VII SA/Wa 854/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2019 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego W. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania W. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] września 2018 r. znak: [...] w sprawie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent [...] W., działając na podstawie art. 130a ust. 2a, ust. 6, ust. 6a, ust. 10h i ust. 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), dalej: u.p.r.d., załącznika nr 2 do uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. [...] z 2012 r. poz. [...]), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju [...] W. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: k.p.a., decyzją z 27 września 2018 r. ustalił w stosunku do W. K. jako właściciela pojazdu marki C. S. o nr rej. [...] wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji jego usunięcia na kwotę [...] zł, jednocześnie zobowiązując stronę do zapłaty tych kosztów na wskazany w decyzji rachunek bankowy w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że [...] maja 2013 r. strażnik miejski na podstawie art. 130a ust. 1 u.p.r.d. wydał dyspozycję usunięcia pojazdu marki C. S. nr rej. [...] z ulicy G. w W. z powodu postoju pojazdu wzdłuż linii podwójnej ciągłej, co zmuszało innych kierujących do najeżdżania na tę linię oraz tamowało pas ruchu. W trakcie czynności usuwania pojazdu do strażnika zgłosił się kierujący pojazdem W. K., w związku z czym stosownie do art. 130a ust. 2a cyt. ustawy odstąpiono od usunięcia pojazdu. Powyższy stan faktyczny, jak wskazał Prezydent [...] W., został ustalony na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] wystawionej przez strażnika miejskiego, jego notatki urzędowej oraz stanowiska straży miejskiej. Niniejsze dowody jednoznacznie wskazują, że zostały spełnione przesłanki do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu zgodnie z art. 130a ust. 1 u.p.r.d. Za istotną okoliczność w sprawie organ uznał fakt, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu, co było spowodowane stawieniem się osoby kierującej przy pojeździe i odjechaniem nim z miejsca zdarzenia (na co dowodem są m.in. zapisy na dyspozycji usunięcia pojazdu). Oczywistym jest więc, że sytuacja ta spowodowała powstanie kosztów związanych z wyjazdem pojazdu holującego (na co dowodem jest załącznik do faktury wystawionej przez firmę holującą S. B. P. [...] [...] i zapłaconej przez [...] W.). Wysokość kosztów organ ustalił zgodnie z dyspozycją art. 130a ust. 6 oraz 6a u.p.r.d. na podstawie załącznika nr 2 do uchwały nr [...] Rady [...] W., który określił wysokość kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, którego dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 3,5 t, na [...] zł. Odnosząc się do pisma W. K. z [...] września 2018 r., w którym zawarty został wniosek o przesłuchanie pracownika firmy holującej [...] [...] Prezydent [...] W. wskazał, że postanowieniem z [...] lipca 2018 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Od powyższej decyzji Prezydenta [...] W. z [...] września 2018 r. W. K. złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołujący wydanej decyzji zarzucił naruszenie: art. 130a ust. 2a u.p.r.d., art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 77, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej z powodu zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania, gdyż postępowanie nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organu, art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, art. 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie na żądanie strony dowodów dotyczących okoliczności mającej istotne znaczenie dla sprawy, art. 80 i art. 81a k.p.a., a także art. 86 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony, świadka i strażników miejskich. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymując decyzją z [...] lutego 2019 r. w mocy decyzję Prezydenta [...] W. z [...] września 2018 r., stwierdziło, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ odwoławczy wyjaśnił w kontekście treści art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 2a i ust. 6 u.p.r.d., że postępowanie w rozpoznawanej przez organ sprawie cechuje się określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego rygoryzmem. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Takim dokumentem jest sporządzona przez funkcjonariusza Straży Miejskiej [...] W. notatka dokumentująca przebieg zdarzenia usunięcia pojazdu. