VII SA/Wa 856/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2006 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nakazu rozbiórki skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006 znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 r, Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał co następuje: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisaną wyżej decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], nakazującej Z. S. i L. S. rozbiórkę niewykończonego budynku ptaszarni usytuowanego na działce o nr ew. [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce w terminie od [...] sierpnia 2005r. do [...] września 2005r. Rozpoznając odwołanie L. S. od w/w decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że kontrolowana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 kpa . Została wydana przez właściwy organ , nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją administracyjną, została skierowana do osób mających przymiot strony, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołało czynu zagrożonego karą, oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa - zatem nie jest obarczona wadami o jakich mowa w art.156§1 pkt 1,3,4,5,6,7 kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że opisana wyżej decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawna, którą jest art. 67 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r./tekst jednolity z 2003 r. Dz. U. /oraz nie narusza rażąco prawa, zatem brak przesłanki z art.156§1 pkt 2 kpa. Organ wskazał, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2005r. na działce o nr ew. [...] w [...] oraz z oceny technicznej budynku ptaszarni , sporządzonej przez osobę uprawnioną – T. G. wynika, że przedmiotowy budynek nie jest wykończony a jego stan techniczny uniemożliwia jego wykończenie, poza tym budynek stanowi zagrożenie bezpieczeństwa osób przebywających w jego sąsiedztwie. Opinia techniczna dotycząca obiektu ptaszarni została sporządzona przez osobę uprawnioną zgodnie z §4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych /Dz.U. Nr 198,poz. 2043/. Zdaniem organu w świetle powyższych ustaleń kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa tj. art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tekst jednolity z 2003r., Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ oraz innych przepisów prawa w tym postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych /Dz. U. Nr 198,poz. 2043/ . Organ wskazał, że powoływanie się obecnie przez L. S. na nową ekspertyzę sporządzoną przez Z. S. M. oceniającą odmiennie stan techniczny ptaszarni, może stanowić przesłankę wznowieniową. Organ powołał utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie którym w postępowaniu o stwierdzenie nieważności nie można weryfikować decyzji pod kątem przesłanek wznowieniowych z art. 145kpa . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. S. dochodził uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że Z. S. nie była inwestorem ptaszarni, choć przez kilka lat użytkowała go na uprawy. Zdaniem skarżącego możliwa była dalsza przydatność obiektu po jego "kosmetycznym remoncie". Decyzję o dalszych losach obiektu chciał podjąć po zakończeniu sprawy o podział majątku dorobkowego między stronami , która jest w toku. Skarżący wskazał, że opinia T.G. zawiera nieznane prawu budowlanemu określenie, że obiekt "może stanowić zagrożenie". Zdaniem skarżącego trudno mu dociec prawdy w sprawie, bo jego żona ma dwie restauracje w [...] gdzie "cały ten [...] fiszment się spotyka" W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje . Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz. U. nr 153, poz.1269 ] sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, które miałoby skutkować jej uchylenie . Podkreślenia wymaga to, że kontrolowana przez Sąd zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zapadła w trybie postępowania nieważnościowego , które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Celem , tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia , tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art.156§ 1 pkt 1-7 kpa .Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum , jego zadaniem jest rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156§1kpa to znaczy , że nie może rozpoznawać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym./ por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 1985r I SA 89/85 , ONSA 1985, Nr 1 , poz. 30/. Sąd podziela pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że badanej w trybie nieważnościowym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], wyżej opisanej nie można zarzucić wady skutkującej stwierdzenie nieważności w trybie art. 156§1 pkt 1-7 kpa . Zdaniem Sądu zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że w/w decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Organ stopnia powiatowego ustalenia prowadzące do orzeczenia jak w kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji oparł na stanowisku jednego ze współwłaścicieli obiektu - Z. S. i poparł je opinią rzeczoznawcy. Organ postępował zgodnie z uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 30 sierpnia 2004r. w sprawie warunków i trybu postępowania w sprawach rozbiórek nieużytkowanych lub niewykończonych obiektów budowlanych /Dz.U.Nr 198,poz. 2043/ w szczególności dokonał wymaganych oględzin i oceny stanu technicznego w drodze ekspertyzy technicznej obiektu . Uchybienia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] dotyczące opracowania protokołu oględzin /§3w/w rozporządzenia / nie mogą skutkować zarzutu rażącego naruszenia prawa rozumieniu art. 156§1kpa. Wskazać należy, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde nawet oczywiste naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędne jest jej eliminowanie tak jak gdyby od początku nie została wydana. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Co więcej jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1pkt 2 kpa. Wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, że stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia /wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9.IX.1989r., IISA1249/97 /. Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przyjął , że w przedmiotowym stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta [...] wydał decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia odpowiada dyspozycji art.67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tekst jednolity z 2003r.,Dz.U.Nr 207, poz.2016 ze zm./ Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w odniesieniu do nowego dowodu na jaki powołuje się skarżący Wymaga podkreślenia, że w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Wady decyzji wyliczone w przepisie art.156 § 1 kpa mają charakter materialnoprawny. Nie są to wady o charakterze proceduralnym gdyż usuniecie tych wad dokonywane jest na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania /wyrok NSA ISA 339/98 z 16. XII .1998r /. Dodatkowo należy podnieść, że świetle akt sprawy nie budzi wątpliwości, że L. S. dochodził stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...]. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd skargę oddalił w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [DZ.U. nr 153,poz.1270 ]