VII SA/Wa 857/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakazującej rozbiórkę skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2000 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2000 r., znak: [...], nakazującą H. B. rozbiórkę obiektu letniskowego znajdującego się na działce nr [...] w [...]. Organ odwoławczy uznał, iż rozstrzygnięcie [...] WINB jest prawidłowe i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia. Jak wynika z uzasadnienia, H. B. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] WINB z dnia [...] września 2000 r., podnosząc, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał co odpowiada przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organy obu instancji oceniły, że powoływana przez skarżącą decyzja z dnia [...] grudnia 1987 r., znak: [...], odmawiająca udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R., nie ma żadnego znaczenia w sprawie z zakresu prawa budowlanego. Sformułowanie uzasadnienia tej decyzji, iż "powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu", nie może być uznana za zgodę na czasowe istnienie domków letniskowych w rozumieniu prawa budowlanego, jest natomiast stanowiskiem organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa w tej sprawie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, organ wyjaśnił m.in., iż wskazana przez skarżącą decyzja [...] WINB z dnia [...] maja 2001 r., jak i pismo Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] lipca 1981 r. dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...]u, a zatem nie mogą mieć wpływu na niniejsze postępowanie. H. B. złożyła skargę na tę decyzję, ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z treścią powołanego przepisu możliwość zmiany decyzji istnieje wówczas, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Okolicznością faktyczną istotną dla sprawy jest taka okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Po wznowieniu postępowania organ ocenia, czy okoliczności wskazane przez wnioskującego zaistniały, a następnie czy mają charakter odpowiadający przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. czy powodują wadliwość decyzji i uzasadniają jej uchylenie oraz ponowne orzeczenie co do meritum sprawy. W przedmiotowej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na wniosek skarżącej wznowił postępowanie w sprawie, ponieważ podała ona, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który ją wydał. Następnie organ uznał, że przesłanka wznowieniowa nie znalazła potwierdzenia w materiale dowodowym, a okoliczności, które skarżąca podała we wniosku o wznowienie postępowania nie miały znaczenia dla sprawy. Organy administracji trafnie uznały, że - w odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem wznowionego postępowania - okoliczności przedstawiane przez skarżącą nie tylko nie stanowią przesłanki wznowieniowej, lecz nie dotyczą przedmiotu jej sprawy. Powołana przez skarżącą decyzja Urzędu Wojewódzkiego w [...], Wydziału Rolnictwa i Gospodarki Leśnej z dnia [...] grudnia 1987 r., znak: [...] jest decyzją odmawiającą udzielenia zezwolenia na zmianę rodzaju użytkowania gruntów leśnych należących do M. R. położonych we wsi B.. Nie jest ona zatem - w świetle przepisów prawa budowlanego - decyzją dającą jakąkolwiek podstawę do pozostawienia czy też zalegalizowania obiektu budowlanego wzniesionego bez pozwolenia. To, że w decyzji organu do spraw Rolnictwa, Gospodarki Żywnościowej i Leśnictwa znalazło się sformułowanie iż "powierzchnia powinna pozostać trwale utrzymana jako las przy jednoczesnym pozostawieniu istniejących domków letniskowych do czasu wyrębu drzewostanu" oznacza tylko tyle, iż organ ten (oceniający sprawę w ramach swych kompetencji w zakresie gospodarki leśnej) nie sprzeciwia się pozostawieniu zabudowy do czasu wyrębu, w żadnym razie stanowisko takie nie może być uznane za nową istotną okoliczność w sprawie nakazu rozbiórki obiektu. Zasadnie też organy uznały, że wskazane przez skarżącą: decyzja [...] WINB z dnia [...] maja 2001 r., jak i pismo Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] lipca 1981 r., dotyczą innego obiektu letniskowego, zlokalizowanego na działce nr [...] w [...], a zatem nie mogą mieć wpływu na ocenę badanego postępowania. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.