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, czego nie kwestionuje odwołujący, a co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, że [...] maja 2013 r. zaparkował pojazd przy ul. G. w W. ([...] nr [...]) w ten sposób, że pojazd pozostawiony wzdłuż linii ciągłej blokował pas ruchu, zmuszając innych kierujących do zmiany pasa ruchu oraz do najeżdżania linii ciągłej, co było nieprawidłowe w świetle art. 49 ust. 1 pkt 4 u.p.r.d., i rodziło odpowiedzialność na podstawie art. 97 k.w. Dyspozycja usunięcia pojazdu (odholowania), jak wynika z akt sprawy, została wydana przez funkcjonariusza Straży Miejskiej [...] W., zaś w trakcie czynności usuwania pojazdu do funkcjonariusza zgłosił się odwołujący. W tej sytuacji funkcjonariusz Straży Miejskiej odstąpił na zasadzie art. 130a ust. 2 u.p.r.d. od usunięcia pojazdu, co było prawnie dopuszczalne: w trakcie usuwania pojazdu ustały bowiem przyczyny jego usunięcia. Niemniej jednak, pomimo, iż do faktycznego odholowania pojazdu na strzeżony parking nie doszło, to wezwanie pojazdu holującego i podjęcie czynności usunięcia niewątpliwie wygenerowało koszty usunięcia pojazdu, które zgodnie z załącznikiem Nr [...] do uchwały nr [...], wynoszą [...] zł dla pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg. Odwołujący jako właściciel pojazdu powinien więc ponieść koszty rozpoczętej procedury usuwania pojazdu, gdyż te bezspornie zaistniały. SKO zauważyło, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż bezspornie powstały koszty związane z wydaniem przez funkcjonariusza Straży Miejskiej [...] W. dyspozycji usunięcia pojazdu należącego do odwołującego. Dyspozycja taka o numerze [...] została wydana [...] maja 2013 r. o godz. [...] i znajduje się w aktach sprawy organu I instancji; w aktach znajduje się notatka dokumentująca przebieg zdarzenia, został również udokumentowany fakt odwołania dyspozycji tego dnia o godz. [...]. W aktach postępowania znajduje się także dokumentacja przedstawiona przez firmę holującą [...] [...] potwierdzająca, iż względem pojazdu skarżącego odstąpiono od holowania (poz. [...]); jest to zbiorcze zestawienie do faktury wystawionej przez firmę holującą i zapłaconej przez Zarząd Dróg Miejskich [...] W.. SKO podkreśliło, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów za usunięcie pojazdu istotne jest, czy pojazd był zaparkowany w niedozwolonym miejscu i czy w związku z zaparkowaniem w tym miejscu uprawniony organ wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (obligatoryjną lub fakultatywną), bądź od niej odstąpił, oraz czy dyspozycja usunięcia pojazdu wydana przez uprawnionego funkcjonariusza spowodowała powstanie jakichkolwiek kosztów. W ocenie Kolegium zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pojazd skarżącego był zaparkowany nieprawidłowo, a fakt ten potwierdza notatka urzędowa funkcjonariuszy oraz wydana dyspozycja usunięcia pojazdu. SKO równocześnie wyjaśniło, że przepisy prawa miejscowego ustaliły wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3.500 kg włącznie w stałej i ryczałtowo określanej kwocie [...] zł. Wyżej wymieniona kwota jest niezależna od okoliczności faktycznych (takich jak czas, który upłynął od wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, do odstąpienia od usunięcia, okoliczności pozostawienia pojazdu, dystansu przejechanego przez pojazd holujący) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru. Przedmiotowa kwota została ustalona w dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 zd. 2 i ust. 6a u.p.r.d.). Uchwała nr [...] Rady [...] W. stanowi akt prawa miejscowego i dlatego ani organ I instancji, ani organ II instancji nie są władne do odstąpienia od ustalenia kosztów, ani ustalenia tych kosztów w innej wysokości. Przepis art. 130a ust. 2 w związku z ust. 6 u.p.r.d. nie określa i nie wyszczególnia poszczególnych składników tych kosztów. Ustawodawca ich w żaden sposób nie precyzuje, zaś ustalenie kosztów w wysokości ryczałtowej nie podlega ocenie organów administracji publicznej. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] lutego 2019 r. złożył W. K., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił te same naruszenia, które stanowiły przedmiot zarzutów sformułowanych w odwołaniu, tj. naruszenie: art. 130a ust. 2a u.p.r.d., art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81a, art. 86 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący podważył przebieg zdarzenia związanego z interwencją strażnika miejskiego przy ulicy G. w W., wskazując, że nie pozostawił pojazdu wzdłuż linii ciągłej ulicy, blokując tym pas ruchu. W odwołaniu opisał faktyczny przebieg zdarzenia, czego świadkiem był M. F., od którego z niewidomych względów organy obu instancji nie odebrały zeznań poprzez jego przesłuchanie. W trakcie krótkiej interwencji strażników miejskich przybyłych po godz. [...] nie była, jak wyjaśnił, wykonywana dokumentacja zdjęciowa, na miejscu zdarzenia nie było holownika, skarżący nie został również pouczony o naruszeniach, o których jest mowa w notatce urzędowej. Powyższy przebieg zdarzenia może potwierdzić M. F. jako świadek naoczny, z którym skarżący oczekiwał wspólnie przed rozprawą mającą odbyć się w pobliskim Sądzie. Skarżący sprzeciwił się również ponoszeniu innych kosztów aniżeli rzeczywiście poniesionych przez Miasto [...] W.