VII SA/Wa 855/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w trybie art. 155 kpa. skargę oddala (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) decyzją z dnia (...) stycznia 2010 r. nr (...) po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta (...) o uchylenie decyzji w trybie art. 155 Kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) o znaku: (...) z dnia (...) lipca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) ostateczną decyzją z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) wydaną na podstawie art. 66 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego nakazał Burmistrzowi Miasta (...), reprezentującemu Gminę Miejską (...) oraz będącemu właścicielem lokalu mieszkalnego nr 1 przy ul. (...) w (...), obowiązek wykonania niezbędnych robót budowlanych określonych w orzeczeniu technicznym sporządzonym przez uprawnionego specjalistę. Burmistrz Miasta (...) pismem z dnia 3 grudnia 2009 r. zażądał uchylenia powyższej decyzji organu I instancji w trybie art. 155 Kpa, z uwagi na fakt iż lokal mieszkalny nr 1 przy ul. (...) w (...) został wykwaterowany. Odnosząc się do kwestii wykwaterowania ludzi zamieszkujących lokal nr 1, która w ocenie Burmistrza Miasta (...) stanowi przesłankę do uchylenia decyzji organu stopnia powiatowego organ stwierdził, iż jakkolwiek zlikwidowano występujące zagrożenie dla ludzi zamieszkujących przedmiotowy lokal, to zakres robót budowlanych określony w decyzji o znaku: (...) z dnia (...) lipca 2007 r. nie został wykonany. Podkreślił, iż samo wykwaterowanie lokalu mieszkalnego nie zmienia faktu, że obowiązki wynikające z ww. decyzji winny być wykonane. Organ zauważył również, iż decyzja nakładająca obowiązek wykonania określonych robót budowlanych zakreśliła termin realizacji obowiązków do dnia 28 września 2007 r, strona mogła zatem skutecznie wystąpić o uchylenie powyższej decyzji przed upływem zakreślonego w niej terminu realizacji obowiązków. Wniosek zaś złożony został w dniu 4 grudnia 2009 r już po upływie terminu wyznaczonego do realizacji obowiązków. Organ powołał się także na wyrok NSA z dnia 14.10.1999 r. sygn. akt IV SA 1440/97, w którym wyrażono tezę, iż "wniosek o dokonanie zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej może być rozpoznany i ewentualnie uwzględniony jedynie wówczas, gdy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, a więc do upływu ostatniego dnia terminu określającego jej obowiązywanie". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta (...), decyzją z dnia (...) lutego 2010 r, znak: (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Organ II instancji wskazał, iż analiza treści powyższego przepisu prowadzi do konstatacji, że organ nadzoru budowlanego, w wypadku stwierdzenia, iż zachodzi którakolwiek z sytuacji opisanych w punktach 1-4 ustępu 1 art. 66 Prawa budowlanego, zobowiązany jest do nakazania, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości z jednoczesnym określeniem terminu wykonania tego obowiązku. Innymi słowy, w sytuacji takiej organ nie może wydać żadnego innego rozstrzygnięcia, jak tylko nakazać usunięcie nieprawidłowości, zaś ewentualne podjęcie innego rozstrzygnięcia, skutkowałoby nieważnością takiego aktu administracyjnego, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ze względu na charakter treści przepisu art. 66 Prawa budowlanego (stanowiącego szczególną normę prawną stojącą na przeszkodzie zmiany albo uchyleniu decyzji) który nie pozostawia organowi nadzoru budowlanego możliwości wyboru rozstrzygnięcia (brak uznania administracyjnego), w sytuacji zaistnienia określonego w nim stanu faktycznego, brak jest możliwości uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lipca 2007 r., znak: (...). Organ odwoławczy stwierdził, iż (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego trafnie podniósł, iż w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) nie posiadał żadnego "luzu decyzyjnego" i zobowiązany był do wydania decyzji z dnia (...) lipca 2007 r., znak: (...), nakazującej Burmistrzowi Miasta (...) obowiązek wykonania w budynku przy ul. (...) w (...) (stanowiącym własność Gminy (...)) robót budowlanych określonych w orzeczeniu sporządzonym przez uprawnionego specjalistę, S. B, w terminie do 28 września 2007 r.. W konsekwencji organ i instancji zasadnie odmówił uchylenia tejże decyzji w trybie art. 155 Kpa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził, iż stan techniczny budynku przy ul. (...) w (...) wciąż jest nieodpowiedni, a zatem, uznać należy, iż okoliczność wykwaterowania lokatorów lokalu mieszkalnego Nr 1 w przedmiotowym budynku w żadnym razie nie może uzasadniać zmiany ww. rozstrzygnięcia i umorzenia postępowania zgodnie z wnioskiem zawartym w odwołaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Gmina Miejska (...). Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie art. 155 kpa oraz art. 66 ustawy Prawo budowlane przez błędną jego wykładnię oraz art. 156 § 1 pkt 2 przez jego niezastosowanie w sprawie , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w (...) na wniosek Burmistrza Miasta (...) reprezentującego Gminę (...) uruchomił tryb wzruszenia decyzji ostatecznej określony w art. 155 kpa. Z wniosku Burmistrza Miasta (...) z dnia 3.12.2009 r wynikało bowiem, że domaga się uchylenia na podstawie art. 155 Kpa ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) wydanej w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Uzasadnieniem uchylenia na podstawie art. 155 Kpa ostatecznej decyzji nakładającej na Gminę (...) obowiązek wykonania określonych robót budowlanych było ustanie zagrożenia dla zdrowia i życia z uwagi na wykwaterowanie najemcy lokalu nr 1 w budynku nr (...) przy ul. (...) w miejscowości (...). Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) i z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) w stosunku do której zostało wszczęte postępowanie w trybie art. 155 kpa jest decyzją związaną wydaną na podstawie przepisu art. 66 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm ). Oznacza to, że w stosunku do decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przy wydawaniu takich decyzji przepisy prawa nie pozwalają organom na swobodne uznanie administracyjne. W sprawach w których nie jest możliwe rozpoznanie sprawy w ramach tzw. uznania administracyjnego, wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nie jest możliwe ( wyrok NSA z dnia 11 października 2005r, I OSK 815/05, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2005r, OSK 1667/04 ). W tych okolicznościach bezcelowe byłoby analizowanie, czy za uchyleniem lub zmianą decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, bowiem nawet gdyby taki interes przemawiał to zmiana lub uchylenie tej decyzji spowodowałaby wydanie decyzji niezgodnej z prawem, co stanowiłoby bez wątpienia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Interes społeczny lub słuszny interes strony, o których mowa w art. 155 § 1 kpa może przemawiać za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej na mocy której stron nabyła prawo, tylko w przypadku decyzji uznaniowych, kiedy przy ich wydawaniu organ nie jest ściśle związany przepisami prawa. W świetle powyższych rozważań, zaskarżoną decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...) lipca 2007 r. znak: (...) należy uznać za prawidłową. Nieuzasadniony jest zarzut niezastosowania w sprawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W rozpoznawanej sprawie organ prowadził postępowanie w trybie art.155 kpa zgodnie z wnioskiem skarżącej Gminy. Postępowanie prowadzone w trybie art. 155 kpa stanowi jeden z elementów systemu nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego i nie może być stosowane zamiennie z innym nadzwyczajnym trybem postępowania jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Niedopuszczalne jest naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji, a jego naruszenie stanowi rażące naruszenie prawa. Uznając zatem, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm).