art. 61 k.p.a., wobec czego złożenie przez stronę podania o wznowienie postępowania nie może być utożsamiane z wszczęciem postępowania administracyjnego. Oznacza to równocześnie, że czynności podejmowane w celu oceny dopuszczalności wznowienia postępowania, poprzedzające wydanie postanowienia, nie są czynnościami procesowymi postępowania administracyjnego. Skoro przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania nie można mówić o czynnościach procesowych postępowania administracyjnego, to na etapie badania dopuszczalności wznowienia postępowania nie może być mowy o posiadaniu interesu prawnego do udziału w sprawie podmiotów innych, aniżeli wnoszący podanie. Zdaniem Sądu, należy mieć na uwadze, że postanowienie o wznowieniu postępowania przesądza wyłącznie o podmiotowej i przedmiotowej dopuszczalności zgłoszonego przez wnioskodawcę żądania wszczęcia postępowania nadzwyczajnego i nie kończy procedury wznowieniowej. Na postanowienie to nie służy jednocześnie zażalenie, co powoduje, że zasadność prowadzenia postępowania w trybie wznowienia strony, którym przysługuje interes prawny, mogą kwestionować wyłącznie w jego toku. Możliwość złożenia zażalenia na postanowienie odmawiające wznowienia postępowania (art. 149 § 4 k.p.a.) tejże oceny nie zmienia, uwzględniając, że przeniesienie na organ wyższego stopnia w wyniku wniesienia zażalenia kompetencji do oceny dopuszczalności wznowienia postępowania ma na celu rozstrzygnięcie wyłącznie tejże kwestii procesowej o charakterze ubocznym względem zagadnienia dotyczącego przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy zakończonej decyzją ostateczną i w jej ramach, w sytuacji nietoczenia się jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego nie jest możliwe powoływanie się przez inne podmioty niż wnioskodawca, któremu przysługuje wyłączna legitymacja skargowa, na swój własny interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie kwestionuje poglądu, zgodnie z którym postanowienie organu II instancji wydane wskutek rozpatrzenia zażalenia spełnia kryteria postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2019 r. sygn. II OSK 3800/18; postanowienie NSA z 24 sierpnia 2016 r. sygn. II OSK 1977/16). Zdaniem Sądu, nie powinno tym niemniej budzić wątpliwości, że etap poprzedzający wznowienie postępowania ogranicza się do ustalenia spełnienia wyłącznie formalnoprawnych warunków skuteczności wniosku, wobec czego należy przyjąć, że skarżąca, inaczej aniżeli wnioskodawczyni, nie posiada własnego interesu prawnego w zakwestionowaniu zaskarżonego postanowienia z 16 marca 2020 r. analogicznie, jak przepisy k.p.a. nie pozwalałyby jej podważyć na drodze sądowej legalności wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. z uwagi na zniesienie przez ustawodawcę jego zaskarżalności. Wzgląd na ten fakt czyni żądanie skargi w całości nieuprawnionym. Sąd dostrzega, że skarżąca jest bezpośrednio zainteresowana sposobem rozstrzygnięcia wniosku G.S., uznając postanowienie z [...] marca 2020 r. za "niekorzystne" i "wprowadzające stan niepewności co do bytu prawnego decyzji" (s. 4 skargi), niemniej zainteresowanie to na tym etapie rozpatrywania sprawy wznowienia, na jakim znajduje się ona wskutek wydania zaskarżonego postanowienia [...]WINB, jest wyrazem posiadania przez skarżącą wyłącznie interesu faktycznego w przesądzeniu wyniku sprawy. W tym stanie rzeczy, skarżąca nie ma prawa do żądania poddania kontroli sądowej kwestionowanego postanowienia [...]WINB skierowanego do G.S. dotyczącego jej wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Okoliczność ta obligowała Sąd do uznania skargi D.P. za niedopuszczalną i jej odrzucenia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a