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] lutego 2019 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja SKO narusza prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie. Zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione, utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Od usunięcia pojazdu odstępuje się jednakże wtedy, gdy przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. W przypadku takim, jakkolwiek pojazd nie podlega faktycznie usunięciu z drogi, to sytuację prawną jego właściciela w związku z zaistniałym zdarzeniem kształtować może subsydiarnie treść art. 130a ust. 2a u.p.r.d., zgodnie z którym będzie on zobowiązany do pokrycia kosztów, które zostały spowodowane wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Powyższą regulację uzupełnia art. 130a ust. 6 i 6a u.p.r.d. w zakresie, w jakim stanowi, że rada powiatu, biorąc pod uwagę konieczność sprawnej realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu, ustala corocznie, w drodze uchwały, wysokość kosztów, o których mowa w ust. 2a, która nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu, o których mowa w art. 130a ust. 6a u.p.r.d. Na tle przywołanych przepisów w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że właściciel nieprawidłowo zaparkowanego pojazdu, wobec którego wydano dyspozycję usunięcia go z drogi, zobowiązany jest ponieść koszty niezależnie od tego, czy pojazd został odholowany. Ponadto, przedstawiona wyżej regulacja prawna nie pozwala ani na powiązanie wysokości kosztów dotyczących wydania dyspozycji usunięcia pojazdu ze stopniem zawinienia czy rodzajem przewinienia, ani nie pozwala uzależniać ich wysokości od tego, na jakim etapie usuwania pojazdu jego właściciel do niego powrócił. Przepisy te nie dopuszczają również do przyjęcia innej kwoty kosztów aniżeli ta, która wynika ze stałej i zryczałtowanej ich wysokości wskazanej w uchwale, niezależnie, czy wysokość rzeczywistych kosztów spowodowanych dyspozycją usunięcia konkretnego pojazdu była niższa (por. wyrok NSA z 7 marca 2019 r. sygn. I OSK 1096/17; wyrok NSA z 22 listopada 2018 r. sygn. I OSK 106/17; wyrok NSA z 26 października 2018 r. sygn. I OSK 279/17; wyrok NSA z 4 października 2018 r. sygn. I OSK 2773/16; wyrok NSA z 1 sierpnia 2018 r. sygn. I OSK 744/18; wyrok NSA z 4 lipca 2018 r. sygn. I OSK 1543/16; wyrok NSA z 27 lutego 2018 r. sygn. I OSK 982/16). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę powyższe stanowisko interpretacyjne w pełni podziela, uznając, że ustawodawca ustanowił w przywołanych przepisach mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdu uniezależniony od faktycznej wysokości kosztów, jakie próba usunięcia pojazdu z drogi w konkretnym przypadku rzeczywiście spowodowała. W świetle treści art. 130a ust. 2a u.p.r.d., wystarczającym do wydania decyzji ustalającej wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu i obciążającej obowiązkiem ich poniesienia przez właściciela pojazdu jest powstanie jakichkolwiek kosztów związanych z wydaną dyspozycją usunięcia pojazdu z drogi. Ta reguła nie może być jednakże rozumiana w sposób dowolny, a więc taki, który pomija to, że warunkiem powstania kosztów jest, po pierwsze, zaistnienie zdarzenia określonego w art. 130a ust. 1 - 2 u.p.r.d., a po drugie, wydanie w związku z tym zdarzeniem dyspozycji usunięcia pojazdu cofniętej w związku z ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie. Sąd jest zobowiązany w tym miejscu zauważyć, że uznanie, iż przyjęta w zaskarżonej decyzji przez SKO wykładnia art. 130a ust. 2a u.p.r.d. pozostaje zasadniczo zbieżna ze wszystkimi wyżej przedstawionymi wnioskami interpretacyjnymi nie oznacza, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, jakkolwiek zawsze jest determinowane właściwym sposobem ich rozumienia, uzależnione jest przede wszystkim bowiem od ustalenia, że okoliczności faktyczne sprawy odpowiadają hipotezie normy prawnej, a tego wniosku nie da się potwierdzić w sytuacji, gdy postępowanie wyjaśniające będzie obarczone mankamentami niepozwalającymi za udowodnione traktować faktów, na które wskazuje organ. