VII SA/Wa 850/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego skargę oddala Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] odmawiającą udzielenia P. Z. zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w obrębie K., miasto K.. W uzasadnieniu organ wskazał, że P. Z. wystąpił wnioskiem z dnia [...] października 2013r o "wyrażenie zgody oraz wydanie warunków na budowę zjazdu z drogi krajowej nr [...] (....) na działkę nr [...] (...) obręb geodezyjny K. (...) miasto K.." W dalszej części wniosku strona wyjaśniła, iż "(...) działka jest działką budowlaną na której chciałby postawić dom, a w/w działka nie posiada zjazdu z waszej drogi, na działce nie jest i nie będzie prowadzona działalność gospodarcza". Organ ustalił, że będąca przedmiotem postępowania działka nr [...] powstała (tak jak i działka nr [...]) w wyniku podziału działki pierwotnej nr [...], stanowiącej gospodarstwo rolne. Działka nr [...] posiada powierzchnię 1,9039 ha jest działką rolną, niezabudowaną. Powyższa nieruchomość objęta jest zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] października 2004 r. (Dziennik Urzędowy Województwa L. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lutego 2005 r.), zmienionego uchwałami Rady Miejskiej w K.: Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. (Dziennik Urzędowy Województwa L. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] września 2008 r.) i Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. (Dziennik Urzędowy Województwa L. Nr [...], poz. [...] z dnia [...] lutego 2009 r.). Zgodnie z ustaleniami planu przedmiotowa działka znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) i RP/RO (tereny rolne bez prawa zabudowy/tereny upraw ogrodniczych). Jak wynika z wniosku z dnia [...] października 2013 r., wszczynającego niniejsze postępowanie, skarżący zamierza zmienić dotychczasowe zagospodarowanie działki nr [...] i zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - przeznaczyć ją pod zabudowę mieszkaniową. Nieruchomość nr [...] od wschodu graniczy z działką nr [...], która z kolei graniczy z działką nr [...]. Działka nr [...] od zachodu przylega do działki nr [...], zaś od północy sąsiaduje ona z drogą krajową nr [...] (ul. J.), z której jednak nie posiada zjazdu. Aktualnie dojazd do działki nr [...] odbywa się poprzez zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki sąsiedniej nr [...]. Zjazd ten jest zaewidencjonowany w Banku Danych Drogowych (wyciąg z ww. rejestru zjazdów znajduje się w aktach sprawy) jako zjazd o charakterze indywidualnym (do budynku), usytuowany w km 357 + 753 drogi krajowej nr [...], strona lewa, posiadający jezdnię szerokości 4 metrów, nawierzchnię z kostki prefabrykowanej, nie wyposażony w przepust. Projektowany zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki skarżącego nr [...], która jest wąska i długa, a do ww. drogi przylega krótszym bokiem, w zależności od dokładnego miejsca jego lokalizacji znajdowałby się w pobliżu któregoś z funkcjonujących zjazdów, tj. bądź w sąsiedztwie zjazdu do działki nr [...], bądź w sąsiedztwie zjazdu do działki nr [...]. Ponadto podczas postępowania wyjaśniającego uzyskano informacje dotyczące sytuacji faktycznej istniejącej na drodze krajowej nr [...] na wysokości działki nr [...]. W tym miejscu droga krajowa ma przekrój półuliczny, a szerokość jej jezdni wynosi 7 metrów. Od strony działki nr [...] jezdnia drogi krajowej nr [...] jest ograniczona krawężnikiem z opaską bezpieczeństwa, za którym znajdują się: trawnik i dalej ciąg pieszy (chodnik). Kolejnym elementem stanu faktycznego sprawy jest wysokość natężenia ruchu drogowego na odcinku drogi krajowej nr [...] K., obejmującym obręb K. miasta K.. Odnotowane podczas Generalnego Pomiaru Ruchu przeprowadzonego w 2010 r. natężenie ruchu drogowego w tym miejscu jest znaczne i wynosi 10174 pojazdów/dobę oraz posiada tendencję do wzrostu - w 2005 r. wynosiło 8125 pojazdów/dobę. Ponadto ustalono status prawny drogi krajowej nr [...] na wysokości obrębu K. miasta K.. Miejscowość ta znajduje się na odcinku drogi krajowej nr [...] K., który został zakwalifikowany na mocy zarządzenia nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późn. zm.), do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Organ odwoławczy wskazał, że ponieważ w sprawie mamy do czynienia z drogą klasy GP, to zastosowanie znajduje przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) dotyczący lokalizacji zjazdów z dróg tej klasy. Przepis ten stanowi, że dopiero gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości, dopuszczalne jest stosowanie zjazdów (indywidualnych i publicznych) na drodze klasy GP. Przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia ogranicza dostępność drogi klasy GP ze względu na jej specyfikę, czyli pełnioną funkcję drogi tranzytowej. Jednocześnie przepis ten nakazuje zarządcy drogi klasy GP badać alternatywne sposoby obsługi komunikacyjnej w stosunku do zjazdu z tej drogi. Zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi klasy GP może być udzielone tylko i wyłącznie w sytuacji, kiedy brak jest jakiegokolwiek innego dojazdu, a jeśli istnieje możliwość ustanowienia służebności drogowej na działkach sąsiednich, to nie można mówić o braku jakiegokolwiek dojazdu (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA 2438/2000 - niepubl.) nawet w przypadku, gdy nieruchomość nie przylega do żadnej drogi klasy D lub L, a przylega jedynie do drogi klasy GP, W niniejszej sprawie główną przesłanką odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu indywidualnego jest fakt, iż nie zachodzi tutaj wyjątkowa sytuacja, o której mowa w przepisie § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, czyli brak jakiegokolwiek dojazdu do nieruchomości strony. W ocenie organu możliwa jest bowiem obsługa komunikacyjna projektowanej na działce nr [...] zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na zasadach dotychczasowych, tj. z wykorzystaniem zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki sąsiedniej nr [...], po uprzednim ustanowieniu służebności drogowej obciążającej działkę nr [...] na rzecz działki nr [...]