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 k.p.a. organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wyjaśnienia w ten sposób stanu faktycznego sprawy, czemu wyraz powinien dać w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Uzasadnienie to wraz z uzasadnieniem prawnym, a więc wskazaniem przez organ przepisów prawa, znajdujących zastosowanie w danej sprawie, tworzy rozstrzygnięcie organu, które zgodnie m. in. z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.), powinno w sposób zrozumiały i wyczerpujący wyjaśniać stronie stanowisko organu. Należy podkreślić, że wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. nakaz zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego wiąże się z obowiązkiem uwzględnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.). Zobowiązanie organu do wyjaśnienia sprawy wraz z przyznaniem stronie możliwości składania wniosków dowodowych (art. 78 § 1-2 k.p.a.) nakłada na organ konieczność uzasadnienia zajętego stanowiska dotyczącego przyjętych ustaleń, aby wyraźnie z niego wynikało, że zostało ono oparte na prawidłowo zrealizowanej zasadzie swobodnej oceny dowodów i nie ma charakteru rozstrzygnięcia dowolnego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi konieczny warunek prawidłowego jej rozstrzygnięcia. Zawsze bowiem niewyjaśnienie lub niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy będzie prowadziło do wydania wadliwej decyzji. Ocena sposobu realizacji przedstawionych wymagań procesowych w kontrolowanej sprawie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, musi być jednoznacznie krytyczna, albowiem organ odwoławczy, będąc zobowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy, w tym będąc uprawniony do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta [...] W. z [...] września 2018 r. w sytuacji, gdy za co najmniej przedwczesne uznać należy ustalenie wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki C. S. nr rej. [...] i obciążenie obowiązkiem ich uiszczenia skarżącego. Podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny formułuje powyższe stanowisko nie tyle w związku ze stwierdzeniem, że brak jest w sprawie jakichkolwiek podstaw do obciążenia kosztami skarżącego, ile ze względu na przyjęcie, że okoliczności faktyczne, do których się odwołał w sprawie organ, ze względu na sankcyjny charakter wydawanej decyzji, powinny zostać udowodnione w stopniu pozwalającym wiarygodnie twierdzić, że przebieg zdarzenia związanego z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu z ulicy G. wyglądał tak, jak przedstawia to organ. Tymczasem, takiego wniosku w sprawie nie da się wywieść, albowiem jako dowodowo sporne należy traktować kwestie o charakterze podstawowym dla rozstrzygnięcia, tj. zarówno to, czy miejsce i sposób zaparkowania pojazdu należącego do skarżącego odpowiadało treści art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., jak też, czy faktycznie po pozytywnym przesądzeniu tej okoliczności zachodziła w sprawie w ogóle podstawa do wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, jeżeli kierujący miał przebywać stale, jak podaje, w pojeździe (jego pobliżu) w czasie przeprowadzonej interwencji funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Wtórny charakter miała już kwestia tego, czy w sprawie, jak wskazywał skarżący, holownik nie pojawił się na miejscu interwencji, czy też, jak wskazuje dokumentacja rozliczająca koszty, doszło nawet do załadunku oraz następczo rozładunku pojazdu z holownika, skoro poniesione przez Miasto [...] W. koszty obejmowały nie tylko koszty jego przejazdu na odcinku [...] km, ale również wskazane dwie czynności (roz)ładunkowe. Sąd zauważa, że w zgromadzonych aktach brakuje dokumentacji fotograficznej. W sytuacji, gdy skarżący od samego początku postępowania twierdzi, że nie popełnił wykroczenia, nie został pouczony przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej i nie doszło do czynności załadunku pojazdu na lawetę, ani do przyjazdu samej lawety (pojazdu holującego) na miejsce do momentu udania się do budynku pobliskiego Sądu, za uchybienie procesowe mające wpływ na wynik sprawy uznać trzeba ograniczenie postępowania wyjaśniającego do przeprowadzenia dowodu ze sporządzonej przez funkcjonariusza Straży Miejskiej notatki dokumentującej przebieg zdarzenia oraz do powołania się na moc dowodową dokumentu urzędowego (art. 76 § 1 k.p.a.), jeżeli towarzyszyło temu odrzucenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, pomimo że prawo do wystąpienia z nimi przez stronę znajdowało swoją wyraźną podstawę w treści art. 78 § 1 k.p.a. i w założeniu miało służyć wykazaniu, że okoliczności wynikające z tej notatki przedstawiały się inaczej. Sąd zauważa, że w świetle art. 76 § 3 k.p.a. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, wobec czego za niezrozumiałe uznać trzeba sprowadzenie oceny stawianych w odwołaniu zarzutów do problemu niemożności ich weryfikacji poprzez akcentowanie przyjętego w procedurze administracyjnej "rygoryzmu". Odnośnie do treści art. 78 § 1 i 2 k.p.a., zauważyć trzeba, że organ prowadzący postępowanie może nie uwzględnić żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu tylko wtedy, gdy nie zostało ono zgłoszone w toku postępowania wyjaśniającego, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, którymi organ dysponuje, chyba że zgłoszone dowody dotyczą okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Nie powinna budzić wątpliwości teza, że wprowadzone w art. 78 § 2 k.p.a. zastrzeżenie, iż żądanie nie powinno "dotyczyć okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami" nie stanowi przeszkody do dopuszczenia dowodu, gdy strona, powołując go, chce doprowadzić do obalenia okoliczności udowodnionej innym dowodem mającej znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA z 15 lutego 2019 r. sygn. I OSK 485/18). Jeżeli przez pryzmat tego wniosku interpretacyjnego ocenić podejście organów orzekających w sprawie do inicjatywy dowodowej skarżącego, to odstąpienie od przesłuchania w charakterze świadka obecnego na miejscu zdarzenia M. F. stanowi wyraz niezrozumienia przez organy zasad rządzących postępowaniem administracyjnym, nie tylko zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej, ale również zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.). Trudno bowiem mówić o zaufaniu, kiedy na skarżącego nakłada się obowiązek uiszczenia ustalonej opłaty, a równocześnie twierdzi, że zgłaszane przez skarżącego wątpliwości odnośnie do przebiegu interwencji dotyczącej pojazdu znajdujące swój sformalizowany wyraz w przedstawionych przez niego wnioskach dowodowych nie będą stanowiły przedmiotu czynności wyjaśniających, gdyż za udowodnioną organ traktuje okoliczność pozostającą w sprzeczności z tą, która miałaby podlegać próbie dowodzenia. To stanowisko zostało w pełni zaakceptowane przez organ odwoławczy, bez najmniejszego odniesienia się do dowodów zgromadzonych w sprawie, które nawet we wzajemnej konfrontacji nie były oczywiste, a zwłaszcza w odniesieniu do twierdzeń skarżącego. Całkowicie niezrozumiałe jest podejście SKO do środka dowodowego w postaci przesłuchania interweniujących funkcjonariuszy Straży Miejskiej. Jeżeli bowiem organ odwoławczy uznał, co wynika z pisma z [...] listopada 2018 r., że wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy przed wydaniem decyzji wymaga odebrania od nich zeznań w trybie uzupełnienia postępowania wyjaśniającego (art. 136 k.p.a.) i zlecił tę czynność ZDM, to fakt, iż w dacie prowadzenia postępowania funkcjonariusze ci przestali być członkami tejże formacji stanowi okoliczność bez znaczenia dla możliwości skorzystania z omawianego środka dowodowego, jeżeli uwzględni się charakter tego środka i dyspozycję art. 83 § 1 - 3 k.p.a. Sąd zwraca przy tym uwagę na to, że w toku postępowania odwoławczego pismem z [...] stycznia 2019 r. Dyrektor ZDM poinformował SKO o trwających działaniach mających na celu przesłuchanie jako świadka A. P.. W tej sytuacji zakończenie postępowania poprzez wydanie zaskarżonej decyzji budzi wątpliwości pod kątem właściwego zorganizowania przez organ odwoławczy podejmowanych czynności wyjaśniających. Rekapitulując powyższe uwagi, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja SKO uchybia obowiązkowi przeprowadzenia przez organ odwoławczy wnikliwej kontroli tego, czy przyjęte w sprawie przez organ I instancji ustalenia są zgodne z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a jednocześnie odpowiadają standardom prowadzenia postępowania dowodowego określonym w rozdziale 4 działu II k.p.a. Brak właściwego wyjaśnienia okoliczności sprawy uzasadnia w konsekwencji postawienie organowi odwoławczemu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 130a ust. 2a u.p.r.d. Wskazane zaniechanie przeprowadzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji skutkowało bowiem co najmniej przedwczesnym zastosowaniem tego ostatniego przepisu. Ponownie rozstrzygając sprawę, organ dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu i dokona niezbędnych ustaleń faktycznych, a następnie rozważy wszechstronnie zebrany materiał dowodowy i oceni okoliczności istotne dla zastosowania dyspozycji art. 130a ust. 2a u.p.r.d. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.