. Kolejną kwestią badaną przez zarządcę drogi podczas orzekania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu jest wpływ tego zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zjazd z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] znajdowałby się w miejscu potencjalnie niebezpiecznym, tj. w sąsiedztwie jednego z istniejących zjazdów z tej drogi (albo do działki nr [...], albo do działki [...]), a ponadto w warunkach występowania na drodze wysokiego natężenia ruchu drogowego. Organ wskazał, iż odnotowane w sprawie znaczne natężenie ruchu drogowego z tendencją do wzrostu, stanowi ważny argument przemawiający za odmową udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanego zjazdu, gdyż logicznym jest, że każdy zjazd stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa uczestników ruchu w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu drogowego występuje na drodze. Z kolei odnośnie do usytuowania dwóch zjazdów blisko siebie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 marca 1999 r., sygn. akt II SA 188/99, w którym skonstatował, iż "oczywistym jest, że istnienie dwóch zjazdów odrębnych obok siebie zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym". Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego ciążący na zarządcy drogi orzekającym w sprawie lokalizacji zjazdu należy rozumieć w ten sposób, iż organ ten nie może tylko biernie czekać na wystąpienie kolizji drogowych, lecz powinien działać w znacznej mierze prewencyjnie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 476/08). Odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] ze względu na fakt, iż nowo powstały zjazd znajdowałby się w sąsiedztwie istniejącego zjazdu, a na badanym odcinku drogi występuje wysokie natężenie ruchu drogowego, niewątpliwie mieści się w tak rozumianym działaniu prewencyjnym. Mając powyższe na względzie stosownie do art. 7 k.p.a., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie i ostatecznie dał prymat interesowi społecznemu, przed którym interes strony winien ustąpić. Ustosunkowując się do argumentacji strony podniesionej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż: "Jak mi wiadomo jest projektowany nowy przebieg drogi krajowej nr [...] na odcinku miasta Kraśnik, który całkowicie mija ul. J.", organ wyjaśnił, że postępowanie dotyczące realizacji drogi ekspresowej [...], w tym budowy obwodnicy miasta K., znajduje się na wstępnym etapie, gdyż dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. wydał decyzję, znak [...] dotyczącą środowiskowych uwarunkowań dla ww. inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2014 r. wniósł P. Z. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1.błędną i dowolną wykładnię przepisów procesowych, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77, art. 84 § 1 k.p.a., polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w obrębie K., miasto K., znajdowałby się w miejscu potencjalnie niebezpiecznym, tj. w sąsiedztwie jednego z istniejących zjazdów z tej drogi, a ponadto w warunkach występowania na drodze wysokiego natężenia ruchu drogowego, a tym samym wpływałby negatywnie na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, podczas gdy ustalenie wpływu wykonania zjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, wymaga wiadomości specjalnych, a tym samym powołanie dowodu z opinii biegłego, który mógłby wykazać, czy lokalizacja zjazdu na przedmiotową działką stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego; 2. błędną i dowolną wykładnię przepisów procesowych, mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., która miała wpływ na wynik sprawy, poprzez pominięcie faktu, iż na działce do której odmówiono zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego, planowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przez to, należało rozważyć czy w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do udzielenia zgody na zjazd publiczny; 3. błędną i dowolną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych, która miała wpływ na wynik sprawy, polegającą na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy brak jest rzetelnych ustaleń w zakresie wpływu lokalizowanego wjazdu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym; 4. obrazę § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, która miała wpływ na wynik sprawy, polegającą na bezzasadnym uznaniu, iż istnieje możliwość doprowadzenia innego dojazdu na przedmiotową działkę, z uwzględnieniem stanu faktycznego, przeznaczenia działki oraz zasad ekonomiki, podczas gdy dojazd przez sąsiadującą działkę jest ograniczony z uwagi na to, że nie jest wyposażony w przepust, ma nawierzchnię z kostki prefabrykowanej, oraz posiada jezdnie o szerokości 4 metrów, co nie odpowiada wymaganiom przyjętym w obowiązujących przepisach; 5. obrazę art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która miała wpływ na wynik sprawy, a który to przepis stanowi, iż plan uzgadnia się z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, podczas gdy w niniejszej sprawie jeśli gmina uchwaliła plan, a zarządca drogi nr [...] nie negował wówczas takiego statusu działki skarżącego, nie może obecnie odmówić lokalizacji zjazdu z tej drogi, powołując się na sprzeczność z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga jest niezasadna gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r odmawiającą udzielenia P. Z. zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki skarżącego nr [...] położonej w obrębie K., miasto K.. Podstawę materialno- prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu (...). Jednakże ustawa nie określa przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządcy drogi zgody na lokalizację zjazdu. Jak trafnie stwierdził organ wyrażenie zgody przez zarządcę drogi na lokalizację zjazdu następuje w ramach uznania administracyjnego, którego granice określają interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie takiej zgody a także obowiązujące przepisy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, ale jej zakres jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji odmownej, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności. W takim przypadku, badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji została spełniona powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zdaniem Sądu, dokonana w niniejszej sprawie przez organ ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń. Bezspornym jest, iż analizowany odcinek drogi krajowej nr [...] zarządzeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w sprawie klas istniejących dróg krajowych został zaliczony do klasy drogi głównej ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z § 9 ust 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430) lokalizowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W związku z czym względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach głównych ruchu przyspieszonego ( droga klasy GP ) przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. Przy czym za dostęp do drogi publicznej zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uważa się "bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej." Zgodzić należy się z oceną organu, iż w niniejszej sprawie nie występuje taka wyjątkowa sytuacja przemawiająca za ewentualnym uwzględnieniem żądania strony. Działka skarżącego nr [...] powstała z podziału działki pierwotnej nr [...] stanowiącej gospodarstwo rolne. Z podziału działki pierwotnej nr [...] powstała także działka nr [...], która posiada zjazd indywidualny z drogi krajowej nr [...]. Aktualnie dojazd do działki skarżącego nr [...] odbywa się poprzez działkę sąsiednią nr [...] z wykorzystaniem zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...]. Organ trafnie wskazał skarżącemu na możliwość wystąpienia do sądu powszechnego z wnioskiem o ustanowienie służebności drogi koniecznej obciążającej działkę nr [...] na rzecz działki nr [...]. W ocenie Sądu, ustalony przez organ w niniejszej sprawie stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, że wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki skarżącego stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podejmując decyzję o wyrażeniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi zarządca powinien kierować się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości do swobodnego korzystania ze swojej własności. Z ustaleń organu wynika, że wnioskowany zjazd indywidualny usytuowany byłby w sąsiedztwie jednego z istniejących zjazdów z drogi krajowej nr [...] czyli zjazdu do działki nr [...] bądź zjazdu do działki nr [...], a ponadto w warunkach występowania na drodze wysokiego natężenia ruchu drogowego. Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń organu wynika, że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej występuje wysokie natężenie ruchu drogowego w roku 2010 wynosiło 10174 pojazdów na dobę i wzrosło w porównaniu z rokiem 2005, kiedy to natężenie wynosiło 8125 pojazdów na dobę. W tym stanie rzeczy argumentacja organu, że urządzenie zjazdu indywidualnego z działki skarżącego do drogi krajowej nr [...] zagrażałoby bezpieczeństwu ruchu drogowego nie jest stwierdzeniem arbitralnym. Jest bowiem oczywiste, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, chociażby z tego powodu, że wymusza na wszystkich uczestnikach ruchu na tej drodze konieczność zmniejszenia (czasami drastycznego) dozwolonej prędkości, a w konsekwencji powoduje ograniczenie płynności ruchu powodujące niejednokrotnie kolizje drogowe. W rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, iż w sposób dowolny i nie poparty dowodami wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz ustalił stan faktyczny zgodnie wyrażonymi zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów wyrażonymi w art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. Ponadto, organ słusznie zastosował się do zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym dając pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu nad interesem jednostki. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezasadny jest zarzut braku powołania dowodu z opinii biegłego, który mógłby wykazać, czy lokalizacja zjazdu na przedmiotową działkę stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Fakty dotyczące potencjalnego niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego, jakie stanowią zjazdy z drogi klasy GP, są znane zarządcy drogi jako organowi specjalistycznemu z racji zadań w zakresie inżynierii ruchu. Ta wiedza zalicza się do faktów znanych Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad z urzędu (art. 77 § 4 k.p.a.) i nie wymaga powoływania dowodu z opinii biegłego. Zarzut naruszenia art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest także nietrafny skoro wskazany przepis nie stanowił podstawy materialno prawnej wydanej decyzji i organ nie orzekał w jego trybie. Skarżący wadliwie zarzuca organowi, że nie rozważył, czy w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do udzielenia zgody na zjazd publiczny z uwagi na planowaną zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zjazd publiczny zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie zapewnia obsługę komunikacyjną obiektowi, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. W niniejszej sprawie w której planowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, właściwym dla obsługi komunikacyjnej jest zjazd indywidualny i organ prawidłowo rozpatrzył wniosek lokalizacji zjazdu o charakterze indywidualnym. W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.